• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Niemagiczny Londyn v
1 2 3 4 5 … 8 Dalej »
[21/09/1072] Un jour, l’été s’achève | Benjy, Prue

[21/09/1072] Un jour, l’été s’achève | Benjy, Prue
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#1
12.11.2026, 21:58  ✶  
Późny wieczór zdążył już porządnie rozgościć się na ulicach, kiedy dotarłem do Bromley, wilgoć, która osiadła na moim płaszczu i zwichrzonych wiatrem włosach, przypominała mi, dlaczego nigdy nie przepadałem za londyńską pogodą o tej porze roku - posępna mgła snuła się nisko nad brukiem, wypełniała przestrzenie między budynkami, ograniczając widoczność do kilku najbliższych latarni, przez co droga tutaj wydawała się dłuższa i bardziej niepokojąca, niż była w rzeczywistości - otrzepałem ramiona z drobnych kropelek wody, poprawiłem kołnierz i wszedłem do środka, zamykając za sobą drzwi. Wnętrze przywitało mnie przyjemnym ciepłem, za którym zdążyłem się już porządnie stęsknić, przez cały dzień roboty na dworze, nawet jeśli nie miałem zamiaru zostawać w Londynie ani minuty dłużej, niż było to konieczne.
Przede wszystkim szukałem Prudence, mieliśmy bowiem spotkać się w Gabinecie Luster, gdzie miała coś do załatwienia, skąd zamierzaliśmy wspólnie wrócić na wieś, więc właściwie od samego początku rozglądałem się tylko za znajomą sylwetką. Przystanąłem w pomieszczeniu wyglądającym na puste, najpewniej jednym z wielu, próbując wypatrzyć ją pomiędzy odbiciami, meblami i wszystkim tym, co wypełniało wnętrze pierwszej sali przybytku. Posrebrzane zwierciadła tej porze odbijały przede wszystkim przygaszone światło oraz moją własną, niezbyt reprezentacyjną sylwetkę.
- Halo? Dobly wieczól? Plue? Ktokolwiek? - Zawołałem w końcu, niezbyt głośno, ale wystarczająco, by mój głos poniósł się po gabinecie. - Mam nadzieję, sze nie zamieszasz kazaś mi spędzić całego wieczolu w towaszystwie własnego odbicia? - Dodałem przezornie. Nie miałem szczególnego sentymentu do oglądania siebie z kilku perspektyw jednocześnie, zwłaszcza po całym dniu, ale uznałem, że skoro już przyszło mi odwiedzić to miejsce, mogłem przynajmniej wykorzystać okazję, żeby sprawdzić, czy nadal wyglądałem na kogoś, komu można powierzyć bezpieczne odprowadzenie dziewczyny do domu. Wynik nie był jednoznaczny. Przesunąłem dłonią po mokrych włosach, odgarniając je z czoła i próbując przywrócić im jakiekolwiek ułożenie, po czym zerknąłem na zegarek - byłem na czas, przynajmniej według własnego rozumienia punktualności, które, jak zdążyłem się przekonać, nie zawsze pokrywało się z oczekiwaniami innych. Oparłem się biodrem o najbliższy mebel i ponownie rozejrzałem po pomieszczeniu, tym razem z nieco większą uwagą, ponieważ przez te wszystkie lata, jakie spędziłem jako znajomy, nawet przyjaciel rodziny, nie miałem zbyt wielu okazji, aby tu przebywać.

!Strach przed imieniem


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Czarodziejska legenda
Przeciwności losu powodują, że jedni się załamują, a inni łamią rekordy.
wiek
sława
krew
genetyka
zawód
Los musi się dopełnić, nie można go zmienić ani uniknąć, choćby prowadził w przepaść. Los objawia nam swoje życzenia, ale na swój sposób. Los to spełnione urojenie. Los staje się sprawą ludzką i określaną przez ludzi.

Pan Losu
#2
12.11.2026, 21:58  ✶  
Chociaż nie doznajesz żadnych omamów słuchowych, nie jesteś w stanie wydusić z siebie Jego imienia. Kogo? Sam-wiesz-kogo... T-tego, którego imienia nie wolno wymawiać... Tego, który zasiał w ludziach strach.
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#3
12.11.2026, 22:27  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.11.2026, 22:28 przez Prudence Fenwick.)  

Gabinet luster był chlubą jej rodziny. Wiele osób odwiedzało to miejsce, w sumie to nie dziwiło jej to wcale. Bletchleyowie byli prawdziwymi specjalistami w swoim fachu. To, co robili ze szkłem było niesamowite. Prudence niestety nigdy nie miała w sobie szczególnych zdolności artystycznych, czy rzemieślniczych, jej bliźniak dostał te umiejętności w pakiecie genetycznym przy urodzeniu. Ona sama bardziej wdała się w Sporutów, a przynajmniej tak to sobie tłumaczyła.

