[19/10/72] Hanging on in quiet desperation is the English way | Benjy, Prue

Dziewczynka zniknęła równie niespodziewanie, jak się pojawiła, pozostawiając po sobie jedynie kilka wypalonych zapałek i wyjątkowo nieprzyjemne poczucie, że tego popołudnia zanurzyliśmy się w czymś, co było w stanie pozostawić po sobie znacznie więcej, aniżeli wyłącznie chłód nadciągającej długiej, spędzonej osobno nocy. Nie było żadnego kolejnego błysku zapałki, zawrotów głowy ani gwałtownego szarpnięcia naderwanej tkaniny rzeczywistości. Miałem wrażenie, iż jej nagłe rozpłynięcie się w mroźnym powietrzu, zanim powróciliśmy do świadomości tego, co działo się dookoła, nie było ponadto ostatnią chwilą, w której mieliśmy mieć z nią do czynienia, i że jeszcze nie powiedziała nam ostatniego słowa, jednocześnie nie powiedziawszy przecież nic. Nie zamierzałem jednak spędzać reszty popołudnia na wypatrywaniu jej w każdym ciemniejszym zaułku Pokątnej, mieliśmy przecież zakupy do zrobienia, Prue miała swoją listę w głowie i na papierze, szerokie kompetencje i doświadczenie, ja miałem pieniądze, które miały zostać zamienione na całkiem pokaźną kolekcję buteleczek, słoiczków i innych medycznych drobiazgów. Początkowo zakładałem, że cała sprawa miała nam zająć najwyżej kilkanaście minut - wystarczyło wejść, przekazać spis, odebrać zamówienie, może samemu je sobie skompletować, zważywszy na element uzdrowicielski i rodzinny, następnie wrócić na ulicę - jakże byłem naiwny…
Samo przekroczenie progu wyludnionego lokalu wystarczyło, żebyśmy zostali dostrzeżeni i przejęci przez ciotkę Prue, która bez chwili zastanowienia uznała naszą wizytę za doskonałą okazję do nadrobienia wszystkich zaległości towarzyskich - zaczęło się od zwyczajowego powitania, przedstawienia mnie tej części rodziny, kilku pytań o zdrowie i krótkiej uwagi na temat pogody, skończyło się zaś na zapleczu, gdzie zostaliśmy poczęstowani herbatą i wysłuchaliśmy zbioru historii z kilku ostatnich miesięcy - próbowałem kilka razy naprowadzić rozmowę na medykamenty do zakupienia, ale moje starania nie przyniosły szczególnie imponujących rezultatów. Emmaline miała wyjątkowy talent do prowadzenia kilku rozmów jednocześnie, całkiem podobny do swojej siostry, przy czym każda z nich wymagała od słuchacza pełnego zaangażowania, najlepiej potwierdzanego regularnym kiwaniem głową. Posiadała ponadto własną koncepcję tego, jak powinno wyglądać udane spotkanie rodzinne, zwłaszcza zapoznawcze, zdecydowanie nie przewidywała w niej możliwości szybkiego opuszczenia lokalu. W pewnym momencie przestałem nawet udawać, że byłem w stanie kontrolować sytuację, tylko oparłem się wygodniej o zbyt mały na mnie fotel, przyjąłem kolejną filiżankę „czegoś na wzmocnienie”, czemu towarzyszyło dziwnie porozumiewawcze spojrzenie w kierunku mojej żony, o które wolałem nie pytać, i pozwoliłem jej mówić, od czasu do czasu wtrącając coś na tyle zaangażowanego, żeby nie urazić kobiety, ale też nie na tyle zachęcającego, żeby otworzyć kolejny rozdział opowieści dziwnych treści.
Gdy wyszliśmy na zewnątrz, ulica przygasła, zmierzch powoli rozlewał się nad dachami stolicy, a wiatr towarzyszący nam wcześniej podczas spaceru zdążył ustąpić miejsca wilgotnemu chłodowi gęstej, londyńskiej mgły i dźwiękom wody obijającej się o betonowe nabrzeże rzeki. Spojrzałem na niebo, na którym ostatnie światło dnia mieszało się z mrokiem nadciągającego wieczoru, po czym zerknąłem na zegarek - było później, niż początkowo zakładałem, Prue niedługo zaczynała pracę - całe szczęście, że przynajmniej udało nam się kupić wszystko z listy, nawet jeśli po drodze zdążyłem zapomnieć, po co właściwie przyszliśmy do Sproutów. Ruszyłem obok żony, przejmując od niej większość zakupów, żeby nie musiała nieść wszystkiego sama. Dopiero teraz, kiedy nie musieliśmy już odpowiadać na pytania jej ciotki ani pilnować, żeby nie zapomnieć kolejnego specyfiku, mogłem pozwolić sobie na powrót myślami do tego, co zobaczyliśmy wcześniej - nie było to szczególnie przyjemne zajęcie - wspomnienie z atelier nadal siedziało mi gdzieś z tyłu głowy, podobnie jak widok mieszkania przy Horyzontalnej, notatnika rzuconego o ścianę i Necro, któremu powierzała wszystkie swoje obawy. Co kilka kroków wracałem jednak myślami do Munga, do tamtej sali, śniegu na