• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius

[08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#1
17.11.2026, 20:36  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.11.2026, 22:44 przez Prudence Fenwick.)  

Słońce powoli znikało za horyzontem. Ich spacer okazał się być bardzo długi i wyczerpujący. Nie omieszkała wspomnieć Ellie co o tym wszystkim myślała po tym, jak w końcu trafią na miejsce. Nie do końca jednak droga przebiegała tak jak zakładała. Zdążyli się pokłócić, to akurat nie było niczym nowym, ale później zbliżyli się do siebie w dziwny sposób. Najpierw niósł ją na rękach, co oczywiście też zrobił jej po złości, ale później, gdy natknęli się na ten posąg zaczął ją bardzo dokładnie oglądać, co spowodowało, że poczuła się bardzo niezręcznie. Nie spodziewała się tego, że zwracał uwagę na to jak wygląda, że potrafił powiedzieć o tych szczegółach o których raczej nikt nie wiedział, nie wydawało jej się bowiem, aby była osobą na której ktoś faktycznie zawieszał wzrok na dłużej, do tego znaleźli się bardzo blisko siebie, wpatrywali się w swoje oczy, a czas wydawał się na moment stanąć w miejscu. Było blisko. Nie, nie powinna myśleć o tym w ten sposób, nie powinna w ogóle zastanawiać się nad tym jakby to było gdyby… musiała wyrzucić te niespokojne myśli z głowy, bo przecież mieli teraz spędzić razem trochę czasu, w towarzystwie jego kolegów, jej brata i jej babci. Nie mogła się na tym skupiać. To nie było w porządku. Powtarzała to sobie ciągle w głowie, dzięki czemu przez dalszą część drogi milczała, trochę obawiała się przerwać tę ciszę, która się między nimi pojawiła. Było inaczej niż zwykle, czuła to i nie do końca wiedziała, co powinna z tym zrobić.

[a]Nie miała pojęcia ile właściwie szli, ale trwało to na pewno sporą część dnia, że też jej babka nie mogła zorganizować tego całego świstoklika gdzieś bliżej. Westchnęła w końcu ciężko, była wykończona tą całą wędrówką, naprawdę nie mogła się doczekać, aż w końcu dotrą na miejsce. - Nie spodziewałam się, że to będzie tyle trwało. - Mruknęła cicho, nie chciała narzekać, ale powoli miała już dość tego długiego spaceru. Niby w lesie natknęli się na coś interesującego, tylko, że większa część ich wędrówki to było przemieszczanie się między krzakami, drzewami, co nie do końca spełniało jej oczekiwania związane z udanym spacerem.


Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#2
17.11.2026, 21:56  ✶  
Cisza zawisła między nami, ciężej niż zazwyczaj w przypadku zwykłych kłótni, przerywana jedynie odgłosami kroków, szelestem liści pod butami i sporadycznym trzaskiem nadepniętej gałęzi, przez co droga do świstoklika zdawała się ciągnąć w nieskończoność. Co jakiś czas zerkałem na Prue, ale szybko odwracałem wzrok, zajmując się obserwowaniem terenu, bo nie byłem pewien, czy potrafiłbym zachowywać się normalnie, gdybym znowu napotkał jej spojrzenie. Przez resztę marszu nie powiedziałem już właściwie ani słowa, poza okazjonalnym wymamrotaniem „uwaga”, gdy dostrzegłem jakiś korzeń, po prostu szedłem przed siebie, milczący i pogrążony w myślach, co samo w sobie było dziwne, zważywszy na to, że Bletchley zazwyczaj potrafiła doprowadzić mnie do wyrzucania z siebie lawiny zdań na każdy temat, nawet wtedy, kiedy nie miałem absolutnie niczego sensownego do przekazania. Tym razem jednak miałem w głowie taki bałagan, że każda próba odezwania się kończyła się na ułożeniu kilku słów, które ostatecznie uznawałem za wyjątkowo niepotrzebne. „Prawie pocałowałem Prudence. Prudence!” Samo pomyślenie o tym sprawiało, że miałem ochotę przetrzeć twarz dłonią, przesunąć nią po włosach i sprawdzić, czy przypadkiem nie dostałem wcześniej w głowę jakąś gałęzią, bo przecież musiało istnieć jakieś racjonalne wyjaśnienie mojego zachowania - byłem dosłownie o kilka sekund od zrobienia czegoś, czego nie powinienem był w ogóle brać pod uwagę - właśnie to było najgorsze. Nie wiedziałem, co stałoby się później, gdybym jednak się pochylił, gdybym nie usłyszał szelestu w krzakach i nie zobaczył tej cholernej sarny, która wybrała sobie wyjątkowo niefortunny moment na interwencję. „Może dostałbym w twarz, co zresztą byłoby całkiem zasłużone, może usłyszałbym kilka niezbyt pochlebnych słów pod swoim adresem, a może… No właśnie. Może wcale by się ode mnie nie odsunęła”, ta ostatnia możliwość uporczywie wracała mi do głowy, powodowała kolejne myśli i wątpliwości, chociaż nie miałem żadnego prawa traktować jej poważnie, „ale… Widziałem przecież, jak na mnie patrzyła, pamiętałem jej oczy, odległość między nami i to, że przez ten krótki moment żadne z nas nie próbowało przerwać tego, co się działo. Tylko czy naprawdę coś się działo?” Nie zamierzałem przecież wyciągać z kilku sekund w lesie wniosków, które mogłyby skomplikować mi życie na najbliższe kilka dni, jakie mieliśmy spędzać razem, mogłem sobie dopowiedzieć całą resztę, poza tym, że nie strąciła mojej dłoni ze swojego policzka, nie miałem praktycznie żadnego pojęcia, co wtedy myślała i chyba jeszcze nigdy nie czułem się aż tak zagubiony. Szedłem więc obok niej, pilnując, żeby nie patrzeć zbyt często w jej stronę, co wymagało ode mnie zdecydowanie więcej wysiłku, niż powinno było.
Słońce powoli obniżało się nad koronami drzew, rzucając na ścieżkę coraz dłuższe cienie, droga do świstoklika ciągnęła się niemiłosiernie, las stopniowo cichł, szykując się na nadejście zmierzchu, a ja zacząłem już podejrzewać, że babka Prue celowo wybrała miejsce położone na samym końcu świata, żebyśmy mieli okazję przemyśleć wszystkie swoje życiowe decyzje - właściwie w moim przypadku byłoby to nawet wskazane - dopiero kiedy dziewczyna idąca obok mnie westchnęła, wyrwałem się z własnych rozważań i zerknąłem na nią kątem oka.
Spojrzałem na Prue, po czym kiwnąłem głową, wdzięczny za dostarczenie mi tematu, który nie wymagał żadnego wysiłku intelektualnego - sam miałem już ochotę znaleźć się na miejscu, najlepiej z czymś do picia i z możliwością posadzenia dupy na czymś, co nie wymagało ode mnie zbyt wiele kombinacji - dopiero wtedy dostrzegłem między drzewami jaśniejszy pas przestrzeni. „Prześwit”, wyglądało na to, że wreszcie zbliżaliśmy się do skraju lasu.
- Chyba zaraz wyjdziemy na otwartą przestrzeń. Nareszcie. - Wskazałem brodą kierunek, po czym przyspieszyłem nieznacznie, zadowolony, że przynajmniej ta część naszej wyprawy dobiegała końca. Pozostawała jeszcze kwestia świstoklika i całego zniecierpliwionego towarzystwa, które miało na nas czekać, „oraz Prudence”, przypomniałem sobie trzeźwo, a z nią, jak zaczynałem podejrzewać, sprawy mogły okazać się znacznie bardziej skomplikowane niż z kimkolwiek.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#3
17.11.2026, 23:02  ✶  