Zjawiła się w tym miejscu, bo obiecała podrzucić wujowi eliksiry. Ostatnio było z tym ciężko, minie pewnie sporo czasu, kiedy Londyn wróci do normalności, na szczęście ich rodzinne zbiory były naprawdę ogromne, być może również odnieśli straty podczas pożarów, jednak nie stracili wszystkiego, dzięki czemu mogli pomóc odrobinę swoim najbliższym. Od tego przecież była rodzina, czyż nie?

Umówiła się tutaj z Benjym, później razem wrócić na wieś. W sumie zakładała, że to będzie jej ostatnia noc w tamtej rezydencji. Po ślubie, na który się razem wybierali powinna znowu zostać w Londynie, wrócić do normalności, bo nie mogła przecież wiecznie żyć w bańce. Co do ślubu… była całkiem zadowolona z tego, że jej chłopak poprosił ją o to, aby została jego osobą towarzyszącą. Nie uczestniczyła jeszcze w takim wielkim wydarzeniu, podejrzewała, że pewnie nigdy nie nadarzy się też okazja, aby to powtórzyć, nie wątpiła w to, że dobrze im zrobi krótki wypad do Walii i odrobina beztroski. Udało jej się nawet kupić sukienkę przy pomocy koleżanki, miała nadzieję, że faktycznie będzie odpowiednia, bo nie chciałaby się nie wpasować.

Bletchley gawędziła właśnie z wujem, kiedy usłyszała znajomy głos dochodzący gdzieś z okolicy drzwi wejściowych. Benjy tutaj trafił, doskonale, nie zamierzała jednak opuścić tego miejsca nim nie pokaże mu wszystkich najciekawszych eksponatów. - Dziękuję za wszystko, mam nadzieję, że niczego nie brakuje w zamówieniu, tak, poradzimy sobie tutaj sami, przecież doskonale znam to miejsce. - Rzuciła jeszcze wujowi na odchodne, kiedy zmierzała w stronę swojego chłopaka.

O tej porze do gabinetu przychodzili już raczej nieliczni, zresztą kiedy spojrzała na zegar dotarło do niej, że było już po godzinach otwarcia, więc mogli na spokojnie rozejrzeć się po wszystkich pomieszczeniach i nikt nie mógł im w tym przeszkodzić. To akurat było spory plusem.

