29.03.2023, 19:40 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.03.2023, 11:49 przez Cathal Shafiq.)
- W Anglii największe wpływy posiada dwadzieścia osiem rodzin czystej krwi. Są bogaci i zdominowali określone dziedziny życia czarodziejów. Budowali majątek i pozycję przez setki lat. Poza nimi istnieje kilka rodzin półkrwi, z którymi należy się liczyć. Najczęściej to również stare rody, które wiele osiągnęły, a spadły do rangi półkrwi, bo główne gałęzie zawarły małżeństwa z kimś półkrwi – wyjaśnił Cathal, spoglądając na Jamila. Do tej pory ich opowieści o Anglii były raczej ciekawostkami, fragmentami dialogów między sobą, gdy do kogoś napisał jakiś krewny i które mógł posłyszeć Anwar, czy fragmentami wiadomości, odczytywanymi przez Nell, lubiącą „być na bieżąco” (nawet jeśli gazeta przychodziła miesiąc później). Egipcjanin nie potrzebował orientować się w sytuacji politycznej.
Teraz to miało się zmienić.
- Sam nie byłem w kraju od dawna. Nie umiem powiedzieć, jak wygląda sytuacja i kto popiera Voldemorta. Ale wiem jedno, w takich wojnach zawsze obrywają postronni, więc lepiej trzymać się od niego z daleka. A niektóre rody… z różnych względów mogą mieć powody, aby jeśli z nim nie współpracować, to go nie potępiać. Nie mam ochoty nagle zostać wmieszany w interesy śmierciożerców.
I, prawdopodobnie, kuzyna. Cathal nie mógł być pewny, ale kolejne informacje docierające z wysp coś bardziej sugerowały pewne rzeczy. Oczywiście, ten Voldemort, mógł ot wykorzystywać symbole Slytherina, ale Shafiq był podejrzliwy. I tylko jeszcze bardziej chciał trzymać się z dala.
- Porozmawiam z nimi. I nie składaj obietnic, z których nie masz zamiaru się wywiązać – rzucił, pochylając się do torby, by wyciągnąć kawałek papieru i zabrać się do listy. Nie, nie wierzył, że nie będzie absolutnie żadnych kłopotów. Z drugiej strony każdy z nich czasem generował jakieś problemy. W to, że Jamil nie będzie z nikim rozmawiał, też nie wierzył, ale i ciężko byłoby tego wymagać, bo przecież nie będzie spędzać z nimi okrągłej doby.
Miał jednak nadzieję, może naiwną, że przynajmniej w pewnych sprawach zachowa ostrożność.
- Niektórzy z tych rodzin potraktują cię od razu jak robaka, bo jesteś półkrwi, pochodzisz z Egiptu i nie masz pieniędzy - mówił Cathal, pochylając się nad pergaminem i zapisując na nim kolejne nazwiska. - Po tych przynajmniej wiesz, czego się spodziewać. Inni będą bardzo uprzejmi. I niektórzy z nich może nawet naprawdę są... hm, nie dobrymi ludźmi, bo nie jestem pewny, czy to w ogóle możliwe w przypadku wielu z tych rodzin, ale po prostu zwyczajnym czarodziejami... Ale pośród nich będzie pewnie też ten gatunek, który w nocy morduje parę szlam, a rano całuje na pożegnanie żonę wychodząc do pracy i odprowadza dzieci do żłobka, jak gdyby nigdy nic. Oraz tacy, którzy sami niby nic nie robią, ale przekazują gdzie trzeba pieniądze, informacje i tak dalej - wyjaśnił, po czym pchnął w stronę Jamila zapiski.
Lista była fascynująca. Starczy powiedzieć, że numerem jeden okazało się nazwisko Rookwood. Nie było żadną tajemnicą, że Ulysses Rookwood dokonał dla nich w Egipcie obliczeń numerologicznych i astronomicznych, i zrobił to, ponieważ od wielu lat był znajomym Cathala. (I właściwie to z powodu znajomości z Ulyssesem Cathal usytuował Rookwoodów tak wysoko.)
Ale ach, numer drugi! Numer drugi okazał się jeszcze bardziej interesujący. Stało tam bowiem: Gaunt. Z dopiskiem, że ród w linii męskiej wymarł, ale należy uważać na córki Gauntów oraz ich wnuki. Co tu mogło zdziwić? Ano to, że choć Cathal się tym nie chwalił, to po trzech latach wspólnej pracy w gronie angielskich czarodziejów, którzy nie mogąc rozmawiać często z tubylcami chętnie dyskutowali między sobą, Jamil mógł usłyszeć jakieś plotki. Mianowicie o tym, że matka Cathala była Gauntówną.