Nie spodziewała się tego, że ten dzień, aż tak się skomplikuje, zwłaszcza, że nie było żadnych znaków, czy sugestii o tym, że w ogóle może się to wydarzyć. To stało się samo. Zupełnie znienacka, zupełnie niespodziewanie, nie spodziewała się, że kiedyś może dojść między nimi do takiej niezręczności. Zazwyczaj ich interakcje wyglądały bardzo podobnie, próbowali sobie dopiec, irytowali się na wzajem i jakoś to było. Dzisiaj coś jednak się zmieniło, zakłócało to jej wizję, bo nie była przygotowana na coś takiego. Zaczęła się nad tym zupełnie niepotrzebnie zastanawiać. Nie miała pojęcia, czy jej się wydawało, czy faktycznie można było uznać, że niewiele brakowało, a by się pocałowali. Nie mogła go przecież o to zapytać, nie mogła zweryfikować swoich odczuć, bo nie rozmawiali ze sobą, zazwyczaj po prostu rzucali w siebie coraz to bardziej wymyślnymi epitetami i to by było na tyle. Najwyraźniej cisza im służyła… pokręciła jeszcze głową sama do siebie, bo w sumie to nie oznaczało niczego dobrego, bo teraz szli w milczeniu, ale zdecydowanie tego potrzebowali.

Pojawiła się sarna, która przerwała tę dziwną chwilę zawieszenia jaka ich zastała. Być może dobrze się stało, chociaż w sumie, w sumie to była całkiem ciekawa, co by się stało, gdyby jednak wyskoczyła z krzaków jakąś minutę później. Może to i lepiej, że tak się nie stało, bo przecież mieli spędzić teraz razem kilka dni, to by było dopiero niezręczne, na samą myśl o tym, jak mogło się to skończyć paliły ją policzki i nie było to spowodowane wcale wysoką temperaturą powietrza. Być może na to można było to zwalić. Słońce im przygrzało, nie do końca panowali nad swoimi odruchami, poniosło ich, chociaż w sumie to prawie nie, skóra nadal paliła ją w miejscach, w których wcześniej znajdowały się jego palce, do tego pojawiło się takie dziwne uczucie we wnętrzu, kiedy na niego spoglądała. Zdarzało jej się to już wcześniej, nigdy jednak nie dopuszczała do siebie tej myśli, teraz było jednak zbyt intensywne, aby to ignorować.

Nie odsunęła się od niego, nie zrobiła kroku w tył, co mówiło samo za siebie. Podobało jej się to, co się między nimi na swoją obronę miała wyłącznie to, że on zaczął. Mogła jednak zareagować, ale tego nie zrobiła, wiedziała czemu, zaczęła sobie to uświadamiać i trochę ją to przerażało, bo na kogo jak na kogo, ale na niego nie mogła patrzeć w ten sposób, to nie był ktoś kto powinien wzbudzać w niej podobne emocje, bo było to niebezpieczne, bardzo niebezpieczne, a teraz jeszcze mieli spędzić ze sobą część wakacji - fantastycznie, naprawdę fantastycznie. Nie mogło się to lepiej zacząć. Dlaczego to właśnie on towarzyszył jej dzisiaj w tej drodze. Miała ochotę zniknąć, zamknąć się w swoim pokoju i krzyknąć w poduszkę, aby nikt jej nie słyszał, tyle, że niestety sytuacja pozbawiła ją podobnej możliwości. Dusiła więc w sobie to wszystko, mając nadzieję, że szybko nie wybuchnie.