parapecie, świątecznych świateł za oknem i mężczyzny, który uznał, że miał prawo obarczyć Bletchley odpowiedzialnością za śmierć pacjenta. Widziałem już wcześniej, jak Prue radziła sobie z trudnymi sytuacjami - potrafiła zachować zimną krew, kiedy inni tracili głowę - wiedziałem ponadto, że jej praca wymagała od niej odporności, której większość ludzi nie potrafiłaby sobie nawet wyobrazić, ale tamten obraz pokazywał coś zupełnie innego. Nie uzdrowicielkę przyzwyczajoną do brutalnego biegu koła życia, tylko młodą kobietę, która po wykonaniu swojej pracy została jeszcze zmuszona do zniesienia cudzej rozpaczy, agresji i gróźb. Nie miała wtedy nikogo, kto stanąłby między nią a tamtym człowiekiem, nie mogłem przestać zastanawiać się, czy później rzeczywiście poniósł jakiekolwiek konsekwencje - czy ktoś dowiedział się o jego zachowaniu, czy Prue musiała wrócić do pracy następnego dnia i udawać, że nic się nie wydarzyło. Znałem ją wystarczająco dobrze, żeby podejrzewać, że mogła przemilczeć całą sprawę, uznając, że nie warto było robić zamieszania - ta myśl wyjątkowo mi się nie podobała, lecz jednocześnie nie chciałem wracać do tamtego wspomnienia w sposób, który zmusiłby ją do ponownego przeżywania wszystkiego jeszcze dziś, szczególnie przed rozpoczęciem dyżuru. Z drugiej strony nie zamierzałem również udawać, że niczego nie widziałem.
- Wiem, sze zalas zaczynasz plasę, więc nie będę cię zatszymywał. - Zacząłem, gdy znaleźliśmy się praktycznie przed budynkiem Ministerstwa, tym razem niemal u progu miejsca, w którym obiecałem sobie nie bywać, lecz okoliczności wymagały zmiany podobnych założeń, nie dyskutowałem z tym. Przeniosłem na nią wzrok, szukając w jej twarzy oznak zmęczenia po całym dniu, po czym potarłem kciukiem grzbiet jej dłoni i na powrót wbiłem wzrok w światła miasta. Wieczór zawsze miał w sobie coś, co skłaniało mnie do wracania myślami do dawnych wydarzeń, szczególnie kiedy zbliżała się zima. Nie bardzo wiedziałem, co zrobić z tym wszystkim, co zobaczyliśmy, mogłem przeklinać Liama, mogłem fantazjować o tym, co zrobiłbym Ronaldowi, gdybym kiedykolwiek spotkał go na swojej drodze, ale żadna z tych ucieczek dla myśli nie zmieniała faktu, że Prue musiała kiedyś przez to przejść. Zwykle potrafiłem zagadać niemal każdą niewygodną sytuację, obrócić coś w żart albo znaleźć odpowiednio złośliwy komentarz, który pozwalał mi uniknąć przyznania, że coś naprawdę mnie dotknęło, ale nie teraz.
- Tylko…
Przypomniałem sobie zimowe popołudnia w Hogwarcie, śnieg na błoniach, zmarznięte palce i nasze dziecięce przekonanie, że wszystko dało się załatwić, jeśli tylko wystarczająco mocno się uprzemy. Nie pamiętałem już dokładnych słów, ale pamiętałem samą obietnicę, bo wtedy wydawała mi się czymś zupełnie naturalnym - nie wiedziałem, że przyjdzie taki moment, kiedy będzie siedziała samotnie w mieszkaniu, zastanawiając się, czy powinna poślubić mężczyznę, który odbierał jej kolejne części własnego życia, nie wiedziałem też, że kiedyś znajdzie się w szpitalnej sali, oskarżana o coś, czemu nie była winna.
- Pszeplasam cię, Sunny. Wiem, sze jusz to mówiłem, ale chyba dopielo dzisiaj zlosumiałem, za co jeszcze powinienem był cię pszeplosiś. - Odruchowo uniosłem dłoń, by powstrzymać ją przed komentarzem, jeszcze nie w tej chwili. - Wiem, sze nie mogę naplawiś tamtych dni. Sze „było minęło” Nie będę tesz udawał, sze sama moja obecność mogłaby wszystko zmieniś. Nie jestem asz tak aloganski. - Uniosłem kącik ust, szyderczo w stosunku do osoby, którą wtedy byłem, a której zachowania sam nie potrafiłbym przewidzieć, nawet jeśli chciałbym móc powiedzieć, że nawet w najbardziej skomplikowanym momencie naszej relacji, gdybym tylko wiedział, nawet gdyby kazała mi się wynosić, pewnie i tak siedziałbym pod jej drzwiami, dopóki nie uznałaby, że mogła mnie wpuścić. Nie wiedziałem tego. - Ale chciałem, szebyś wiedziała, sze… Pamiętam, co ci obiecałem i… Sze cholelnie szałuję, sze nie potlafiłem wtedy dotszymaś słowa. Telas jusz nie zamieszam składaś ci obietnic na wylost. - Stwierdziłem powoli, chociaż w pewnym sensie to również była obietnica, tyle że tym razem już dojrzalsza, bardziej świadoma i nie oparta na myśleniu życzeniowym, bez pokrycia. O reszcie mogliśmy porozmawiać rano lub kiedykolwiek by tego chciała.

