[wiosna 1962] Prewett's Anatomy

5 kwietnia 1962
Kamienica Prewettów

Odile Fawley od dawna wiedziała, czego chce. Już jako dziecko eksperymentowała z  własnymi metamorfomagicznymi zdolnościami oraz z ciekawością przyglądała się eksponatom wystawianym w Mauzoleum Fawleyów. Potem, kiedy dowiedziała się, że może zarabiać na swoich zainteresowaniach, kariera związana z naukami przyrodniczymi stała się jej celem. Pierwszym etapem tej drogi była Akademia Munga, która dawała jej legalny dostęp do materiałów badawczych. W przeciwieństwie jednak do większości studentów, ponad dwa lata spędzone w Akademii tylko upewniły Odile w tym, że nie chciała pracować z pacjentami, bo za bardzo ją denerwowali. Z tego powodu jedyną specjalizacją jaka ją interesowała była patologia. Zresztą, nigdy nie brzydziła ją praca na trupach. By dojść do tego etapu trzeba jednak było zdać egzamin pisemny. Fawley powinna zatem spędzać każdą wolną chwilę trzeciego roku na nauce, ale zamiast tego… Sterczała przed domem chłopaka, który wpadł jej w oko.

Pierwszy raz wypatrzyła Basiliusa Prewetta na korytarzu w Akademii; nie dało się przejść obojętnie obok tej burzy czarnych loków i ciepłych, brązowych oczu. Jego blady odcień skóry mógł odstraszać niektórych, ale Odile nie miała nic przeciwko truposzom. Pewnego razu zagadali w przerwie między zajęciami i od razu zaiskrzyło. Od tego czasu zawsze rozmawiali, kiedy wpadali na siebie. Basil był dwa lata młodszy, więc Fawley dawała mu rady jako starsza koleżanka. Kiedy spytał, czy pomoże mu w nauce do egzaminu z anatomii, nie mogła się nie zgodzić.

Anatomia była z pewnością najtrudniejszym przedmiotem na pierwszym roku. Zapamiętanie wszystkich kości i mięśni w ludzkim organiźmie nie było jeszcze takie trudne, ale w połączeniu z nerwami, naczyniami krwionośnymi oraz innymi unikatowymi właściwościami magicznych istot… Nic dziwnego, że większość studentów miała problemy z nauką do egzaminu. Odile udało się zdać dzięki przesiadywaniu nad książkami i zakuwaniu całymi dniami. W kolejnych latach dawała nawet korepetycje z tego przedmiotu, ponieważ potrzebowała pieniędzy, po wyprowadzce od ojca. Pamiętała więc jeszcze całkiem sporo, ale jeśli przeczucie jej nie myliło, nauka nie była jedynym powodem, dla którego została zaproszona.

Wyszła więc z domu w dobrym humorze, ale teraz, kiedy stała przed drzwiami eleganckiej kamienicy, czuła się trochę onieśmielona. Mogła sobie wyobrazić, jak będzie odstawać od tej klasycznej architektury w swoich czerwonych włosach oraz stroju w mugolskim stylu (płaszcz, koszula oraz spodnie). Co prawda miała grubą skórę przez lata wysłuchiwania wrednych komentarzy bogatych dzieciaków, ale czasami wciąż czuła się zagubiona w zetknięciu ze światem czystokrwistych. Uspokoiła ją myśl, że Basil był zaskakująco normalny jak na czystokrwistego panicza oraz że nigdy nie potraktował jej z wyższością. Poza tym, teraz nie mogła się wycofać. Wzięła oddech i zapukała do drzwi.

