Wiedziała, że nie mogą działać impulsywnie, bo może się to źle skończyć, a przecież nie o to chodziło. Musieli znaleźć rozwiązanie, które nie przysporzy im dodatkowych problemów, bo nie miało to większego sensu - ładować się w kolejne bagno przez to, że nieodpowiednio przemyśleli sprawę. Stella miała tego świadomość. Czy by zaczekała na Borgina, gdyby siedział w Azkabanie - pewnie tak, jednak jej rodzice raczej by tego nie zaakceptowali i szybko znaleźli jej nowego wybranka, wbrew jej woli.
- Miałam taki głupi pomysł, na pewno lepszy od napadania na bank Gringotta, ale też nie ma sensu, za krótko się znamy. - Na pewno jednak nie był taki wymagający, nie skreślał też późniejszej pracy w zawodzie przez Stanleya, Stella miała wrażenie, że jest on też najmniej skomplikowany, jednak nie chciała powiedzieć o tym na głos, nie mogła prosić go o takie poważne deklaracje, musieli wymyśleć coś innego. Może trochę też się wstydziła, że w ogóle o tym pomyślała. Odetchnęła głęboko, bo miała wrażenie, że ma jakieś zaćmienie mózgu.
- Nie chcę, żebyś stracił wszystko, do czego dążyłeś przez tyle lat, nie mam w ogóle prawa tego wymagać, to by było niesprawiedliwe. - Dlaczego to właśnie on musiał rezygnować z tego, co osiągnął i z dalszej możliwości rozwoju w tym, w czym czuł się najlepiej? Później jeszcze miałby do niej wyrzuty sumienia, że przez nią nie mógł spełniać swoich marzeń, nie chciała tego, nie miała zamiaru być za to odpowiedzialna.
Avery miała wrażenie, że jej towarzysz robi się coraz bardziej zrezygnowany, zresztą nie dziwiła mu się wcale - każdy chyba miałby podobnie, gdyby dostrzegł, że żaden z jego pomysłów nie ma najmniejszego sensu. Miała jednak nadzieję, że nie zrezygnuje - wtedy by jej się dopiero zrobiło przykro. Może lepiej, jeśli póki co przestaną o tym rozmyślać? Wydawało jej się, że przez to atmosfera robi się coraz bardziej nieprzyjemna, a tego zdecydowanie nie chciała. Wolałaby spędzić ten wieczór na spokojnie, bez zmartwień, jakby wszystko było w najlepszym porządku. Niby nie mieli zbyt wiele czasu, jednak nie chciała też żeby robiło się zbyt nerwowo.
- Nie chcę stopować Twoich zapędów, jednak mam wrażenie, że może być już trochę zbyt późno, znaczy, na pewno moglibyśmy Cię nauczyć tych rzeczy, jednak nie wiem, czy szybko byś się na tym dorobił. - Ścieżka artystyczna wymagała sporo pracy, sama Stella od dziecka się tym zajmowała, żeby w jakikolwiek sposób zaistnieć dzięki swoim umiejętnościom, miała wrażenie, że dla Stanleya jest już trochę za późno. Oczywiście nie chciała podcinać mu skrzydeł, aczkolwiek ten pomysł też wyrzuciłaby do kosza.
- Hejj, ale przecież to jest to co lubisz najbardziej, do tego się szykowałś całą szkołę, nie widzę nic złego w byciu brygadzistą, pomagasz ludziom, a to jest ważne. - Uważała, że jest to dosyć istotny zawód, który wymagał ogromnego zainteresowania. Nie uważała, żeby był gorszy od tego, czym ona się zajmowała. Może nie przynosił sławy, ale to przecież nie było najważniejsze.
- Co Ty na to, żebyśmy już dzisiaj o tym nie dyskutowali, mam wrażenie, że przez to zaczynamy czuć presję i jakoś tak nie wiem, powoduje to dziwne napięcie? - Stella zdecydownie je wyczuwała, a nie chciała też, żeby Stanley brał wszystko na siebie, miała wrażenie, że jak do tej pory właśnie w ten sposób się zachowuje. Jakby był winny, to przecież nie jego wina, że nie do końca wpasowywał się w idealną wizję przyszłego partnera rodziców Stelli dla niej.
- Zamknij oczy, odetchnij głęboko, jakby to wcale nas nie dotyczyło. - Mogli choć na chwilę zapomnieć o tej presji, jaka ostatnio pojawiła się w ich życiu. Sama Stella miała ochotę odsunąć od siebie te wszystkie negatywne myśli, wierzyła, że pozytywne nastawienie może im pomoc poradzić sobie z problemem, rozwiązanie w końcu mogło się pojawić w najmniej przewidywanym momencie, zupełnie znienacka.