- Nie, nie zamierzam, będziemy oglądać Twoje i moje odbicia, mam nadzieję, że to nie problem. - Wyłoniła się w końcu zza jednego ze zwierciadeł i ruszyła w jego stronę. Uśmiechnęła się do niego na przywitanie, dopiero po chwili zatrzymała się tuż przed nim i wspięła na palcach, aby zbliżyć swoje usta do jego. Póki mogła to nie zamierzała sobie odmawiać tych drobnych przyjemności, zresztą był jej chłopakiem, mogła go całować kiedy tylko miała na to ochotę. Odsunęła się w końcu o krok. - Myślę, że może Ci się tu spodobać, nawet jeśli byłeś tu wcześniej, to sporo się zmieniło od tego czasu. - Członkowie jej rodziny ciągle pracowali nad nowymi lustrami, więc na pewno znajdzie się tu coś, co go zaskoczy, a przynajmniej na to liczyła.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#4
12.11.2026, 23:05  ✶  
Nie musiałem długo czekać, zanim Prudence wyłoniła się zza jednego ze zwierciadeł, lecz niewątpliwie zdążyłem już obejść wzrokiem połowę pomieszczenia, zajrzeć w kilka miejsc i nabrać podejrzenia, że zainteresowania zawodowe Eliasa nie powinny były ani trochę mnie zdziwić, nawet jeśli w momencie, gdy dowiedziałem się z listu o jego wyborach, niewątpliwie parokrotnie zamrugałem. Nie żebym miał coś przeciwko, rozumiałem przecież wartość rzemiosła, sam spędziłem wystarczająco dużo czasu nad przedmiotami, których przeznaczenie dla postronnego obserwatora pozostawało zagadką, ale tutaj chyba niemal każdy mógł się poczuć nieco osaczony przez własną twarz. Zwłaszcza jeśli, tak jak ja, nie miał szczególnej potrzeby oglądania jej pod wszystkimi możliwymi kątami i z każdej perspektywy. Przynajmniej tyle dobrego, że moja dziewczyna nie zamierzała kazać mi szukać siebie do rana, choć jednocześnie bardzo szybko doszedłem do wniosku, że mogłem niepotrzebnie podsuwać jej pomysły.
Usłyszawszy odpowiedź na moje słowa, odwróciłem głowę w tamtym kierunku i oparłem dłoń na biodrze, przyglądając jej się z udawanym powątpiewaniem - może nie było tego po mnie widać, niezbyt pasowało to do persony, jaką byłem, kiedy ostatni raz tu przebywałem, ale oglądanie własnego odbicia nie należało do moich ulubionych rozrywek, zwłaszcza że zwykle kończyło się odkryciem jakiegoś nowego powodu, dla którego powinienem był wcześniej złapać za parę ostrych nożyczek albo przynajmniej wypastować buty i odświeżyć materiał skórzanego płaszcza. Pamiętałem Gabinet Luster z wcześniejszych odwiedzin, chociaż nie potrafiłem powiedzieć, żebym miał szczególnie dobrą pamięć do wszystkich eksponatów, w tamtym czasie interesowały mnie zapewne zupełnie inne rzeczy, zresztą nie przypominałem sobie, żebym kiedykolwiek spędził tutaj wystarczająco dużo czasu, by dokładnie obejrzeć kolekcję. Teraz mieliśmy ku temu okazję, skoro lokal został już zamknięty na wieczór i nie musieliśmy przejmować się innymi odwiedzającymi, byliśmy tu sami, bez zwiedzających krążących między gablotami i pracowników pilnujących, żeby nikt nie dotykał powierzchni, których dotykać był nie powinien.
Uśmiechnąłem się pod nosem, obserwując ją, gdy pokonywała dzielącą nas odległość, po czym bez większego namysłu pochyliłem głowę, kiedy wspięła się na palcach, żeby mnie pocałować. Jedną dłoń położyłem na jej talii, drugą przesunąłem po jej plecach, przytrzymując ją jeszcze odrobinę dłużej, niż wymagało tego zwykłe przywitanie, bo nie widziałem żadnego powodu, żeby spieszyć się z czymkolwiek, co teraz robiliśmy. Odkąd ją znałem, zdążyłem przywyknąć do tego, że moje plany rzadko pozostawały w pierwotnym kształcie, poza tym nie przybyłem tutaj po to, żeby odmówić jej przyjemności z pokazywania mi rodzinnych zbiorów. Pochyliłem się jeszcze odrobinę, kradnąc Prue drugiego buziaka, dopiero później opuszczając ramiona, choć nie ukrywałem, że tak naprawdę miałem ochotę zatrzymać ją przy sobie nieco dłużej.
- Zaleszy, jakie odbicia masz na myśli. Wiesz, sze jestem gotów na wiele poświęceń, ale nie wiem, czy wytszymam wieczól w towaszystwie dwóch Pludence Bletchley. S dlugiej stlony, jeśli obie będą lównie ładne, mose jakoś to pszeszyję. - Zerknąłem na lustro za jej plecami, potem znowu na nią, jakbym rzeczywiście rozważał, czy powinienem był podjąć ryzyko.
- Mamy jeszcze tlochę czasu, zanim zlobi się naplawdę późno, więc plowadź. Bo pszypominam, sze musimy wlóciś na wieś, zanim dloga zamieni się w jedno wielkie bagno. - Zerknąłem na nią z rozbawieniem, po czym zdjąłem płaszcz i przewiesiłem go sobie przez przedramię, ponieważ w pomieszczeniu było znacznie cieplej niż na zewnątrz i nie podejrzewałem, aby w innych salach nagle zrobiło się dużo chłodniej. Nie brzmiałem szczególnie stanowczo, zresztą sam byłem ciekaw, co właściwie stworzyli jej krewni przez te wszystkie lata spędzone na udoskonalaniu tego miejsca.
- Ale jeśli zamieszasz pokazaś mi coś, co ujawni moje najgolsze cechy, upszedzam, sze znam większość s nich i nie potszebuję do tego szadnych zewnętsznych bodźców. - Zerknąłem ponownie na stojące za nią zwierciadła, w których po odpowiednim wychyleniu się można było dostrzec nas oboje, pod różnymi kątami i w nieco innych proporcjach, oczywiście tak naprawdę nie sądziłem, by właśnie to zamierzała zrobić, był to jedynie subtelny hołd dla naszego ostatniego spotkania w tych czterech ścianach, tego sprzed lat, jak wszystkie dotychczasowe słowa. Tak naprawdę nie miałem nic przeciwko zostaniu oprowadzonym po wszystkich znajdujących się tu eksponatach.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#5
13.11.2026, 13:55  ✶  

Prue doceniała to, czym zajmowała się jej rodzina, mimo, że sama nigdy nie wykazywała jakichś szczególnych zainteresowań zaklinaniem szkła. W sumie to w teorii wiedziała jak to wszystko działało, ale na tym kończyła się jej cała wiedza. Reszta lepiej, aby pozostawała w rękach prawdziwych profesjonalistów. Nie widziała jednak nic złego w tym, aby pokazać to miejsce swojemu chłopakowi, skoro już znaleźli się tutaj zupełnie przypadkowo, to przecież mogli skorzystać z okazji i zwiedzić to miejsce, czyż nie. Było tu wiele do oglądania, a przynajmniej tak się jej wydawało. Jej rodzina dbała o to, aby to miejsce nie było nudne, wręcz przeciwnie, robili wszystko, aby jak najbardziej urozmaicić wizyty w gabinecie luster.