Trochę nie wiedział co mu strzeliło do głowy, aby zaproponować Odile uczenie się do egzaminu z anatomii w jego kamienicy. Tak się jednak jakoś złożyło, że tego dnia miał dom cały dla siebie, a on… Może i mógłby nauczyć się do egzaminu sam, ale po pierwsze zdecydowanie przydałaby mu się pomoc, a po drugie… No… No trochę chciał spędzić czas z Odile. Najlepiej sam na sam… Tak no… Po prostu. I tyle. Nie zmieniało to jednak faktu, że czuł się z tym wszystkim strasznie niezręcznie.
Bo Odile była naprawdę sympatyczną koleżanką. I bardzo inteligentna. I ładna, ale to nie było aż tak istotne, jak te dwie poprzednie rzeczy, zwłaszcza że miał egzamin do zdania.
I dlatego właśnie zamiast się uczyć, od godziny siedział w salonie i jakoś nie mógł się skupić na tym co czytał. Nagle wstał z kanapy i odłożył podręcznik na stolik. Zmarszczył brwi i wyrównał tom do reszty książek. Zmarszczył brwi po raz drugi i jednak lekko go przekrzywił, aby nie było, że w ogóle z niego nie korzystał. Potem poprawił poduszkę. I kolejną. Podszedł do kredensu. Zapalił świeczkę. Zobaczył, że świeczka nosiła nazwę Pocałunek Afrodyty. Szybko ją zgasił i otworzył okno. Westchnął ciężko i znowu usiadł na kanapie. A wtedy ktoś zapukał do drzwi, więc wypadało je otworzyć i mieć nadzieję, że to nie była jego rodzina, której nagle zmieniły się plany.
– Hej – powiedział na widok Odile z pewną ulgą. – Wchodź, dobrze wyglądasz, chcesz się czegoś napić? Kawy? Herbaty? Soku? Wody?

– Hej. – Widok Basila nieco ją uspokoił, więc pewniej przekroczyła próg. Wnętrze kamienicy było równie eleganckie jak fasada; pomieszczenia były urządzone w dopasowanych, ciemnych tonach, a tuż przy wejściu stało marmurowe popiersie spoglądające na gości z wyższością. – Dzięki. Ty też. – Kącik jej ust lekko uniósł się w odpowiedzi na komplement. – Mogę napić się herbaty. – Rodzina Prewettów zapewne była w posiadaniu najbardziej egzotycznych i luksusowych odmian, więc będzie to zapewne najdroższa herbata jaką wypije; skoro jednak została tutaj zaproszona, to czemu by nie skorzystać?

Przechodząc przez salon zauważyła, że pomimo wielu bibelotów oraz dekoracji z końskim motywem, wszystko zdawało się być idealnie ułożone. Pewnie mają skrzata domowego, pomyślała. Chociaż wizja Basila sprzątającego samodzielnie nie była aż taka absurdalna; on nigdy nie wydawał się typem, który by wybrzydzał.

Szczęśliwie wyglądało na to, że nikogo innego nie było w domu. Fawley zdecydowania wolałaby nie wpaść na innych członków rodziny Prewetta, bo oni pewnie nie zareagowaliby na nią tak pozytywnie.
– To jakie masz plany na dzisiaj? – Czyżby celowo zadała dwuznaczne pytanie? Być może. – Możemy razem się pouczyć albo od razu przejść do przepytywania. Jeśli chcesz mogę nawet pokazywać na sobie. – dla zilustrowania tych słów podwinęła rękaw i sprawiła by jej ręka od łokcie w dół stała się masywniejsza a żyły bardziej wydatne. Zdarzało jej się używać tej sztuczki by zrobić wrażenie na dziewczynach, ale w tym przypadku chciała się po prostu popisać umiejętnościami metamorfomagicznymi. – Niektórym taka wizualizacja pomaga bardziej niż wkuwanie z książek.