Cóż, Shafiq właśnie dlatego umieścił te dwie rodziny na szczycie listy, bo dobrze je znał.
Nieco inaczej sprawa przedstawiała się z kolejnymi nazwiskami. Malfoy (tu zapisano też dwa imiona: Abraxas i Lucjusz), Yaxley, Black oraz Quirell. Rzecz jasna Cathal nie miał pojęcia, czy ktoś z nich jest śmierciożercami. Nie przebywał nawet w kraju w ciągu ostatnich lat dłużej niż parę tygodni, skąd mógłby to wiedzieć? Ale poglądy Abraxasa były szeroko znane - i stąd jego i jego syna Cathal wymienił imiennie, tak na wszelki wypadek. Yaxleyowie słynęli z zamiłowania na polowania, a matka wspominała, że jej pradziadek brał udział z Yaxleyami w polowaniu na mugoli. Mógł to być wytwór chorego umysłu szalonej kobiety, Cathal jednak był skłonny w to uwierzyć. Wreszcie "Zawsze czyści" Blackowie - mający skłonność do przesadnie częstego wypalania dziur w pewnym gobelinie. Także za spoufalanie się ze szlamami. Quirellowie zaś służyli niegdyś Gauntom. Pewna Quirellówna z troską pielęgnowała jego szalejącą coraz bardziej matkę i ubolewała, że ostatni przedstawiciele wielkiego rodu znikają z tego świata.
Shafiq był pewien, że przynajmniej parę osób w tych rodzinach jeśli nie jest śmierciożercami, to im sprzyja. A nawet jeżeli nie byliby nimi - to półkrwi Egipcjanin, ze skłonnościami do hazardu, może wpaść w kłopoty, jeśli na przykład narobi sobie u nich długów i nie będzie miał czym zapłacić. A takie kłopoty miały tendencję do dosięgania także ekipy.
Przedostatnia pozycja brzmiała "Prewett". Tę Cathal podkreślił i opatrzył trzema wykrzyknikami. Tak naprawdę Prewettów nie podejrzewał o sprzyjanie Voldemortowi bardziej niż kogokolwiek innego. Problem z nimi był inny. A raczej problem, jaki Jamil mógł mieć. Mianowicie Prewettowie mieli kasyna, stadniny i tak dalej... Ich domeną był hazard. Jamil był nałogowym hazardzistą. W dodatku takim, który ciągle przegrywał. Nie mógł się równać z żadnym z Prewettów, tego Shafiq był pewien. Jeśli ten pójdzie z nimi grać, przekona się, że arabski czarnoksiężnik jest nikim przy angielskich rekinach biznesu hazardowego. Puszczą go nawet nie w skarpetkach, a bez nich.
Wreszcie - ostatnie nazwisko na liście. Również Jamilowi znane. Wprawdzie z dopiskiem, że szanse na śmierciożerców niskie, ale niech lepiej nie wchodzi z nimi w zbyt zażyłe kontakty, zwłaszcza, jeżeli pracują w Ministerstwie.
Brzmiało ono: Crouch.
W pewnym sensie Anwarowi właśnie kazano uważać na swojego szefa, klątwołamaczkę ekipy oraz konsultanta.
Przynajmniej na kartce nie znalazło się ani słowo o Bagshotach.
Jamil już teraz, przebywając w Egipcie, miał więc w ekipie dwie osoby z tych nazwisk, o jednej słyszał, a jedną znał z lat młodości. Cathal pechowo nie miał pojęcia, że los już wkrótce zetknie go z całą masą innych osób, których doradzał unikać. Ale Anwar był przecież dorosły, a on ostrzegał, prawda...?
Teraz to miało się zmienić.
- Sam nie byłem w kraju od dawna. Nie umiem powiedzieć, jak wygląda sytuacja i kto popiera Voldemorta. Ale wiem jedno, w takich wojnach zawsze obrywają postronni, więc lepiej trzymać się od niego z daleka. A niektóre rody… z różnych względów mogą mieć powody, aby jeśli z nim nie współpracować, to go nie potępiać. Nie mam ochoty nagle zostać wmieszany w interesy śmierciożerców.
I, prawdopodobnie, kuzyna. Cathal nie mógł być pewny, ale kolejne informacje docierające z wysp coś bardziej sugerowały pewne rzeczy. Oczywiście, ten Voldemort, mógł ot wykorzystywać symbole Slytherina, ale Shafiq był podejrzliwy. I tylko jeszcze bardziej chciał trzymać się z dala.