W zwierciadłach znajdujących się w tym miejscu można było zobaczyć wiele i nie były to tylko i wyłącznie własne odbicia, ale Benjy na pewno zdawał sobie z tego sprawę.

Nie musieli się nigdzie spieszyć, a więc mogli również przywitać się we odpowiedni sposób. Nie miała pojęcia dlaczego tak łatwo przychodziło jej zbliżenie się do niego, dlaczego wydawało jej się to właściwe, nie zamierzała się też nad tym jakoś szczególnie zastanawiać, czasem tak się po prostu działo, chociaż te motyle w jej brzuchu, które pojawiały się, kiedy tylko go widziała sugerowały, że mogło to być coś o wiele bardziej skomplikowanego, niż mogło jej się wydawać. Mniejsza o to. Nie odsunęła się od niego od razu, zamiast tego przyglądała się jego twarzy, próbując odczytać z niej cokolwiek. Miała nadzieję, że nie uważał jej pomysłu za głupiego, zresztą gdyby tak było to pewnie jej by o tym powiedział. Mrugnęła - nie musiała przecież tego jakoś specjalnie analizować.

- W takim wypadku możemy mieć problem, bo gwarantuję Ci, że będzie nas więcej, niż dwie, chociaż kolejne Twoje wersje powinny to równoważyć, więc może nie będzie tak źle? - Zmierzała oprowadzić go po wszystkich pomieszczeniach, a wszystkie były pełne mniej lub bardziej magicznych luster, więc mogło to być dla nich całkiem niezłym wyzwaniem. Kto wie, z czym przyjdzie im się mierzyć, kiedy będą spoglądali w te zwierciadła. W lustrach nic nie mogło się schować, czy ukryć, pokazywały więcej niż by się mogło wydawać.

- Jest to całkiem niezły argument na to, aby wybrać przyspieszoną wersję oprowadzania, nie zamierzam jednak pomijać najbardziej ciekawych eksponatów, jestem nawet gotowa przez to taplać się w błocie. - Nie mogła pozwolić na to, aby ominęli najciekawsze punkty wycieczki, prawda?

- Jesteś pewien, być może lustra pokażą coś, o czym nie masz pojęcia? Na szczęście też Cię trochę znam i wiem, czego się spodziewać, więc i te pokazujące najgorsze cechy nie powinny być nam straszne, zresztą moje też będziesz mógł zobaczyć, chociaż i bez tego wiesz co jest we mnie najgorsze. - W końcu znali się od wielu lat, bywali dla siebie paskudni, więc doskonale mogli wiedzieć, czego się spodziewać.