- Tak, to była długa droga, Ellie nie mogła zorganizować tego lepiej. - Nie, żeby podważała kompetencje swojej babci, naprawdę starała się być bardzo wyrozumiała, tyle, że no przeszli dzisiaj naprawdę sporo, warunki były niesprzyjające miała chyba prawo być odrobinę tym wszystkim zmęczona. - Zaraz powinniśmy ich zobaczyć. - Miała nadzieję, że naprawdę ten prześwit świadczył o tym, że reszta uczestników wycieczki już tu na nich czeka. W grupie będzie łatwiej ignorować jego obecność, a przynajmniej tak to sobie tłumaczyła. Marzyła o tym, aby znaleźć już się w tej Szkocji, zobaczyć, gdzie będą nocować i wtopić nieco w tłum. Miała sporo planów na nadchodzące dni, więc wierzyła w to, że być może szybko nie zostaną znowu sam na sam, dzięki czemu powinno być jej nieco łatwiej przetrwać ten dziwny moment w ich znajomości.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#4
17.11.2026, 23:49  ✶  
Z każdym kolejnym krokiem robiło się odrobinę jaśniej, przynajmniej dookoła nas, „bo na pewno nie w mojej głowie”, kręta i wąska ścieżka zaczynała się rozszerzać, drzewa rosły coraz rzadziej, krzewy też nie były już takie rozrośnięte, przez co wreszcie mogliśmy dostrzec bardzo odległy fragment nieba i kawałek otwartej przestrzeni. Nie byliśmy już całkowicie zgubieni, przynajmniej nie w dosłownym znaczeniu tego słowa, „bo ja na pewno nadal czułem się zagubiony”, Prue jednak ewidentnie niczym się nie przejmowała, „czyli to jednak była moja chora wyobraźnia”, szła obok mnie, zachowując się zupełnie zwyczajnie, przynajmniej na tyle, na ile mogłem to ocenić, nie mając szczególnej sposobności na uporczywe wpatrywanie się w jej twarz bez robienia z siebie jeszcze większego popaprańca. W głębi duszy nadal zastanawiałem się, czy również o tym myślała i dlatego zdecydowała się zamilknąć, czy może zdążyła już uznać całą sytuację za jakiś dziwny wypadek przy pracy, może skutek udaru słonecznego albo chwilowego zaćmienia umysłu, który należało przemilczeć i nigdy więcej do niego nie wracać, ale im dłużej szliśmy, tym bardziej prawdopodobne wydawało mi się, że zupełnie to wszystko wyparła, nie analizując niczego dokładnie tak jak w przeszłości nie analizowała podstaw zakończenia naszej relacji. Właściwie sam powinienem był zrobić dokładnie to samo, tak byłoby lepiej, zwłaszcza że czekało nas jeszcze kilka dni wspólnego wyjazdu, podczas których zamierzałem zachować przynajmniej pozory zdrowego rozsądku, „tylko dlaczego, do jasnej cholery, tak trudno było mi przestać myśleć o tym, jak niewiele brakowało?”
Zerknąłem na Prue, po czym szybko przeniosłem wzrok na prześwit między drzewami, przełknąwszy ślinę, starając się wyglądać tak, jak gdyby powrót do rzeczywistości nie przyszedł mi z żadnym trudem. Nie mieliśmy się o co pokłócić, nie zdążyłem jej nawet porządnie podrażnić, nie usłyszałem żadnej z jej zwyczajowych uwag pod moim adresem, a mimo to czułem się znacznie bardziej nieswojo niż po naszych najgorszych sprzeczkach, ale nie zamierzałem przecież zachowywać się tak, jakbym właśnie dopuścił się jakiegoś poważnego wykroczenia, chociaż, na Merlina, gdyby ktoś zapytał mnie, co właściwie robiłem w tamtej chwili przy posągu, prawdopodobnie nie potrafiłbym udzielić żadnej sensownej odpowiedzi. Najgorsze było to, że im dłużej o tym myślałem, tym trudniej przychodziło mi uznanie całej sytuacji za zwykły przypadek - przecież mogłem się odsunąć wcześniej, mogłem powiedzieć cokolwiek, zażartować, rzucić jedną z tych uwag, którymi zazwyczaj doprowadzałem ją do szału, ale nie zrobiłem żadnej z tych rzeczy. „I ona też nie”, skrzywiłem się lekko na własne myśli, po czym wytarłem spocone dłonie o wnętrza kieszeni spodni.
- Mam tylko nadzieję, że twoja babcia nie uzna, że skoro tak dobrze poradziliśmy sobie z tą trasą, zasłużyliśmy na dodatkową rundkę na miejscu. - Rzuciłem, próbując wrócić do zwyczajnego tonu, bo rzeczywiście byliśmy już bliżej niż dalej, praktycznie na ostatniej prostej przed otwartą przestrzenią, gdzie czekali na nas pozostali. Powietrze było tu nieco chłodniejsze albo tak się wydawało, dzięki powiewem wiatru, słońce wisiało już nisko nad linią drzew, przez co miałem nieprzyjemne wrażenie, że zmarnowaliśmy na tę wycieczkę znacznie więcej czasu, niż pierwotnie zakładałem. W oddali dostrzegłem kilka osób, które niby teoretycznie mogły być przypadkowymi spacerowiczami, gdyby nie to, że zaraz potem rozpoznałem jedną z sylwetek, której obecność oznaczała, że wreszcie dotarliśmy do właściwego miejsca. Wypuściłem powietrze nosem, poprawiłem torbę na ramieniu i przyspieszyłem, korzystając z okazji, żeby wreszcie znaleźć się wśród znajomych twarzy zgromadzonych wokół czegoś, co przypominało kłodę zmurszałego drewna. „Może rzeczywiście łatwiej będzie mi odzyskać rezon, kiedy przestanę być sam na sam z Prudence”, chociaż, znając moje szczęście, wystarczyło, by ktoś zapytał, dlaczego tak długo nas nie było, żebym powiedział coś wyjątkowo głupiego, a tego wieczoru zdecydowanie miałem już przecież wystarczająco dużo powodów do zakłopotania.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#5
Wczoraj, 09:15  ✶  

Zrobiło się dziwnie, bardzo dziwnie. Gdzieś zgubili swój zwyczajny rytm do którego była przyzwyczajona. Nie do końca umiała się odnaleźć w tej nowej dynamice, która była zbyt spokojna. To znaczy wcześniej niby też szli w milczeniu, ale wyglądało to inaczej. Teraz coś się zmieniło i nie wiedziała jak powinna się zachować, to, że w ogóle o tym myślała było nietypowe, bo raczej instynktownie przy nim ostrzyła pazury, a teraz chyba jakoś specjalnie nie chciała tego robić. Spacer był wyczerpujący, ta dziwna chwila między nimi powodowała mętlik w głowie, do tego pogoda również nie ułatwiała myślenia. Wszystko było przeciwko niej.

