[wiosna, 1972] Beltane, po zmierzchu – Pelargonie – William & Perseus

Serce zamarło mu na moment, gdy dostrzegł zbliżającą się w jego stronę sylwetkę, tak wyraźnie odcinającą się na tle atramentowego nieba. Dłoń, w której trzymał laskę, zacisnęła się teraz na trzonku tak mocno, aż pobielały mu knykcie; gotów był bowiem użyć swej podpory jako oręża, gdyby tylko zaszła taka potrzeba. Naiwną ze strony Perseusa była myśl, że broń biała jakkolwiek pomoże mu w starciu ze skierowaną w jego stronę różdżką, jednak człowiek w obliczu zagrożenia chwyta się wszystkiego, aby ocalić swe życie - a jemu nie uśmiechało się umierać. Nie w taki sposób.
Westchnienie ulgi wyrwało się spomiędzy spierzchniętych warg magipsychiatry, kiedy zorientował się, że ma przed sobą Williama. I choć ogromnie za nim przepadał, to nigdy jeszcze nie ucieszył się na jego widok tak bardzo, jak w tamtym momencie.
— Will! Merlinowi niech będą dzięki... — wyszeptał. Zaraz potem jego twarz nabrała posępnego wyrazu - tak wiele było rzeczy, o które chciał zapytać, począwszy od tego, gdzie są. Nie zdążył nawet otworzyć ust; oto z domu dobiegł ich cichy głos. Zadrżał.
Dopiero teraz zdał sobie sprawę z tego, że ogród, w którym się znajdują, jest całkiem dobrze utrzymany. Było to w pewien sposób pocieszające, bowiem oznaczało, że nie trafili na wyludnione pustkowie i być może znajdzie się ktoś, kto pomoże im określić, gdzie się znaleźli oraz w jaki sposób wrócić do domu.
— Jestem Perseus Black, psychiatra — zrezygnował z przedrostka "magi" w obawie, że mogli mieć do czynienia ze zwykłym mugolem, a to byłoby niezręczne — Nie mam pojęcia, jak się tu znalazłem. W jednej chwili spędzałem czas z moją... przyjaciółką, w następnej ocknąłem się tutaj. Nie mam złych zamiarów.
Wejść do środka? Zmarszczył brwi, spoglądając na Williama pytająco, zaraz potem ruszył w stronę wejścia. Wyglądało na to, że w ich duecie to Black był tym mniej rozsądnym - z drugiej jednak strony, nie zdradził obecności kuzyna. Przyłożył palec do ust, a następnie gestem nakazał mu zatrzymać się w miejscu. Jeśli to pułapka, naukowiec będzie miał szansę na ucieczkę i wezwanie pomocy.  Był znacznie szybszy i sprawniejszy od swego schorowanego krewniaka, w to nie wątpił.
— Dziękuję za zaproszenie. Mam nadzieję, że to nie kłopot — odpowiedział, popychając uchylone już drzwi. Przymknął na moment powieki, spodziewając się ataku.
Tylko ta przeklęta, niezmącona cisza napełniała go coraz większym niepokojem.