Miał to być zwykły spacer tuż przed pracą. Nie spodziewała się tego, że odbędzie dzisiaj podróż do przeszłości i to tej najmniej przyjemnej, którą bardzo, ale to bardzo chciałaby zakopać i o niej nie pamiętać. Towarzyszył jej w tym wszystkim mąż, któremu nie zdążyła opowiedzieć o tej części swojego życia. Cóż, przeszłość lubiła o sobie przypominać w najmniej odpowiednim momencie, najwyraźniej tak miało być. Nie zamierzała udawać, że nic się nie stało. Wypadało mu nieco przybliżyć, opowiedzieć chociaż cokolwiek, chociaż właściwie to, co zobaczył było bardzo wymowne i w zasadzie nie potrzebowało wyjaśnień. Te wspomnienia dało się odebrać tylko w jeden sposób.

Dziewczynka zniknęła, kiedy po raz ostatni wrócili z jej wspomnień. Nie było jej tam, gdzie znajdowała się chwilę wcześniej. Cóż, nie miała pojęcia, co właściwie się wydarzyło, to znaczy oczywiście, że miała swoje podejrzenia, jednak teraz bez winnego raczej trudno było je zweryfikować.

Mieli jednak niedokończone sprawy, przez które zjawili się razem na Pokątnej, więc wypadało do nich wrócić, chociaż jej nastrój nieco podupadł przez to, co się im przytrafiło. Lista jednak czekała, zapasy trzeba było uzupełnić, a zapowiedziała się również swojej żeńskiej części rodziny, że nawiedzą dzisiaj aptekę, więc nie zamierzała sobie tego darować. Zwłaszcza, że znajdowali się bardzo blisko niej.