- Chodźmy. - Splotła jeszcze swoje palce z jego, żeby przypadkiem nie zgubili się gdzieś między tymi wszystkimi zwierciadłami, zmysły potrafiły wariować, kiedy widziały tyle odbić jednocześnie.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#6
13.11.2026, 20:09  ✶  
Mieliśmy jeszcze czas, nie musieliśmy nigdzie biec ani udowadniać, że potrafiliśmy przejść przez cały gabinet luster w rekordowym tempie, szczęśliwie. Całe szczęście nie musiałem również zacząć poważnie rozważać, czy nie popełniłem życiowego błędu, nie ucząc się wcześniej bilokacji, ponieważ zapewniła mnie, iż każdy mój sobowtór miał mieć własną dziewczynę, a skoro już wiedziałem, jak dobrze na tym wychodziłem, trudno było mi uznać to za zapowiedź nadchodzącego dramatu. Znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że potrafiła doprowadzić mnie do szewskiej pasji, wyprowadzić z równowagi kilkoma odpowiednio dobranymi słowami i sprawić, że miałem ochotę powiedzieć coś wyjątkowo nieprzyzwoitego, nawet jeżeli okoliczności zdecydowanie temu nie sprzyjały, ale coraz częściej przyłapywałem się na tym, że szukałem jej towarzystwa bez żadnego konkretnego powodu, zapamiętywałem drobiazgi, których wcześniej pewnie nawet nie uznałbym za warte uwagi, i z jakiegoś powodu czułem się odpowiedzialny za to, czy miała wystarczająco komfortowo, ciepło, czy zjadła coś porządnego i czy przypadkiem nie próbowała się zamęczyć ponad siły, robiąc coś niezwykle ambitnego, lecz także skrajnie wycieńczającego. Nie musieliśmy robić nic szczególnego, nie potrzebowałem atrakcji, wycieczek ani nawet żadnych rzeczy wykraczających poza bycie obok, żeby mieć poczucie, że spędzałem czas w najlepszy możliwy sposób - to był kolejny objaw, jaki spostrzegłem w ostatnim czasie, którego nie zamierzałem konsultować z żadnym uzdrowicielem, ponieważ istniało ryzyko, że diagnoza okazałaby się nieodwracalna.
- W takim lasie jesteśmy ustawieni. - Skinąłem głową. - Jeśli tak to działa i jesteś pewna, sze zawsze będziemy tam dwa lasy, jestem gotów zalysykowaś. Nie chciałbym tylko, szeby któlyś s nas musiał walczyś o twoją uwagę, bo znam tych łajdaków i wiem, do czego są zdolni. - Puściłem do niej oko, krótko wyszczerzywszy zęby w uśmiechu. Nie sądziłem, że kiedyś powiem coś takiego o własnych kopiach, na ogół raczej preferowałem być jedynym sobą w zasięgu własnego wzroku, ale chyba nawet nie miałem nic przeciwko, gdy tak to ujęła, bo nawet jeśli moje pozostałe wersje okazałyby się kompletnymi dupkami, przynajmniej miały mieć dobry powód, żeby się postarać. Nie zamierzałem robić z siebie romantycznego idioty, choć podejrzewałem, że sytuacja już dawno wymknęła mi się spod kontroli. Miałem w życiu kilka stałych zasad, nawet jeżeli przecież z natury nie należałem do ludzi trzymających się sztywnych reguł i większość z nich łamałem przy pierwszej nadarzającej się okazji, mimo to jedno z moich własnych postanowień trzymało się całkiem nieźle, przez lata ani razu nie będąc blisko zawahania - nie należałem do osób, które wdawały się w romantyczne przedsięwzięcia. Nie byłem abstynentem, jeśli chodziło o cielesne przyjemności, nie żyłem w celibacie, zdarzało mi się od czasu do czasu wdawać w znajomości, które z założenia kończyły się w sypialni, choć rzadko kiedy miały szansę dotrwać do śniadania, nocowanie nie należało bowiem do stałych elementów tych przedsięwzięć. Każdy miał własne wyobrażenie o tym, jak powinien wyglądać poranek po udanym wieczorze, mnie natomiast odpowiadała pewna swoboda, nie miałem zatem problemu z ubraniem się, pożegnaniem i powrotem do własnego łóżka, podobnie jak nie oczekiwałem, że ktoś będzie mi składał raport z dalszych planów. Nie byłem też, wbrew temu, co niektórzy mogli sobie o mnie pomyśleć, szczególnie zainteresowany zaliczaniem wszystkiego, co poruszało się w moim zasięgu, nie miałem potrzeby udowadniania sobie czegokolwiek przez liczbę kobiet, które potrafiłem zainteresować.. Przygody na jedną noc, czasem na dwie albo trzy, jeśli obie strony uznały, że warto było powtórzyć spotkanie, nie stanowiły dla mnie szczególnej nowości, nie byłem jednak żadnym psem na baby, choć pewnie znajdowali się tacy, którzy chętnie przypięliby mi tę łatkę - nie sypiałem z kim popadnie, nie wykorzystywałem każdej nadarzającej się okazji, nie miałem też zwyczaju kolekcjonowania nazwisk do wyimaginowanego rejestru podbojów, których później nie potrafiłbym dopasować do twarzy ani obracania tej samej dziewczyny, co reszta towarzystwa, czego utrzymaniu zdecydowanie sprzyjał brak stałego adresu, ale nie tylko.