Szła w milczeniu, bo bardzo dokładnie analizowała tę sytuację do której doszło i niestety nie potrafiła znaleźć odpowiedzi na pytania, które pojawiły się w jej głowie. Czy naprawdę próbował ją pocałować, co najgorsze, nie odsunęła się od niego, w sumie to czekała, aż to zrobi. Nie cofnęła się, nie odepchnęła go, wpatrywała się w jego oczy, jakby dało się z nich wyczytać to wszystko, czego jej nie mówił. Niezręcznie, zrobiło się bardzo niezręcznie, co było dużo bardziej niewygodne niż to, jak wyglądała ich relacja na co dzień. Nie była przecież częścią wianuszka jego wielbicielek, nie reagowała na niego w ten sposób, tyle tylko, czy aby na pewno? Gdy tylko nadarzyła się okazja, była gotowa się do niego zbliżyć. Nie zastanawiała się nad tym, reagowała odruchowo. Nie miała w sobie najwyraźniej za grosz instynktu samozachowawczego, skoro postępowała właśnie w ten sposób. Musiała pójść po rozum do głowy, przestać o tym myśleć, skupić się na czymś innym, tylko niby jak miała to zrobić, skoro on teraz znajdował się obok, a do tego mieli spędzić razem kilka najbliższych dni. To na pewno skończy się katastrofą, nie było w ogóle innej możliwości. Do tego szedł sobie teraz, jakby nic się między nimi nie wydarzyło, oczywiście, że wyglądał w ten sposób, na pewno miał w swoim życiu wiele podobnych sytuacji, więc nie musiał się czuć niezręcznie, nie to co ona. Szlag.

Starała się odezwać jak najbardziej neutralnie potrafiła, zapewne zauważył różnicę, ale nie pasowało jej teraz nagle sięgać po tę standardową złośliwość. Oby tylko nikt inny nie dostrzegł tego nagłego zmieszania między nimi, była pewna, że Ellie zauważy różnicę, ona zawsze widziała więcej, niż wszyscy inni. Nie do końca więc była gotowa na spotkanie z towarzyszami wycieczki, z drugiej strony, może wtedy zmieni się ich dynamika, przy innych będzie im łatwiej ignorować swoją obecność, a przynajmniej tak sobie wmawiała, bo była to aktualnie jej ostatnia deska ratunku.

- Nigdy nie wiadomo, co siedzi jej w głowie. - Wolałaby jednak, aby nie dorzucała ich podobnych atrakcji, bo mogło się to skończyć źle.

Powoli wychodzili z lasu, dostrzegła kilka sylwetek znajdujących się na niewielkim wzniesieniu. To tam musiał znajdować się świstoklik, dzięki któremu mieli się dostać do Szkocji. Nie podróżowała zbyt często w ten sposób, wcześniej o tym nie myślała, teraz zaczęła się stresować i tym. Co jeśli zgubi się gdzieś po drodze albo jeszcze gorzej, zgubi gdzieś tylko rękę albo nogę?