Tak jak się spodziewała, kiedy tylko znaleźli się w progu ciotka wybiegła im na przywitanie. Prudence przekazała jej swoją listę, którą miała się zająć, właściwie przekazała to do zrobienia jednemu ze swoich zaufanych pracowników, a ich zaprowadziła na zaplecze. Emmaline jak zawsze tryskała energią, buzia jej się nie zamykała, nie miała wątpliwości, że tak właśnie będzie. Benjy na pewno mógł się poczuć tutaj mile widziany, zresztą Prue od początku wiedziała, że akurat z ciotką będzie miał o czym rozmawiać. Ona była chyba najbardziej ekstrawertyczną osobą w ich rodzinie, nie potrafiła usiedzieć w miejscu, uwielbiała alternatywną medycynę przez co bardzo dużo podróżowała po świecie, co łączyło ją z jej mężem. Dzięki temu spotkaniu trochę zeszło z niej napięcie i humor jej się poprawił. W końcu zostali wypuszczeni, na szczęście miała dzisiaj całkiem niezłą wymówkę w postaci nocnej zmiany i ciotka wiedziała, że nie ma tutaj nic do ugrania. Nie mogła też w nich (a przynajmniej w Prue) wlać wszystkich swoich mieszanek ziół na wzmocnienie.

Gdy opuścili aptekę zaczęło się ściemniać, co sugerowało, że zbliżał się czas, kiedy powinna znaleźć się w ministerstwie. Nie złożyło się najlepiej, bo czuła, że powinna wyjaśnić Benjy'emu co nieco na temat tego, co zobaczył. Musiała to zrobić. Wcześniej nie była szczególnie wylewna na temat swojego zmarłego narzeczonego, bo właściwie to nie było o czym rozmawiać. Zginął, małżeństwo nie doszło do skutku, nie było sensu skupiać się na tym, co działo się wcześniej. Przynajmniej ona przyjęła taką taktykę, bo nie było to dla niej łatwe. Nie był to najlepszy czas w jej życiu, sporo minęło nim zdążyła sobie wszystko poukładać w głowie, zresztą szkody, które Liam wyrządził wcale nie tak prosto było naprawić. Przez niego miewała momenty, kiedy wątpiła w siebie i niby z tym walczyła, ale zdarzały się momenty, kiedy nie do końca to wystarczało.

Doszli do progu gmachu ministerstwa. Zatrzymali się przed drzwiami, nie mieli szansy porozmawiać wcześniej o tym co widzieli, nie lubiła takich niejasności i niedopowiedzeń, ale akurat dzisiaj nie mogła z tym nic zrobić. Czas ją naglił, niestety, jakoś tak się to wszystko ułożyło. Miała świadomość, że Benjy wyciągnął swoje wnioski, żywo reagował na wspomnienia i na pewno miał pytania, które chciał jej zadać, nie dziwiło jej to wcale.

- Niestety. - Nieszczególnie miała ochotę iść do pracy, zdecydowanie wolałaby się znaleźć w domu, z drugiej jednak strony przynajmniej szybko zajmie myśli i przestanie wracać do tego, co działo się w przeszłości. Benjy jeszcze nie wypuszczał jej dłoni, spoglądała na niego uważnie, widziała po wyrazie jego twarzy, że chce coś powiedzieć, miał te zmarszczkę na czole, kiedy się skupiał. Trwało to dłuższą chwilę, co raczej nie zdarzało mu się często, doskonale więc wiedziała, gdzie znajdowały się jego myśli, a przynajmniej tak się jej wydawało.

Sama zmrużyła oczy, kiedy usłyszała przepraszam. Nie wydawało jej się, aby akurat on miał za co ją przepraszać, wspierał ją, był przy niej, niczego więcej nie potrzebowała. Była gotowa się odezwać, kiedy dostrzegła jego rękę w powietrzu, cóż doskonale ją znał, wiedział, że zamierzała to skomentować. W takim wypadku jednak nie wchodziła mu w słowo, czekała, aż skończy myśl, tak jak sobie życzył.

- Nie możesz mnie przepraszać za coś na co nie miałeś wpływu. - Pokręciła jeszcze głową, bo rozumiała, co miał na myśli, jednak sytuacja była bardzo dynamiczna. - Kiedy obiecywaliśmy sobie różne rzeczy nie wiedzieliśmy jak potoczy się nasze życie, na pewno nie miałeś pojęcia co się wydarzy, więc nie wydaje mi się, aby było za co przepraszać. - Byli przecież tylko dziećmi, kiedy mówili sobie tamte rzeczy.