Lubiłem seks, lubiłem flirt, lubiłem tę część znajomości, w której obie strony doskonale wiedziały, czego od siebie oczekiwały i żadna nie próbowała robić z tego czegoś więcej, całkiem zwyczajnie, bez potrzeby dorabiania do tego filozofii, ale nie oznaczało to, że traciłem przy tym resztki samokontroli - jasne, we wczesnej młodości zdarzało mi się poszerzać horyzonty, sprawdzać własne upodobania, przesuwać granice, popełnić kilka błędów, czasem kardynalnych, dokonać kilku nieoczekiwanych odkryć, czasem lekko popapranych, by przekonać się, co sprawiało mi przyjemność, a co okazywało się pomysłem znacznie lepszym w teorii i w cudzej opowieści niż w rzeczywistości. Z biegiem lat nabrałem jednak w tej kwestii całkiem konkretnego rozeznania - wiedziałem, czego oczekiwałem, co lubiłem, na co miałem ochotę, czego nie zamierzałem powtarzać, nie widziałem najmniejszego powodu, żeby ukrywać te informacje przed osobą, z którą trafiałem do łóżka. Rozmowa potrafiła oszczędzić mnóstwa kłopotów, przykrych niespodzianek, niespełnionych oczekiwań, niepotrzebnych domysłów i tych wszystkich niezręcznych sytuacji, w których jedna strona próbowała odgadnąć, czego chciała druga, podczas gdy obie mogły po prostu otworzyć usta i powiedzieć to na głos. W tej dziedzinie ceniłem sobie szczerość, jasne zasady i obustronną ochotę, dzięki którym można było uniknąć wdeptania na kilka wyjątkowo opłakanych w skutkach min. Umiałem zachować się przyzwoicie, nawet kiedy okoliczności nie sprzyjały szczególnie eleganckim zakończeniom, ale nie miałem zamiaru odgrywać zainteresowania, którego nie czułem, ani składać obietnic tylko po to, żeby osiągnąć jakieś korzyści pod kątem seksualnym - nie widziałem powodu, żeby komplikować sobie życie udawaniem, że szukałem czegoś, czego wcale nie zamierzałem nikomu oferować - nie próbowałem zmuszać nikogo do spełniania moich zachcianek, ale równie niechętnie godziłem się na odgrywanie roli, która zupełnie mi nie odpowiadała. Nie dlatego, że nie wierzyłem w przywiązanie, ani dlatego, że nie potrafiłem docenić bliskości, po prostu nigdy nie miałem szczególnej ochoty oddawać komuś tak dużej części własnego życia, żeby później musieć zastanawiać się, co właściwie jeszcze zostało mi na wyłączność. To wszystko było dość proste, dopóki nie pojawiały się uczucia, związki wymagały bowiem czasu, uwagi, dedykacji drugiej osobie i pewnego rodzaju odpowiedzialności, której dotąd udawało mi się unikać bez większych strat dla własnego morale.
Właściwie zdążyłem się już przyzwyczaić do tego, że nie musiałem nikomu tłumaczyć, gdzie byłem, dlaczego wracałem późno, skąd wzięły się pewne rzeczy ani co zamierzałem robić następnego dnia, miałem swoje sprawy, pobudki rozumiane wyłącznie przeze mnie, założenia i plany, i wystarczająco dużo powodów, żeby nie dokładać sobie kolejnych zobowiązań, skoro mogłem tak po prostu zniknąć z radaru, gdy tego chciałem, bo nikt na mnie nie czekał. Potem pojawiła się Prudence i, ku mojemu wyraźnemu zagubieniu, okazało się, że potrafiłem znaleźć dla niej miejsce nawet w tych częściach życia, które wcześniej uważałem za niedostępne. Co gorsza, przestałem traktować nasze żarty o byciu razem wyłącznie jako żarty, nie musiałem się nad tym zastanawiać, ona również nie sprawiała wrażenia, jakby potrzebowała szczegółowych ustaleń dotyczących tego, czym właściwie byliśmy - po prostu byliśmy - czasem wydawało mi się to absurdalnie łatwe, zwłaszcza kiedy patrzyłem na nią i widziałem ten charakterystyczny blask w jej oczach, kiedy skupiała na mnie uwagę. Nie potrzebowałem żadnych zwierciadeł, żeby wiedzieć, że patrzyłem na nią dokładnie w ten sam sposób, co ona na mnie, choć było to cholernie kłopotliwe odkrycie dla kogoś, kto przez większość dorosłego życia całkiem skutecznie unikał podobnych zobowiązań, ale nie zamierzałem przecież udawać przed sobą, że go nie dokonałem.