Aloysius przyspieszył kroku, pewnie ucieszył się z tego, że w końcu będzie mógł znaleźć się w innym towarzystwie, w sumie to nawet nie zaskoczyło jej to jakoś specjalnie. - Nienawidzę świstoklików. - Mruknęła jeszcze pod nosem próbując dorównać mu kroku.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#6
Wczoraj, 15:01  ✶  
Przesunąłem pasek torby Prue na własnym ramieniu, spoglądając przed siebie, tam, gdzie między drzewami coraz wyraźniej rysowało się niewielkie wzniesienie, dostrzegałem już kilka sylwetek, choć z tej odległości nie potrafiłem jeszcze rozpoznać wszystkich osób, nie mogłem jednak nie poczuć, że mi ulżyło.
Znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że nawet w milczeniu potrafiła prowadzić ze mną jakąś niewypowiedzianą kłótnię, lecz tym razem było inaczej - gdyby mnie wyśmiała, gdyby rzuciła jakimś wyjątkowo paskudnym komentarzem na temat mojej nagłej utraty rozumu, mógłbym przynajmniej odpowiedzieć jej tym samym, obruszyć się, odburknąć coś nieprzyjemnego, nazwać ją przemądrzałą jaśnie panną i wrócić do naszej zwyczajowej przepychanki, tymczasem szła obok mnie w kompletnym milczeniu, zachowując się przy tym zupełnie normalnie, o ile za normalność można było uznać tę osobliwą powściągliwość, która zastąpiła nasze dotychczasowe przepychanki. Wyglądało na to, że postanowiła przemilczeć całe zajście, co z jednej strony powinno było przynieść mi ulgę, z drugiej jednak zaczynałem podejrzewać, że wolałbym chyba nawet usłyszeć, że kompletnie mi odbiło, bo mógłbym wtedy przewrócić oczami, odpyskować jej coś równie niemiłego i wrócilibyśmy do tego, co znaliśmy oboje, bez tej nowej, dziwnej dynamiki. W tej sytuacji trudno mi było nie odnosić coraz silniejszego wrażenia, że zrobiłem z siebie kompletnego głupca, co samo w sobie nie było szczególnie odkrywczym doświadczeniem, zdarzało mi się przecież podejmować decyzje, których ktoś bardziej opanowany i racjonalny unikałby za wszelką cenę, ale tym razem chodziło o coś, czego nie potrafiłem tak łatwo obrócić w żart. Nie wiedziałem, co miałem z tym wszystkim zrobić, by odzyskać znajomy grunt pod nogami, ponieważ milczenie ze strony Bletchley pozostawiało mi zbyt wiele miejsca na domysły, a ja, ku własnemu niezadowoleniu, coraz częściej wybierałem te najmniej korzystne dla siebie. Może wcale nie miała ochoty mnie pocałować, może po prostu nie zdążyła zareagować, bo znowu złapała jedną z tych swoich charakterystycznych zawiech, ja tymczasem przypisałem jej spojrzeniu znaczenie, którego nigdy w nim nie było.  „Świetnie. Tego jeszcze brakowało, żebym został zapamiętany jako ktoś, kto nie potrafi utrzymać rąk przy sobie podczas rodzinnej wycieczki”.
Przez ostatnie kilka minut zdążyłem już dojść do wniosku, że zdecydowanie łatwiej byłoby mi znieść kolejną godzinę przedzierania się przez chaszcze w trzydziestostopniowym upale niż to absurdalne napięcie, które pojawiło się między nami i za nic nie chciało ustąpić. Czułem się przy niej nieswojo, co było czymś na tyle nowym, że sam nie wiedziałem, jak powinienem był się zachowywać, gdy już znajdziemy się na miejscu, bo przecież czekało nas jeszcze kilka dni wspólnej wyprawy, pod stanowczo zbyt czujnym i nazbyt wiele dostrzegającym okiem jej babci. Tak jak to powiedziała sama Prue - nigdy nie było wiadomo, co dokładnie siedziało Ellie w głowie - czasami odnosiłem wrażenie, iż robiła pewne rzeczy w taki sposób, aby celowo nas na siebie napuścić, bo sprawiało jej to jakąś perwersyjną przyjemność. Zazwyczaj nie miałem z tym najmniejszego problemu, potrafiłem odszczekać się w każdej sekundzie, wystarczyło, że Prue rzuciła jedno zdanie, żebym natychmiast znalazł trzy odpowiedzi, z czego przynajmniej dwie nadawały się do tego, żeby doprowadzić ją do szewskiej pasji, teraz musiałem pilnować własnego języka, a przecież nie byłem szczególnie dobry w cenzurowaniu swoich przemyśleń. Całe szczęście, że znajdowaliśmy już tak blisko, bo zaczynałem mieć serdecznie dość nie Bletchley, tylko własnego towarzystwa.
- Nie przepadasz za świstoklikami? Ciekawe. Co ci takiego zrobiły? - Podchwyciłem jej uwagę, choć zabrzmiało to dość beznamiętnie, nawet jak na mnie, ale nie chciałem, żeby doszła do wniosku, że kompletnie straciłem język w gębie. - W każdym razie mam dla ciebie świetną wiadomość. Za chwilę będziesz mogła znienawidzić je jeszcze bardziej. Wygląda na to, że twoja babcia załatwiła nam taki, który i przed podróżą już sam się rozpada. - Dorzuciłem, wskazując głową w kierunku wzniesienia i tego, co z dużym prawdopodobieństwem było świstoklikiem na miarę liczebności grupy, czyli zbutwiałej kłody drewna, ostatnia część wypowiedzi zabrzmiała już trochę bardziej znajomo, więc poczułem się nieznacznie lepiej, chociaż wciąż miałem wrażenie, że nie do końca odzyskałem swój zwyczajowy rezon. Wsunąłem dłonie głębiej do kieszeni, a kiedy zauważyłem, że zaczęła przyspieszać, żeby dotrzymać mi kroku, sam odruchowo zwolniłem - nie zastanawiałem się nad tym, zrobiłem to prawie natychmiast, dopiero po chwili uświadamiając sobie, że dostosowałem tempo do niej - cóż, przynajmniej tyle mogłem zrobić po tym, jak przez ostatnie kilkanaście minut zachowywałem się niczym skończony kretyn. Miałem ochotę powiedzieć coś jeszcze, może nawet zapytać, czy wszystko w porządku, czy była bardzo zmęczona, ale nie potrafiłem znaleźć sposobu, żeby zrobić to bez nadawania temu pytaniu znaczenia, którego wcale nie chciałem mu przypisywać. Zresztą, co miałbym zrobić, gdyby odpowiedziała, że tak? Albo gdyby zapytała, dlaczego w ogóle mnie to interesuje? Ostatecznie zdecydowałem się zostawić sprawę w spokoju i ruszyłem dalej, już nieco wolniej, w stronę oczekującej na nas grupy. Liczyłem, że obecność pozostałych pomoże mi odzyskać zwyczajny sposób bycia, bo jeśli miałem spędzić z Prudence kilka kolejnych dni, musiałem znaleźć jakiś sposób, żeby nie robić z siebie idioty przy każdym spotkaniu naszych spojrzeń, a na razie szło mi z tym wyjątkowo kiepsko.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#7
5 godzin(y) temu ✶  

Im bardziej zbliżali się do wzniesienia, tym więcej osób, które tam stały rozpoznawała. Byli to przyjaciele jej brata, Ellie no i miała być też ona. W sumie mogłaby zabrać ze sobą kogoś bliskiego, tyle, że nie do końca wiedziałaby kogo. Zresztą w przeciwieństwie do brata nie potrzebowała towarzystwa do tego, aby się dobrze bawić. Sama na pewno znajdzie sobie jakąś rozrywkę podczas tej wyprawy, no i zawsze pozostawała też Ellie, która bardzo chętnie opowiadała jej o wszystkich istotnych dla niej sprawach. Nie musiała mieć tutaj nikogo więcej, aby się dobrze bawić.

