28.03.2023, 13:07 ✶
Wyciągnięta różdżka, paradoksalnie, raczej Cathala uspokoiła niż przestraszyła. I to mimo tego, że wcale nie miał ochoty łapać węża na oczach czarownicy, i że był świadom tego, co wiedziało niewielu: Little Hangleton to przystań czarnoksiężników. Po prostu w ostatecznym rozrachunku nie miał ochoty bawić się w modyfikowanie pamięci jakiejś przypadkowej mugolce i walczyć z bólem głowy, o jaki na pewno przyprawiłyby go posykiwania Slytherina, podpowiadającego, żeby kobietę zabić. Przystanął i powiódł spojrzeniem najpierw po Geraldine, potem ku rozzłoszczonemu psu, wreszcie skierował je na trawę. Nie odpowiedział od razu, co mogłoby zdawać się dziwne… i takim właściwie było, jego wahania zwykle wynikały bowiem ze sposobu, w jaki działał umysł, naznaczony piętnem Milforda.
Słowa czarodziejki sugerowały, że jego uciekinier gdzieś tu jest.
- Tak – przyznał, rozglądając się pośród traw. – Ciapek zerwał się ze smyczy – skłamał bezczelnie, chociaż przecież nie wyprowadzał węża, a już na pewno nie na smyczy, i jego „pupilek” wcale nie miał na imię Ciapek.
Cathal nie był aż tak wielki, jak Theon. Przerastał Geraldine o kilka centymetrów. Nie miał w sobie krwi olbrzymów, a przynajmniej nic o tym nie wiedział – Gauntowie nie znieśliby takiej „mieszanki”, co do Shafiqów nie był jednak pewien. Jasnowłosy, dość mocno zbudowany, jasnooki, opalony – na pewno nie wiosennym, angielskim słońcem.
Zjeść, zjeść, zjeść.
Na dźwięk syku przemieścił się, mijając Yaxley. I stając kilka metrów od jej psa, pomiędzy nim, a wężem, czającym się w trawie. Był olbrzymi, ale nawet olbrzymie węże niechętnie rzucały się na ludzi bez powodów. Co innego na psy.
– Nie wolno – poinformował, tylko po angielsku, przykucając i spoglądając na olbrzymie cielsko, które poruszyło się pośród roślin. Shafiq niezbyt umiał się takimi opiekować i pomyślał, że jak tylko stąd wróci, pora dokładniej przyjrzeć się hodowli. Może jednak zostało w nim coś z nauk matki. Nie chciał, by były zaniedbane. Ale mimo to nie obawiał się, że ten konkretny go skrzywdzi – węże Gauntów nie krzywdziły Gauntów, a przynajmniej tak powtarzała Isabella.
Może Cathal wierzył w jej słowa nieco za bardzo, ale ledwo chwilę temu Slytherin podpowiedział mu, jak wysłać węża do domu.
Słowa czarodziejki sugerowały, że jego uciekinier gdzieś tu jest.
- Tak – przyznał, rozglądając się pośród traw. – Ciapek zerwał się ze smyczy – skłamał bezczelnie, chociaż przecież nie wyprowadzał węża, a już na pewno nie na smyczy, i jego „pupilek” wcale nie miał na imię Ciapek.
Cathal nie był aż tak wielki, jak Theon. Przerastał Geraldine o kilka centymetrów. Nie miał w sobie krwi olbrzymów, a przynajmniej nic o tym nie wiedział – Gauntowie nie znieśliby takiej „mieszanki”, co do Shafiqów nie był jednak pewien. Jasnowłosy, dość mocno zbudowany, jasnooki, opalony – na pewno nie wiosennym, angielskim słońcem.
Zjeść, zjeść, zjeść.
Na dźwięk syku przemieścił się, mijając Yaxley. I stając kilka metrów od jej psa, pomiędzy nim, a wężem, czającym się w trawie. Był olbrzymi, ale nawet olbrzymie węże niechętnie rzucały się na ludzi bez powodów. Co innego na psy.
– Nie wolno – poinformował, tylko po angielsku, przykucając i spoglądając na olbrzymie cielsko, które poruszyło się pośród roślin. Shafiq niezbyt umiał się takimi opiekować i pomyślał, że jak tylko stąd wróci, pora dokładniej przyjrzeć się hodowli. Może jednak zostało w nim coś z nauk matki. Nie chciał, by były zaniedbane. Ale mimo to nie obawiał się, że ten konkretny go skrzywdzi – węże Gauntów nie krzywdziły Gauntów, a przynajmniej tak powtarzała Isabella.
Może Cathal wierzył w jej słowa nieco za bardzo, ale ledwo chwilę temu Slytherin podpowiedział mu, jak wysłać węża do domu.