Nie musiałem już zastanawiać się, czy mogłem ją pocałować, czy wypadało mi objąć ją w talii, czy powinienem był znaleźć jakiś pretekst, żeby zostać z nią odrobinę dłużej, przyzwyczajałem się do naszego rytmu, do jej obecności w codzienności, do zaangażowania w różnorakich sprawach, do tego, że potrafiłem wrócić myślami do czegoś, co powiedziała mi poprzedniego dnia, nawet kiedy zajmowałem się zupełnie innymi rzeczami. Zaczynałem rozpoznawać jej nastroje, wiedziałem, kiedy potrzebowała ode mnie odrobiny cierpliwości, kiedy mogłem pozwolić sobie na bezczelny komentarz, a kiedy lepiej było po prostu przyciągnąć ją do siebie albo dać jej spokój. Nie musiałem szukać potwierdzenia w niczymkolwiek innym, kiedy obejmowałem ją ramionami, bo odkąd pierwszy raz mnie pocałowała, stojąc na palcach w tłumie, pośród dymu i zamieszania, moje dłonie zdawały się doskonale pamiętać jej ciało. Nie chodziło już nawet o pożądanie, chociaż tego akurat nie zamierzałem się wypierać, ale o tę szczególną łatwość, z jaką pozwalałem jej znaleźć się blisko siebie, wejść w moje życie, poznawać przyzwyczajenia, zająć miejsce w planach, których wcześniej nie układałem z myślą o nikim poza sobą. Było w tym coś niepokojąco naturalnego - nie był to układ, nie potrafiłem traktować jej jak kogoś, z kim po prostu miło spędzałem czas, kiedy akurat oboje mieliśmy na to ochotę, ale jednocześnie nie wiedziałem, co powinienem był z tym wszystkim zrobić - nie chciałem zawieść Prue, nie chciałem też składać obietnic, które mógłbym niezamierzenie złamać, tylko po to, żeby zapewnić ją o własnych intencjach, jeśli nie byłem pewien, czy potrafiłem sprostać wszystkim oczekiwaniom, które mogły się za nimi kryć. Znałem siebie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nie byłem kandydatem na kogoś do wspólnego układania życia, nie zamierzałem nagle udawać, że wszystkie moje cechy zniknęły tylko dlatego, gdyż zakochiwałem się w kobiecie, która potrafiła jednym uśmiechem skutecznie zbić mi z ręki połowę argumentów. Właśnie, „zakochałem się”, myśl ta pojawiała się coraz częściej, zwykle w najmniej odpowiednich momentach, a ja, nawet jeżeli za każdym razem miałem ochotę zakwestionować jej zasadność, nie potrafiłem znaleźć żadnego przekonującego powodu, żeby to zrobić. Nie wiedziałem, jak powinienem postąpić, żeby nie wciągnąć Prudence w coś, co mogłoby ją skrzywdzić, ani jak uniknąć sytuacji, w której moje własne obawy zaczęłyby naprawdę się spełniać, by ostatecznie uderzyć w nas oboje. Wiedziałem tylko, że nie chciałem się od niej odsuwać, wcale nie chciałem już wracać do tego, jak wyglądało moje życie, zanim się w nim pojawiła.
Nie wiedziałem, czy byłem gotowy na taką rozmowę, ale coraz częściej miałem wrażenie, że samo odwlekanie jej stawało się absurdalne - nie zamierzałem robić z tego wielkiej sprawy, jednak prawda była taka, że łapałem się na myśleniu o niej w kategoriach przyszłości, co samo w sobie zapewne powinno było skłonić mnie do wizyty u jakiegoś specjalisty. Przez lata zdążyłem przywyknąć do własnych wad, co prawda, niektóre nawet polubiłem, inne po prostu nauczyłem się trzymać z dala od osób, którym mogłyby zaszkodzić, lecz ta sytuacja była zupełnie inna od wszystkiego, co wcześniej wiedziałem. Byłem w stanie wymienić wiele powodów, dla których Prudence powinna była trzymać się ode mnie z daleka, sam mógłbym jej je podsunąć, gdybym tylko miał ochotę zachować się racjonalniej, ale jednocześnie zaczynałem podejrzewać, że gdyby któregoś dnia oznajmiła mi, że powinniśmy przestać się spotykać, miałbym z tym znacznie większy problem, niż chciałbym przed sobą przyznać, co gorsza, nie potrafiłem wskazać konkretnego momentu - być może stało się to stopniowo, gdzieś pomiędzy kolejnymi wspólnymi dniami i nocami, tymi wszystkimi sytuacjami, w których łapałem się na tym, że chciałem jej coś opowiedzieć, zanim jeszcze zdążyłem pomyśleć, czy w ogóle powinienem. W każdym razie nie planowałem się przywiązywać, a już na pewno nie do osoby, która znała mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jakim bywałem skończonym dupkiem, najwyraźniej jednak nie tylko mój instynkt samozachowawczy postanowił w tej sprawie wziąć sobie urlop - byliśmy… „idealnie spaprani”. 