Nadal szła przed siebie w milczeniu, bo trochę obawiała się odezwać. Próbowała wytłumaczyć sobie, co właściwie się stało, dlaczego się stało, jednak nie szło jej to zbyt dobrze. Brakowało jej chyba odpowiedniej hipotezy, jedyna która się pojawiła wydawała się mieć błąd pierwszego rodzaju, to znaczy, jak niby miałaby założyć, że chciał ją pocałować? To nie miało żadnego sensu, chociaż patrzył na nią inaczej, nie odzywał się przy tym praktycznie ani słowem i znalazł się tak blisko niej, jak już dawno się nie znajdował. Nie potrafiła przestać o tym myśleć, wałkowała ten temat w swojej głowie. Oczywiście nie zamierzała pójść do źródła i zadać mu pytania, chociaż tak postąpiłaby prawdziwa naukowczyni, dzięki czemu doszłaby do prawdy, jednak w tej sytuacji zdecydowanie nie było to najlepszym pomysłem. Nie chciała z siebie zrobić idiotki, jeszcze by jej powiedział, że coś sobie uroiła, a tego chyba by nie zniosła.

Zawsze mieli pewną dynamikę, kiedy znajdowali się obok siebie, tym razem jednak było inaczej. W powietrzu dało się wyczuć dziwne napięcie przez co nie do końca wiedziała, jak powinna się zachować. Niby mogła przerwać tę ciszę jakąś głupią zaczepką, ale wcale nie chciała tego robić, zresztą za bardzo chyba pogubiła się w swoich własnych myślach, co najgorsze wiedziała, że nigdy tego nie zapomni. Będzie wracać do tego momentu, gdy znajdował się tak blisko niej, kiedy palce chłopaka znajdowały się na jej policzku, na pewno klatka z tej chwili szybko nie da jej spokoju. To było na swój sposób przerażające, bo był to moment zupełnie inny od tych wszystkich ich interakcji. Dlaczego poczuła wtedy ten dziwny ciężar w klatce piersiowej, dlaczego nie opuszczało jej to dziwne uczucie, to nie mogły być te mityczne motyle o których pisano w książkach, jeśli tak to niby dlaczego postanowiły się obudzić właśnie przy nim? Naprawdę nie mogły trafić na kogoś innego.

- Nie lubię tej świadomości, że nie do końca panuję nad swoim ciałem i coś może przypadkiem pójść nie tak. - Wystarczyła chwila nieuwagi, a mogła gdzieś zgubić rękę, czy nogę, zresztą skąd mogła mieć pewność, że ktoś dobrze stworzył świstoklik? Teraz również niekoniecznie panowała nad swoim ciałem, więc w sumie, czy była w tym jakaś większa różnica. Była jednak z nim zupełnie szczera, podzieliła się swoją obawą, czy tam też lękiem. No, nie lubiła świstoklików, ale nie miała dzisiaj większego wyboru. Mieli znaleźć się w Szkocji właśnie w ten sposób, musiała więc się dostosować.

[b] - Pozostaje mi wierzyć w to, że Ellie zależy na tym, żeby wszyscy dotarli na miejsce, nie pozwoliłaby sobie na takie ryzyko. [b] - Na pewno to narzędzie szatana stworzył jakiś specjalista, babcia raczej wolała nie stracić po drodze żadnego członka ich wycieczki, bo musiałaby się z tego tłumaczyć, chociaż w sumie, kto jak kto, ale ona znalazłaby wytłumaczenie na każde przewinienie.