Oczywiście, że byłem w stanie przewidzieć odpowiedź Prue, wystarczyło spojrzeć na to, w jaki sposób zmrużyła oczy, żeby wiedzieć, że zamierzała zaprotestować - widziałem po jej twarzy, że zamierzała znaleźć sposób, żeby zdjąć ze mnie odpowiedzialność za coś, co w jej przekonaniu wcale nie należało do mnie. Znałem tę skłonność, potrafiła rozkładać cudze winy na czynniki pierwsze, szukać okoliczności łagodzących i tłumaczyć zachowania innych, nawet jeśli później sama zostawała ze wszystkimi konsekwencjami, tym razem nie zamierzałem jej na to pozwolić, przynajmniej nie bez powiedzenia tego, co chciałem powiedzieć. Uniosłem więc lekko dłoń, prosząc ją gestem, żeby pozwoliła mi dokończyć, bo nie chciałem, żebyśmy po raz kolejny przeszli nad czymś do porządku dziennego tylko dlatego, że oboje mieliśmy swoje sposoby na unikanie niewygodnych rozmów. Nie mogliśmy poprowadzić tu pełnej sekcji wydarzeń z początku spaceru, nie pod Ministerstwem, ale w gruncie rzeczy nie chodziło mi o długie dyskusje, nie o składanie kolejnych wielkich deklaracji ani nie o szukanie winy tam, gdzie jej nie było - ani trochę - resztę mogliśmy zostawić na później, kiedy nie musiała zerkać na zegarek i myśleć o czekających ją obowiązkach. Teraz miałem na myśli właśnie to, co opuściło moje usta - przeprosiny - wiedziałem, że nie mogłem przewidzieć, co wydarzy się w jej życiu, podobnie jak ona nie mogła wiedzieć, jakie decyzje podejmę ja i gdzie mnie one doprowadzą, ale nie zamierzałem też udawać, że przez te wszystkie lata byłem wyłącznie biernym uczestnikiem wydarzeń, które nas od siebie oddalały. Byłem świadomym dzieckiem, później nastolatkiem i dorosłym, odpowiadałem za dokonywane wybory, pełniłem pieczę nad własnymi zobowiązaniami i miałem wystarczająco wiele okazji, żeby postąpić inaczej. Podejmowałem decyzje, które miały znaczenie, wybierałem drogi, czasami właściwie, niekiedy bardzo kiepsko, momentami niemal tragicznie w skutkach, zdecydowanie nie zawsze robiłem przy tym to, co powinienem był zrobić, jeśli byłbym tak innym od własnych krewnych człowiekiem, za jakiego niegdyś za wszelką cenę chciałem się mieć.
- Byliśmy dzieciakami, owszem, ale później tlochę podlośliśmy, plawda? - Spojrzałem na nią z ukosa, z tym rodzajem półuśmiechu, który zwykle pojawiał się u mnie, kiedy próbowałem ukryć coś znacznie mniej przyjemnego, przypominając sobie, ile razy w Hogwarcie potrafiła wytknąć mi brak konsekwencji. Nie miałem wpływu na to, co robił Liam, ale miałem wpływ na to, jak wyglądało moje życie i na to, ile miejsca zostawiłem w nim na tamtą przyjaźń i na złożone obietnice, których nie dopełniłem. Nie mogłem zrzucić wszystkiego na okoliczności, rodzinę czy niefortunny zbieg wydarzeń, były rzeczy, które sam spieprzyłem, nie zamierzałem udawać, że było inaczej.
- Chyba oboje tlochę inaczej wyoblaszaliśmy sobie dolosłość. Ja na pewno. - Przeniosłem wzrok w kierunku wejścia do budynku, za którym czekał ją kolejny dyżur, po czym znów wróciłem wzrokiem do Prue, nie planowałem zbyt długo zatrzymywać jej przed pracą, wiedziałem, że miała swoje obowiązki, ale nie chciałem też puścić jej ręki z poczuciem, że ta rozmowa była kolejną sprawą, którą należało odłożyć na „później”, które być może nigdy by nie nadeszło, bo w naszym życiu naprawdę wiele się ostatnio działo.
- Nie zamieszam pszepisywaś histolii tylko po to, szeby lepiej wyglądaś w twoich oczach. Nie miałem wpływu na wszystko, ale miałem wpływ na siebie i na ciebie. - Skrzywiłem się lekko. - Byłem kiepskim pszyjacielem, Sunny. Co więcej, zdaszało mi się nawet byś kiepskim sobą, a to jusz całkiem imponujące osiągnięcie. - Pokręciłem głową.