23.03.2023, 22:59 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.03.2023, 22:59 przez Cathal Shafiq.)
Gdyby wokół nie było tylu Brygadzistów i nie musiał znaleźć pewnego dziesięciolatka, prawdopodobnie nie wytrzymałby i jednak dał mężczyźnie w nos. Cathal należał akurat do tych ludzi, którym niezbyt przeszkadzało, że ofiara jest bezbronna, jeżeli uważali, że zasłużyła sobie na kłopoty. Bo gdyby ten nagle nie postanowił odciągać chłopaka od niego, Shafiq wierzył święcie, że po prostu wyniósłby Lorena z tego tłumu.
Ale informacje o tym, że chłopaka nie było, a człowiek wdał się w bójkę z kimś innym, sugerowały, że chłopiec został rozdzielony i z czym człowiekiem. Nie miało znaczenia, jak ten go nazywał, skoro nie mógł pomóc w znalezieniu chłopca. Czarodziej raczej nie miał czasu gdzieś go umieścić, a potem przyprowadzić z powrotem.
…a jeżeli leżał gdzieś pośród ofiar, zatratowany?
Stratę ust skwitował tylko lekkim uniesieniem brwi, bo jeśli dobrze się orientował, była to klątwa, jakiej nie spodziewałby się po Brygadzistce. Ale też, po prawdzie, był ostatnią osobą, która miałaby komentować wybór akurat takiej metody zamiast silenco.
Jego opis był specyficzny, ale i umysł Cathala działał w niezbyt normalny sposób. W wielu sytuacjach było to zaletą. Na przykład w szkole albo w pracy z łatwością przyswajał informacje. W innych – mogło przeszkadzać w funkcjonowaniu. Choćby podczas samego marszu, może szybciej zebrałby się w sobie i zaczął szukać Lorena, gdyby nadmiar bodźców nie przytłoczył go na ładnych parę chwil. Teraz też nie od razu odpowiedział Victorii. Mogłoby się wydawać, że jest skołowany, ale tak naprawdę odtwarzał w pamięci każdą sekundę marszu: od chwili, kiedy wpadli w jego środek, zaczęli przebijać się ku Horyzontalnej, zaczęła się panika…
- Na samym początku. Trzy minuty po tym, jak zaczęło się zamieszanie – powiedział, ruszając za Lestrange. – Cathal Shafiq. Chłopak to Loren Shafiq – wyjaśnił jeszcze.
Nazwisko prawdopodobnie było Victorii znane. Nie zetknęli się ze sobą dotąd (inaczej by pamiętał: nie miałby wyboru, musiał pamiętać), na żadnej wielkiej fecie czystokrwistych, zapewne głównie ze względu na różnicę wieku – i na to, że gdy ona kończyła Hogwart, Cathal spędzał już więcej czasu poza granicami kraju. Jego imię dwa czy trzy razy pojawiło się w gazetach przy różnych okazjach, może ten i ów o nim plotkował na salonach, ale zdecydowanie daleko było mu do celebryty.
Rozglądał się, po znajomej ulicy, próbując wytyczyć drogi, jakimi chłopak mógłby wydostać się z tłumu. Myśl o tym, że mógł się nie wydostać – że dołączyć do ofiar… nie, nie chciał jej do siebie dopuścić. Może powinien teleportować się do świętego Munga?
Ale informacje o tym, że chłopaka nie było, a człowiek wdał się w bójkę z kimś innym, sugerowały, że chłopiec został rozdzielony i z czym człowiekiem. Nie miało znaczenia, jak ten go nazywał, skoro nie mógł pomóc w znalezieniu chłopca. Czarodziej raczej nie miał czasu gdzieś go umieścić, a potem przyprowadzić z powrotem.
…a jeżeli leżał gdzieś pośród ofiar, zatratowany?
Stratę ust skwitował tylko lekkim uniesieniem brwi, bo jeśli dobrze się orientował, była to klątwa, jakiej nie spodziewałby się po Brygadzistce. Ale też, po prawdzie, był ostatnią osobą, która miałaby komentować wybór akurat takiej metody zamiast silenco.
Jego opis był specyficzny, ale i umysł Cathala działał w niezbyt normalny sposób. W wielu sytuacjach było to zaletą. Na przykład w szkole albo w pracy z łatwością przyswajał informacje. W innych – mogło przeszkadzać w funkcjonowaniu. Choćby podczas samego marszu, może szybciej zebrałby się w sobie i zaczął szukać Lorena, gdyby nadmiar bodźców nie przytłoczył go na ładnych parę chwil. Teraz też nie od razu odpowiedział Victorii. Mogłoby się wydawać, że jest skołowany, ale tak naprawdę odtwarzał w pamięci każdą sekundę marszu: od chwili, kiedy wpadli w jego środek, zaczęli przebijać się ku Horyzontalnej, zaczęła się panika…
- Na samym początku. Trzy minuty po tym, jak zaczęło się zamieszanie – powiedział, ruszając za Lestrange. – Cathal Shafiq. Chłopak to Loren Shafiq – wyjaśnił jeszcze.
Nazwisko prawdopodobnie było Victorii znane. Nie zetknęli się ze sobą dotąd (inaczej by pamiętał: nie miałby wyboru, musiał pamiętać), na żadnej wielkiej fecie czystokrwistych, zapewne głównie ze względu na różnicę wieku – i na to, że gdy ona kończyła Hogwart, Cathal spędzał już więcej czasu poza granicami kraju. Jego imię dwa czy trzy razy pojawiło się w gazetach przy różnych okazjach, może ten i ów o nim plotkował na salonach, ale zdecydowanie daleko było mu do celebryty.
Rozglądał się, po znajomej ulicy, próbując wytyczyć drogi, jakimi chłopak mógłby wydostać się z tłumu. Myśl o tym, że mógł się nie wydostać – że dołączyć do ofiar… nie, nie chciał jej do siebie dopuścić. Może powinien teleportować się do świętego Munga?