Zauważyła, że kiedy nieco przyspieszyła kroku on zwolnił, to znaczy dostosował ponownie do niej swoje tempo, tym razem nie musiała nawet się odzywać, zrobił to tak po prostu. Nie wiedziała, czy to dobrze, że dostrzegał takie rzeczy, na szczęście mogła się przestać nad tym zastanawiać, bo znaleźli się wśród większej grupy, która w zasadzie czekała już tylko na nich. Prue uśmiechnęła się do Ellie, która spoglądała na nią z nieukrywanym zainteresowaniem, widziała po wyrazie jej twarzy, że o czymś bardzo intensywnie myślała, a jej wzrok przeskakiwał z Prue na Aloysiusa - nic nie mogło się ukryć przed starszą Bletchley. Kobieta poinstruowała ich, w jaki sposób powinni postępować, to znaczy przypomniała, jak działały świstokliki, aby podróż faktycznie przebiegła bezproblemowo.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#8
3 godzin(y) temu ✶  
„Merlinie, co ja sobie właściwie wyobrażałem? Przecież to była Prue”, Prudence, która przez większą część naszej znajomości potrafiła doprowadzić mnie do szewskiej pasji, nie przepuszczając żadnej okazji, żeby wytknąć mi kolejną wadę. Nie wiedziałem, co mnie wtedy opętało, znałem ją przecież wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, jak wiele miałbym do stracenia, gdybym rzeczywiście zrobił coś podobnego, „i najwyraźniej nie przeszkadzało mi to jeszcze przed chwilą, racja?” Naprawdę próbowałem pozbyć się z głowy tamtego momentu i przekonać samego siebie, że zachowywałem się już zupełnie normalnie, co było zadaniem o tyle trudnym, że im więcej wysiłku w to wkładałem, tym wyraźniej dostrzegałem, jak bardzo odbiegało to od prawdy. „Gdybym chociaż był w stanie odłożyć wszystkie te rozważania na później, najlepiej na jakiś moment, w którym nie będę musiał patrzeć jej prosto w twarz…”
Przez całą drogę próbowałem sobie wmówić, że wystarczyło znaleźć się wśród pozostałych, żeby wszystko wróciło do normy, ale im bliżej byliśmy wzniesienia, tym mniej byłem tego pewien, z jakiegoś powodu wizja obecności innych ludzi wcale nie wydawała mi się taką ulgą, jakiej oczekiwałem, szczególnie że doskonale wiedziałem, iż prędzej czy później ktoś mógł zwrócić uwagę na nasze zachowanie. Nie miałem pojęcia, czy Prue również zamierzała udawać, że nic się nie wydarzyło, ale zaczynałem podejrzewać, że właśnie taki obraliśmy kierunek, całkiem wygodny, jeśli pominąć fakt, że w moim przypadku wymagał on sporego wysiłku. Wciąż wracałem myślami do tej jednej, żenująco krótkiej chwili w lesie, do spojrzenia Prudence i do własnej dłoni na jej policzku, co było o tyle irytujące, że przecież miałem znacznie ciekawsze rzeczy do roboty, niż rozpamiętywanie milisekundowej sytuacji, w której prawie pocałowałem dziewczynę. W dodatku taką, z którą od lat potrafiłem pokłócić się o najgłupszą rzecz, choćby po to, żeby mieć ostatnie słowo! Nie pomagało mi również to, że kiedy próbowałem stwierdzić, co tak właściwie powstrzymało mnie przed dokończeniem tego, na co się zanosiło, jedyną odpowiedzią była jakaś zdziczała sarna, prawdopodobnie mająca robale, jeśli nie wścieklicę.
„Wspaniale, zajebiście”, zostałem uratowany przed konsekwencjami własnej głupoty przez leśną zwierzynę, a teraz dodatkowo wątpiłem, by wystarczyło znaleźć się w większym towarzystwie, żeby wszystko wróciło do normy - niby mieliśmy przed sobą kilka kolejnych dni wspólnego wyjazdu, ale nie byliśmy w tym sami, posiadaliśmy grono znajomych, z którymi można było porozmawiać i wystarczająco dużo innych zajęć, żeby nie poświęcać uwagi każdej idiotycznej myśli, która przychodziła mi do głowy - brzmiało całkiem przekonująco, przynajmniej dopóki nie przypomniałem sobie, że jeszcze kilka minut wcześniej byłem gotów pocałować Prudence Bletchley, PRUDENCE BLETCHLEY, ze wszystkich ludzi, a ona zupełnie to zignorowała. Nie miałem zwyczaju zastanawiać się nad każdym gestem i słowem wypowiedzianym w towarzystwie tej konkretnej osoby, zazwyczaj mówiłem, co mi ślina na język przyniosła, w pełni świadomy, że później musiałem znosić jej komentarze, kiedy okazywało się, że znów powiedziałem coś wyjątkowo głupiego, naprawdę, tym razem też przyjąłbym to na klatę, odpowiedziałbym czymś wyjątkowo nieprzyjemnym, po czym oboje moglibyśmy uznać sprawę za zamkniętą i wrócić do naszych zwyczajowych przepychanek. Tymczasem zachowywała się z taką powściągliwością i wyższością, że zaczynałem mieć coraz większe wątpliwości, czy przypadkiem nie wymyśliłem sobie całej otoczki prowadzącej do tej konkretnej sytuacji - oczywiście, pamiętałem doskonale, co wydarzyło się w lesie, pamiętałem jej twarz pod moją dłonią i to, jak niewiele brakowało, żeby przekroczyć granicę, której dotąd nawet nie brałem pod uwagę, ale z jakiegoś powodu jej milczenie zaczynało działać mi na nerwy. Nie miałem pojęcia, co sobie pomyślała, czy w ogóle poświęcała temu tyle uwagi, co ja, chyba właśnie ta niewiedza najbardziej mnie drażniła. Mogłem, rzecz jasna, zapytać, ale równie dobrze mogłem również od razu wykopać sobie dół i położyć się w nim twarzą do ziemi, bo nie zamierzałem dawać jej kolejnego powodu do uznania, że postradałem zmysły, zresztą, sam nie byłem pewien, czy przypadkiem nie powinienem już zacząć brać tego pod uwagę.
Usiłowałem wrócić do dawnego, lekkiego i swobodnego tonu, gdy się ponownie odezwałem, przez chwilę miałem nawet wrażenie, że rzeczywiście mi się to udało, lecz temat okazał się być bardziej poważny, aniżeli mógłbym zakładać, a ja z jakiegoś powodu wcale nie chciałem pogarszać sprawy.
- Nie myśl o tym tyle. Złapiesz się, policzysz do trzech, czy tam dziesięciu, nie wiem, ile trwa podróż do Szkocji - przyznałem, tym razem bez błaznowania, nadal na nią jednak nie patrząc - i za chwilę będziemy na miejscu. Świstoklik ma nas przenieść, nie rozczłonkować. Przynajmniej taka była pierwotna koncepcja, z tego, co mi wiadomo. Nie martw się na zapas. - Na szczęście nie musiałem już wymyślać kolejnych argumentów, uniknąwszy także zaproponowania Prue czegoś, czego później mógłbym znowu pożałować, na przykład podania jej wolnej ręki podczas podróży, bo dotarliśmy do pozostałych. Wśród zgromadzonych dostrzegłem Ellie, która wyglądała na całkiem zadowoloną z faktu, że wreszcie się pojawiliśmy, jej spojrzenie zatrzymało się na mnie, następnie powędrowało w stronę wnuczki, po czym wróciło do mnie z zainteresowaniem, którego nie potrafiłem uznać za szczególnie obiecujące - znałem ten rodzaj uwagi - nie musiała niczego mówić, żebym nabrał podejrzeń, że coś zauważyła, a przecież nie miałem pojęcia, ile mogła zobaczyć z miejsca, w którym na nas czekała. Uśmiechnąłem się do niej krótko, udając, że nie dostrzegłem niczego w wyrazie jej twarzy, po czym szybko zająłem się poprawianiem paska torby i przywitałem się z chłopakami, wymieniając z jednym z nich kilka lakonicznych uwag na temat naszej wędrówki w naprawdę nieoczekiwanie ciężkich warunkach, zanim przeszliśmy do zapoznawania się z krótką instrukcją postępowania. Po krótkim instruktażu Ellie sprawdziła jeszcze godzinę, upewniwszy się zapewne, ile czasu pozostało do aktywacji świstoklika, po czym przeszła do ustawiania nas wokół, „a jakże, zgodnie z przewidywaniami”, zwyczajnej, lekko zbutwiałej kłody drewna - nie miałem pojęcia, według jakiego klucza dobierała nam miejsca, ale wyglądało na to, że sama doskonale wiedziała, co robi, bo wydawała kolejne polecenia z niepokojącą wręcz pewnością siebie - przesunąłem wzrokiem po zgromadzonych, próbując zorientować się, czy ktoś poza mną również zastanawiał się, dlaczego właściwie musieliśmy ustawiać się w taki sposób, ale ostatecznie posłusznie zająłem wskazane miejsce, „a jakże, oczywiście”, pozostawało mi zaufać, że babcia Prudence miała w tym jakiś plan, nie tylko dobrze się bawiła…