Basilius skinął głową i zabrał się za przygotowanie herbaty. To znaczy najpierw po prostu otworzył szafkę i spróbował wybrać z niej pięć różnych rodzajów, które według niego były najlepsze. Oczywiście nie znalazły sie w nich żadne ziołowe napary na wzmocnienie, które dostawał w nadmiarze od co bardziej troskliwych ciotek. Te zazwyczaj były po prostu paskudne, a do grona skutecznych zaliczały się głównie które kupił albo on, albo jego matka za poleceniam specjalistów.
– Hm? – spytał nie do końca rozumiejąc co miała na myśli. Nie, inaczej. Pytanie zrozumiał. Nie rozumiał natomiast, czy aby na pewno dobrze zrozumiał ton w jakim zadała to pytanie. W myślach kazał się sobie samemu opanować. Przecież doskonale wiedział o co pytała. W końcu mieli się uczyć. Tak, czyli wszystko rozumiał. Albo jednak nie? Na Matkę, to z nim było coś mocno nie tak, czy to Odile naprawdę dziwnie dzisiaj formułowała zdania?
– Pokazać na so… – Zmarszczył brwi, ale gdy zobaczył co mu pokazuje na jego twarzy pojawiło się zrozumienie. – Ah, hm. Jasne. – Oderwał wzrok od jej przedramienia, wyciągnął kolejną paczkę herbaty i wreszcie zamknął szafkę. – Tak to może pomóc przy… Żyłach i… Ich położeniu.
Wziął głeboki oddech, wyciągnął jeden z kubków i zaklęciem zaczął zagotowywać wodę.
– W sumie nie przyszłoby mi do głowy, aby tak wykorzystywać metamorfomagię, ale ma to dużo sensu. No dobrze. Którą chcesz herbatę?

Trik z przemianą ręki ewidentnie zrobił wrażenie na Basiliusie, przez co Odile poczuła się mile połechtana. W końcu wypracowane przez lata zdolności metamorfomagiczne były jej największą dumą.
– Dokładnie. Choć przyznam, że zdarzało mi się zmieniać położenie narządów, żeby skonfundować osoby, które mnie denerwowały podczas korków. Ale tobie nie zamierzam tego robić. – Nie podejrzewała Prewetta o to, że będzie zachowywał się w jakkolwiek wkurzający sposób. A poza tym, za bardzo go lubiła. – Cóż, jeśli żyjesz z czymś na co dzień, z czasem znajdujesz dla tego coraz bardziej kreatywne zastosowania. – Być może również i ta wypowiedź miała ukryte dno. – Hm, może jakąś czarną. – Przez natłok obowiązków była notorycznie zmęczona, więc zastrzyk energii nie zaszkodzi.

Czekając na herbatę rozejrzała się jeszcze raz po pomieszczeniu. Było pięknie urządzone (a przynajmniej pięknie zdaniem jakiegoś wielbiciela koni), ale zarazem wydawało się jakieś… Puste.
– Jesteś dzisiaj sam w domu? – spytała, zanim zorientowała się, że to pytanie mogło brzmieć zbyt nachalnie. – Sorry. Po prostu pamiętam, że masz dużą rodzinę i zastanawiam się, gdzie się wszyscy podziali.

Prychnął szczerze rozbawiony jej pomysłem na dokuczanie niektórym studentom.
– Pewne osoby zdecydowanie na to zasłużyły – odpowiedział wesoło, a potem szybko ponownie skupił się na herbacie, zanim jego głupi umysł uznał, że zacznie myśleć o jakie kreatywne rozwiązania mogło jej chodzić.
— Hm? A tak, sam – powiedział, sięgając po elegancką puszkę z, w jego opinii, najlepszą czarną herbatą w tym domu. – Siostra jest w szkole. Matka u swojej części rodziny, a ojciec na jakimś wyjeździe z kolegami by dla zabawy rozmawiać o antycznych murach, czy czymś takim, a brat powinien wrócić dopiero za kilka godzin. Dużą?  – Zmarszczył brwi. – Ah, w tym sensie. Nie, reszta rodziny tutaj nie mieszka. To po prostu kamienica mojego ojca.
Gdyby wszyscy jego krewni mieszkali w tym budynku to… Nie dość, że zapewne prędzej, czy później ktoś by się pozabijał to jeszcze chyba przynajmniej kilka osób musiałoby zamieszkać na strychu, aby się wszyscy tutaj pomieścili.
Wziął kubki z już gotową herbatą i ruszył razem z Odile do salonu.
– No dobrze – powiedział siadając na kanapie i otworzył jeden z leżących na stoliku kawowym podręczników. – Może hm… Rzeczywiście zacznijmy od przepytywania. Czy mogłabyś… – Umilkł i po prostu pokazał jej stronę z rozdziałem o ścięgnach.