1972 / Wiosna / 1 maja - Prawa Czasu

Za każdym razem kiedy korzystała z kominka, dziękowała w duchu wszystkiemu co wyższe i sprawcze, że nie reagowała na niego z podobną manierą co na zwyczajną teleportację. Kiedy więc tylko razem z Ulą znalazły się w zaciszu jej domu, z dostępem do sieci Fiuu, Mulciber zrobiła dokładnie to, co zapowiedziała na skraju polany, kiedy zostawiały za sobą całe poruszenie i przedziwne światła - jak najszybciej wróciła do domu.
Fakt, że przebyły spory kawałek Kniei i że nikt, kto pojawił się na polanie, zdawał się nie pędzić za tymi, którzy umknęli między drzewa, uspokoił ją tylko trochę. Serce wciąż trzepało się niespokojnie w piersi, a niepokój czaił gdzieś z tyłu głowy, jakby przy obejrzeniu się przez ramię ziemia znowu miała rozbłysnąć niebezpiecznie i zacząć pękać pod stopami.

Kominek Dolohova zabłysnął zielonym, znajomym światłem, a w ślad za nim pojawiła się jego córka. Lyssa zrobiła krok, przy okazji potykając się o własne nogi i prawie kończąc całą przygodę na podłodze. Prawie, bo w ostatnim momencie złapała się za oparcie wolnego krzesła. Powiedzieć, że wyglądała inaczej niż w momencie, kiedy opuszczała dom, było lekkim niedopowiedzeniem. Sama nawet bała spojrzeć się teraz w lustro, podskórnie czując, że wyglądała absolutnie okropnie. Wcześniej ładnie ułożone włosy, teraz znajdowały się w nieładzie. Po tym jak w cieniu lasu jakaś gałąź przeczesała jej głowę, musiała wybrać parę liści, a i tak miała wrażenie, że to nie były wszystkie. Oczy wciąż miała nieco opuchnięte od płaczu i w myślach modliła się, by łzy przypadkiem nie zostawiły na jej policzkach zbyt wyraźnych śladów. Dłonie zwyczajnie miała brudne od leśnej przeprawy. W swojej głowie wyglądała dokładnie tak, jak nie powinna i wszystkie swoje ewentualne niedoskonałości wyolbrzymiała.

Przetoczyła niezadowolonym spojrzeniem po pokoju, omiatając nim książki, korkową tablicę i zapisane na niej kartki, a na koniec i dwoje mężczyzn. Spojrzenie to jednak, wyraźnie kryło w sobie coś jeszcze. Strach. Wciąż trochę żywy, przykrywający rozczarowanie złamanego serca. Widząc ten ich spokój, coś w niej zbuntowało się, wybierając dość nieprzyjemną ścieżkę dla upuszczenia emocji.
- To wasza wina - rzuciła oskarżycielsko, zaciskając mocniej palce na oparciu krzesła, które wciąż trzymała. - To wszystko wasza wina! - a potem się rozpłakała.