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#9
3 godzin(y) temu ✶  

Ta końcówka drogi wydawała się jej okropnie wydłużać. Przeszli już naprawdę sporo, byli blisko celu, ale miała wrażenie, że dopiero teraz zrobiło się naprawdę ciężko. Tym razem jednak nie przez warunki atmosferyczne, otoczenie próbujące ich zaatakować, a przez nich samych, a raczej tę dziwną atmosferę która się między nimi pojawiła. Najwyraźniej nie było żadnego tematu do omówienia, nie było o czym gadać, nic takiego się przecież nie stało. Zawiesili się na moment, znaleźli bardzo blisko siebie, tyle, że wtedy praktycznie się pocałowali! Przecież to było nie do pomyślenia. Gdyby nie ta sarna, która pojawiła się zupełnie znikąd właśnie szła by tutaj z nim po tym, jakby to zrobili. Nie mogła przestać tego roztrząsać, nie miała pojęcia dlaczego nie zareagowała, dlaczego się nie odsunęła, dlaczego go nie odepchnęła, wręcz przeciwnie - liczyła na to, że pozna smak jego ust. To było złe, nie powinna postępować w ten sposób, nie mogła przestawać myśleć w takich sytuacjach, najwyraźniej jednak jej mózg na chwilę po prostu się wyłączył. To była jej wina, no i w sumie jego, bo najpierw na nią patrzył inaczej niż zwykle, później się zbliżył… nie, nie mogła ciągle o tym myśleć, bo powodowało to, że czuła się jeszcze bardziej nieswojo, a ten szedł sobie teraz jakby nic takiego się nie stało.

Zapewne dla niego to nie było nic wielkiego, ale ona, ona nie doprowadzała do takich sytuacji, nie spoufalała się z nikim, aż tak, no od momentu, w którym na piątym roku jakiś Puchon nie próbował jej wsadzić języka w gardło, ale wtedy od razu zareagowała i powiedziała mu, że chyba go pomyliło. Teraz jednak nie doszło do niczego takiego, nie zareagowała, doskonale zdawała sobie sprawę dlaczego - bo jej się to podobało. To było w tym wszystkim najgorsze, miała tego świadomość, że jej ciało chciało, żeby do tego doszło. Jeszcze jakby teraz się rozeszli, każde w swoją stronę, ale nie, mieli spędzić razem kilka dni na wakacjach. Nie miała pojęcia, jak to przetrwa, będzie musiała to wszystko bardzo dokładnie przemyśleć, chociaż właśnie - ona wcale nie chciała o tym myśleć, a i tak to robiła. Co za patowa sytuacja.

W końcu przerwała milczenie, odezwała się zupełnie neutralnie, aby się czymś zająć. Nie mogła znieść tego niewygodnego milczenia. - Oby to było do jednak do trzech. - Skomentowała jeszcze jego słowa. Co jeśli na chwilę zabierze rękę, albo jeszcze gorzej - dwie? Co wtedy? Spanie nie wiadomo gdzie i nie wiadomo, czy w jednym kawałku. Nie była zadowolona ze sposobu w jaki mieli podróżować, przynajmniej to teraz ją zajmowało, bo na moment nieco zmieniła kurs swoich myśli. - Jasne, nie będę się martwić. - Łatwo było powiedzieć, zdecydowanie gorzej zrealizować.

Znaleźli się w końcu między pozostałymi uczestnikami wędrówki, Aloysius znalazł się przy swoich kumplach, ona przy babci. Wszystko wracało do normy, no przynajmniej próbowała sobie to wmawiać, czuła bowiem, że szybko nie przestanie o tym myśleć, a jeszcze Ellie miała taką minę, jakby ich na czymś przyłapała. Nie miała czasami pojęcia, o co chodziło babce, wydawało jej się, że czerpała jakąś dziwną przyjemność z obserwowania tego w jaki sposób ze sobą rozmawiali, a raczej jak próbowali ciągle działać sobie na nerwy.

Ellie na spokojnie wytłumaczyła działanie świstoklika, w końcu nadszedł moment, w którym każdy położył dłoń na tej kłodzie drewna, aż przyszła odpowiednia godzina, a oni wyruszyli w drogę do Szkocji. Nie było tak źle jak przewidziała, na całe szczęście, obawy okazały się być zupełnie niepotrzebne.


Koniec sesji


Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (3011), Prudence Fenwick (2725)




  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa