[Noc Beltaine 72, Aleja Horyzontalna] Granice światów

adnotacja moderatora

Rozliczono - Cathal Shafiq - osiągnięcie Piszę, więc jestem

Opuścili polanę, gdy niebo zaczęło ciemnieć. Bawiący się znikli im z oczu, ale z tyłu wciąż dobiegały śmiechy, muzyka, czasem okrzyki, gdy ktoś wyjątkowo widowiskowo wspiął się na majowy słup. Shafiq nie wyjaśniał, dlaczego tak nagle przerwał im zabawę. Cathal wyciągnął różdżkę, by za pomocą lumos rozświetlić otaczający ich mrok, coraz gęściejszy. Zaczynała się noc Beltaine, święta radości i ognia. Noc, w której granice między światami stawały się cienkie, a magia potrafiła działać w zaskakujący sposób.
- Podrzucisz Jamila pod jego mieszkanie? – spytał Cathal, zwracając się do Nell.
- Na Nokturn? Ja wyglądam, jakbym na głowę upadła? – oburzyła się Nell, zakładając swój wianek na głowę. – Myślałam, że dzieje się coś bardzo ważnego. Dlaczego psujesz nam zabawę?
- Nie podoba mi się atmosfera – oświadczył Cathal beznamiętnie, na co uzdrowicielka rzuciła mu wściekłe spojrzenie. Chciała chyba coś powiedzieć, ale w tym momencie kątem oka dostrzegła, że z polany w oddali widać światła: czerwony, tętniczy blask, który prześwitywał przez krzewy i drzewa, tak że był widoczny nawet tutaj, chociaż zdążyli przecież oddalić się już kilkadziesiąt metrów. I może samo w sobie nie byłoby to dziwne, ale ich uszu nie dobiegała już muzyka, za to rozbrzmiały dalekie krzyki.
Jeden, szczególnie głośny.
Uciekajcie! To On!
- Moje londyńskie mieszkanie, już! – zmienił Shafiq nagle zdanie, najwyraźniej nie chcąc kłócić się ani czekać aż Nell zostanie podany adres. Aportował się z cichym pyknięciem, a Nell złapała Anwara za rękę i znikła zaledwie sekundę później. Żadne z nich nie miało pojęcia, że magia właśnie ulegała zakrzywieniu. Że udało się im teleportować tylko dlatego, że odeszli już w las…
…ani że Anwar niekoniecznie był już sam.
Byli na tyle daleko, że zakłócenia teleportacji nie powstrzymywały ich przed zniknięciem, coś jednak poszło nie tak. Cathal zamiast przed progiem swojego niewielkiego mieszkania w Londynie, wylądował w zaułku w pobliżu i w dodatku walnął o kosz na śmieci. Na szczęście zamknięty. Mężczyzna zaklął głośno i stoczył się z pokrywy. Nell wprawdzie trafiła przed kamienicę na Horyzontalnej, w której mieściło się mieszkanie Shafiqa, ale trzy metry nad ziemią: wydała z siebie zdławiony okrzyk, zanim uderzyła prosto w schodki wiodące do budynku i stoczyła się z trzech stopni na bruk. Przez chwilę leżała po prostu, oszołomiona, wpatrzona w ciemne już niebo, zanim przypomniała sobie, że przecież powinna trzymać dłoń Jamila. A nie trzymała. Zakłócenie, o którym nie wiedzieli, sprawiło, że ich rozdzielono.
- Anwar?! Cal?! – krzyknęła Nell, siadając z pewnym trudem.
- Jestem! – dobiegł okrzyk Shafiqa z jednej z alejek.
- Czy wy wiecie, która godzina?! – wrzasnął ktoś, wychylając się z okna pobliskiego budynku.