- Mosemy oczywiście splóbowaś, chociasz mam uzasadnione wątpliwości, czy twoja definicja „pszyspieszonej” welsji nie lószni się nieco od mojej. - Odparłem, ale tak naprawdę nie musiałem nawet jakoś specjalnie zastanawiać się nad tym, czy rzeczywiście chciałem spędzić z nią resztę dnia w tym miejscu - oczywiście, że chciałem - chciałem też zostać z nią na kolację, potem na noc, następnie na śniadanie, chociaż jeszcze kilka miesięcy wcześniej prawdopodobnie uznałbym podobny ciąg wydarzeń za całkiem niepotrzebne komplikowanie sobie życia. W rezydencji niby każde z nas miało własny pokój, swoją przestrzeń i możliwość zamknięcia za sobą drzwi, ale jakoś tak się składało, że przez większość nocy kończyliśmy w jednym łóżku, nie zamierzałem narzekać, trudno zresztą byłoby mi znaleźć przekonujący powód, dla którego miałbym chcieć spać osobno, skoro jej obecność stała się jedną z tych rzeczy, których zaczynałem oczekiwać bez większego zastanowienia. Czasem budziłem się wcześniej i przez kilka minut po prostu leżałem, słuchając jej oddechu, zanim przypominałem sobie, że przecież nie powinienem był przywiązywać takiej wagi do podobnych drobiazgów, rzecz jasna, moje przypomnienia rzadko przynosiły jakikolwiek skutek.
- A co do tego, co mogą pokazaś te lustla… Ploponuję zatem, szebyśmy nie tlasili czasu i zablali się za uzupełnianie dokumentacji. - Podjąłem po chwili spoglądania na nią, wracając do tematu. - Nie wykluczam, sze mose szeszywiście dowiem się czegoś nowego. Byś mose okasze się, sze jestem jeszcze większym dupkiem, nisz dotychczas podejszewałem. Albo sze mam jakieś uklyte talenty, o któlych sam nie wiem. Podejszewam, sze na pszykład byłoby ci tludno znaleźć dlugiego takiego kutasa. - Uśmiechnąłem się krótko, nie wyjaśniając, czy i tym razem miałem na myśli swój paskudny charakterek, zanim dotarło do mnie, iż zwierciadła w tym miejscu potrafiły ukazywać naprawdę różne obrazy, w tym faktycznie także te przykre, a ja wolałbym jednak uniknąć sytuacji, w której zobaczyłbym siebie jako starego, zgorzkniałego kawalera, który do końca życia wyłącznie siedział na dupie i ględził w pubie o swoich dawnych przygodach, to byłoby wyjątkowo przygnębiające, zwłaszcza jeśli nie byłoby już nikogo, kto chciałby tego słuchać, przez co mój uśmiech niezamierzenie zbladł, nim przeszedłem do dalszej części wypowiedzi. Zmierzyłem ją wzrokiem od stóp do głów, po czym wróciłem spojrzeniem do oczu - wyraz, który pojawił się na moich ustach i twarzy, był zdecydowanie zbyt zadowolony z siebie, żeby można było uznać go za niewinny. - Owszem, mam pewne podejszenia. Niektóle tych s twoich wad naleszą zlesztą do moich ulubionych szeszy w tobie. Szczególnie te, któle zwykle ujawniają się, kiedy jesteśmy sami. - Spojrzałem na nią z ukosa, a potem przesunąłem językiem po dolnej wardze, powstrzymując uśmiech.
Zanim zdążyłem wrócić do tematu luster, które na nas czekały oraz zwiedzania, przypomniałem sobie jeszcze jedną rzecz, która od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie.
- A właśnie, skolo jusz mówimy o mieście i powlosie, twój blat wstawił w końcu te nowe okna w mieszkanku pszy Holysontalnej? - Zmarszczyłem brwi, bo chyba nic mi o tym nie mówiła, od pamiętnej wspólnej wizyty po pożarach, a zastanawiałem się, czy Eliasz zdążył się za to zabrać, czy nadal czekał na odpowiednio sprzyjające warunki atmosferyczne, układ gwiazd albo błogosławieństwo któregoś z przodków szklarzy.
- No. Dobla, pani pszewodniczko. - Powiedziałem w końcu, wskazując brodą dalszą część pomieszczenia. - Jestem gotowy na tę wycieczkę. - Odchrząknąłem, splatając ponownie nasze palce. Zaczęło się niewinnie, od docinków, przyzwyczajenia do swojej obecności i żartów, które pozwalały nam mówić rzeczy, na które pewnie w innych okolicznościach żadne z nas nie zdobyłoby się tak łatwo, potem przestałem zauważać moment, w którym te żarty zaczęły brzmieć całkiem poważnie, a jeszcze później odkryłem, że perspektywa przedstawienia jej komuś jako mojej dziewczyny wcale nie wywoływała we mnie potrzeby natychmiastowej ucieczki, przeciwnie, myśl ta zaczynała mi się podobać w sposób, którego nie potrafiłem szczególnie sensownie uzasadnić. Nie miałem szesnastu lat, żeby zrzucać wszystko na młodzieńcze zauroczenie, ani dwudziestu, żeby nie wiedzieć, co oznaczało przywiązanie do drugiej osoby, miałem za to wystarczająco dużo doświadczenia, żeby rozpoznać, kiedy zaczynałem pakować się w coś, z czego niekoniecznie pragnąłem się wyplątać.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (3453), Pan Losu (29), Prudence Fenwick (970)




  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa