23.03.2023, 23:39 ✶
Czekała cierpliwie. Co, jak co, ale cierpliwość miała opanowaną. Nie pytał o szczegóły - nie podawała ich więc, póki nie usiadł z powrotem za biurkiem.
- Zadowoli mnie cokolwiek. Nazwisko, adres, miejsce, z którego wysłano wiadomość. Każda informacja będzie potencjalnie przydatna - oświadczyła Florence, a potem otworzyła torebkę. Oczywiście, zdawała sobie sprawę z tego, że mężczyzna raczej nie jest jasnowidzem... nie on w tym towarzystwie... by przewidzieć, czego dokładnie oczekiwała. Przyszła przygotowana. Pchnęła ku Kenny'emu dwie koperty. Obie identyczne, białe. W obu znajdowały się wiadomości, raczej niezapisane przez kogoś długopisem, a albo magicznym piórem, albo w inny sposób, by charakter pisma nie wskazywał na adresata.
Obie też były krótkie.
Zapłacisz za to, co zrobiłaś, głosiła pierwsza.
Obserwuję cię, napisano na drugiej.
- Jeżeli pańskie kolejne pytanie to "co takiego zrobiłam", to odpowiedź na nie brzmi: nie wiem - dodała, zakładając nogę na nogę i starając się nieco wygodniej usiąść na tym (jej zdaniem) wybitnie niewygodnym krześle. - Chyba że liczyć takie rzeczy, jak niezapowiedziane testy dla stażystów albo wyganianie ich ze schowków, gdzie pozwalali sobie na nieco zbyt wiele. Mam zresztą wrażenie, że to może być głupi żart jednego z nich, ale wolałabym się upewnić.
Po prawdzie to nie były pierwsze kartki. Wcześniej też dostała takie dwie, ale nie przywiązywała do nich wagi. Bo była właśnie pewna, że to jakiś stażysta. W końcu podrzucono jej już kiedyś w szpitalu rysunek jej samej jako bestii. Całkiem niezły zresztą. Dalej zakładała, że tak może być, niezbyt chciała więc wciągać w całą sprawę Departament, który by ją zbagatelizował, albo braci, którzy… wolała się nie zastanawiać, jakby zareagowali.
– Pierwsza przyszła kilka miesięcy temu, na adres świętego Munga. Potem nastąpiła długa przerwa. Ostatnia trzy dni temu, wcześniej przed dwoma tygodniami. Obie już do kamienicy, w której obecnie mieszkam, przy alei Horyzontalnej. Dostarczone przez zwykłą, brązową płomykówkę, bez żadnych cech charakterystycznych, zresztą zdołałam ją zobaczyć tylko raz – zrelacjonowała beznamiętnie te szczegóły, które wydawały się jej potencjalnie przydatne.
- Zadowoli mnie cokolwiek. Nazwisko, adres, miejsce, z którego wysłano wiadomość. Każda informacja będzie potencjalnie przydatna - oświadczyła Florence, a potem otworzyła torebkę. Oczywiście, zdawała sobie sprawę z tego, że mężczyzna raczej nie jest jasnowidzem... nie on w tym towarzystwie... by przewidzieć, czego dokładnie oczekiwała. Przyszła przygotowana. Pchnęła ku Kenny'emu dwie koperty. Obie identyczne, białe. W obu znajdowały się wiadomości, raczej niezapisane przez kogoś długopisem, a albo magicznym piórem, albo w inny sposób, by charakter pisma nie wskazywał na adresata.
Obie też były krótkie.
Zapłacisz za to, co zrobiłaś, głosiła pierwsza.
Obserwuję cię, napisano na drugiej.
- Jeżeli pańskie kolejne pytanie to "co takiego zrobiłam", to odpowiedź na nie brzmi: nie wiem - dodała, zakładając nogę na nogę i starając się nieco wygodniej usiąść na tym (jej zdaniem) wybitnie niewygodnym krześle. - Chyba że liczyć takie rzeczy, jak niezapowiedziane testy dla stażystów albo wyganianie ich ze schowków, gdzie pozwalali sobie na nieco zbyt wiele. Mam zresztą wrażenie, że to może być głupi żart jednego z nich, ale wolałabym się upewnić.
Po prawdzie to nie były pierwsze kartki. Wcześniej też dostała takie dwie, ale nie przywiązywała do nich wagi. Bo była właśnie pewna, że to jakiś stażysta. W końcu podrzucono jej już kiedyś w szpitalu rysunek jej samej jako bestii. Całkiem niezły zresztą. Dalej zakładała, że tak może być, niezbyt chciała więc wciągać w całą sprawę Departament, który by ją zbagatelizował, albo braci, którzy… wolała się nie zastanawiać, jakby zareagowali.
– Pierwsza przyszła kilka miesięcy temu, na adres świętego Munga. Potem nastąpiła długa przerwa. Ostatnia trzy dni temu, wcześniej przed dwoma tygodniami. Obie już do kamienicy, w której obecnie mieszkam, przy alei Horyzontalnej. Dostarczone przez zwykłą, brązową płomykówkę, bez żadnych cech charakterystycznych, zresztą zdołałam ją zobaczyć tylko raz – zrelacjonowała beznamiętnie te szczegóły, które wydawały się jej potencjalnie przydatne.