27.03.2023, 20:25 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.03.2023, 20:29 przez Mackenzie Greengrass.)
Jaka szkoda, że Dellian nie mógł zauważyć spojrzenia Mackenzie: bo popatrzyła na niego jak na wariata. Dopiero po chwili znów do niej dotarło, że jest niewidomy, więc w związku z tym faktycznie mógł być jedyną osobą pod słońcem, która nazwałaby ją słodką po tym, jak trzydzieści sekund wcześniej wymiotowała pod ścianą na jego oczach, jakby planowała przekręcić się zaraz na drugą stronę.
A gdy spytał, czy może jej jakoś pomóc, już na krańcu języka miała odpowiedź „niby jak” – bo przecież mógłby co najwyżej zwalić się popisowo, połamać, a wtedy musiałaby się pewnie komuś tłumaczyć – ale jakieś marne resztki umiejętności społecznych się w niej odezwały i ostatecznie słowa nie padły.
- Spraw, żeby nie ryczała – oświadczyła zamiast tego, zauważając, że dziecko zamiast wyć dalej niczym syrena alarmowa albo domagać się szybkiej pomocy dla Pana Mruczkensa, zaczęło na jego słowa chichotać. Mackenzie wskazała przy tym kciukiem na dziewczynkę, ot odruchowo, i zaraz go opuściła, znów poniewczasie uświadamiając sobie, że Dellian tego nie widzi.
A potem wypuściła z rąk miotłę i pozwoliła, by ta zawisła obok niej. Wsiadła na nią i wzniosła się w powietrze, a humor Mackenzie niemal natychmiast się poprawił, mimo tego, że zamiast kafla, miała teraz łapać jakieś kota. Kocurzysko zresztą najeżyło się i syknęło. Chyba zwierzak nie spodziewał się, że ktoś zdoła dostać się do jego wspaniałej kryjówki.
Próbował najpierw przeskoczyć na kolejny parapet. A potem podrapać wyciągającą ku niemu ręce Mackenzie. Nie miał jednak absolutnie żadnych szans. Jeśli Greengrass w czymś była dobra, to w lataniu oraz chwytaniu, a złapanie Mruczkensa było znacznie łatwiejsze niż przechwytywanie podań. Unieruchomiła go, nieco brutalnie, choć tak, by nie skrzywdzić, a potem opadła z powrotem na ziemię.
– Trzymaj – poleciła, wyciągając zwierzaka, dalej chyba bardzo niezadowolonego z tego, że został złapany, ku jego domniemanej właścicielce.
aktywność fizyczna, łapanie Mruczkensa, + 10 za przewagę Nottów
A gdy spytał, czy może jej jakoś pomóc, już na krańcu języka miała odpowiedź „niby jak” – bo przecież mógłby co najwyżej zwalić się popisowo, połamać, a wtedy musiałaby się pewnie komuś tłumaczyć – ale jakieś marne resztki umiejętności społecznych się w niej odezwały i ostatecznie słowa nie padły.
- Spraw, żeby nie ryczała – oświadczyła zamiast tego, zauważając, że dziecko zamiast wyć dalej niczym syrena alarmowa albo domagać się szybkiej pomocy dla Pana Mruczkensa, zaczęło na jego słowa chichotać. Mackenzie wskazała przy tym kciukiem na dziewczynkę, ot odruchowo, i zaraz go opuściła, znów poniewczasie uświadamiając sobie, że Dellian tego nie widzi.
A potem wypuściła z rąk miotłę i pozwoliła, by ta zawisła obok niej. Wsiadła na nią i wzniosła się w powietrze, a humor Mackenzie niemal natychmiast się poprawił, mimo tego, że zamiast kafla, miała teraz łapać jakieś kota. Kocurzysko zresztą najeżyło się i syknęło. Chyba zwierzak nie spodziewał się, że ktoś zdoła dostać się do jego wspaniałej kryjówki.
Próbował najpierw przeskoczyć na kolejny parapet. A potem podrapać wyciągającą ku niemu ręce Mackenzie. Nie miał jednak absolutnie żadnych szans. Jeśli Greengrass w czymś była dobra, to w lataniu oraz chwytaniu, a złapanie Mruczkensa było znacznie łatwiejsze niż przechwytywanie podań. Unieruchomiła go, nieco brutalnie, choć tak, by nie skrzywdzić, a potem opadła z powrotem na ziemię.
– Trzymaj – poleciła, wyciągając zwierzaka, dalej chyba bardzo niezadowolonego z tego, że został złapany, ku jego domniemanej właścicielce.
aktywność fizyczna, łapanie Mruczkensa, + 10 za przewagę Nottów
Rzut PO 1d100 - 96
Sukces!
Sukces!