- Porozmawiam z nimi. I nie składaj obietnic, z których nie masz zamiaru się wywiązać – rzucił, pochylając się do torby, by wyciągnąć kawałek papieru i zabrać się do listy. Nie, nie wierzył, że nie będzie absolutnie żadnych kłopotów. Z drugiej strony każdy z nich czasem generował jakieś problemy. W to, że Jamil nie będzie z nikim rozmawiał, też nie wierzył, ale i ciężko byłoby tego wymagać, bo przecież nie będzie spędzać z nimi okrągłej doby.
Miał jednak nadzieję, może naiwną, że przynajmniej w pewnych sprawach zachowa ostrożność.
- Niektórzy z tych rodzin potraktują cię od razu jak robaka, bo jesteś półkrwi, pochodzisz z Egiptu i nie masz pieniędzy - mówił Cathal, pochylając się nad pergaminem i zapisując na nim kolejne nazwiska. - Po tych przynajmniej wiesz, czego się spodziewać. Inni będą bardzo uprzejmi. I niektórzy z nich może nawet naprawdę są... hm, nie dobrymi ludźmi, bo nie jestem pewny, czy to w ogóle możliwe w przypadku wielu z tych rodzin, ale po prostu zwyczajnym czarodziejami... Ale pośród nich będzie pewnie też ten gatunek, który w nocy morduje parę szlam, a rano całuje na pożegnanie żonę wychodząc do pracy i odprowadza dzieci do żłobka, jak gdyby nigdy nic. Oraz tacy, którzy sami niby nic nie robią, ale przekazują gdzie trzeba pieniądze, informacje i tak dalej - wyjaśnił, po czym pchnął w stronę Jamila zapiski.
Lista była fascynująca. Starczy powiedzieć, że numerem jeden okazało się nazwisko Rookwood. Nie było żadną tajemnicą, że Ulysses Rookwood dokonał dla nich w Egipcie obliczeń numerologicznych i astronomicznych, i zrobił to, ponieważ od wielu lat był znajomym Cathala. (I właściwie to z powodu znajomości z Ulyssesem Cathal usytuował Rookwoodów tak wysoko.)
Ale ach, numer drugi! Numer drugi okazał się jeszcze bardziej interesujący. Stało tam bowiem: Gaunt. Z dopiskiem, że ród w linii męskiej wymarł, ale należy uważać na córki Gauntów oraz ich wnuki. Co tu mogło zdziwić? Ano to, że choć Cathal się tym nie chwalił, to po trzech latach wspólnej pracy w gronie angielskich czarodziejów, którzy nie mogąc rozmawiać często z tubylcami chętnie dyskutowali między sobą, Jamil mógł usłyszeć jakieś plotki. Mianowicie o tym, że matka Cathala była Gauntówną.
Cóż, Shafiq właśnie dlatego umieścił te dwie rodziny na szczycie listy, bo dobrze je znał.
Nieco inaczej sprawa przedstawiała się z kolejnymi nazwiskami. Malfoy (tu zapisano też dwa imiona: Abraxas i Lucjusz), Yaxley, Black oraz Quirell. Rzecz jasna Cathal nie miał pojęcia, czy ktoś z nich jest śmierciożercami. Nie przebywał nawet w kraju w ciągu ostatnich lat dłużej niż parę tygodni, skąd mógłby to wiedzieć? Ale poglądy Abraxasa były szeroko znane - i stąd jego i jego syna Cathal wymienił imiennie, tak na wszelki wypadek. Yaxleyowie słynęli z zamiłowania na polowania, a matka wspominała, że jej pradziadek brał udział z Yaxleyami w polowaniu na mugoli. Mógł to być wytwór chorego umysłu szalonej kobiety, Cathal jednak był skłonny w to uwierzyć. Wreszcie "Zawsze czyści" Blackowie - mający skłonność do przesadnie częstego wypalania dziur w pewnym gobelinie. Także za spoufalanie się ze szlamami. Quirellowie zaś służyli niegdyś Gauntom. Pewna Quirellówna z troską pielęgnowała jego szalejącą coraz bardziej matkę i ubolewała, że ostatni przedstawiciele wielkiego rodu znikają z tego świata.
Shafiq był pewien, że przynajmniej parę osób w tych rodzinach jeśli nie jest śmierciożercami, to im sprzyja. A nawet jeżeli nie byliby nimi - to półkrwi Egipcjanin, ze skłonnościami do hazardu, może wpaść w kłopoty, jeśli na przykład narobi sobie u nich długów i nie będzie miał czym zapłacić. A takie kłopoty miały tendencję do dosięgania także ekipy.
Przedostatnia pozycja brzmiała "Prewett". Tę Cathal podkreślił i opatrzył trzema wykrzyknikami. Tak naprawdę Prewettów nie podejrzewał o sprzyjanie Voldemortowi bardziej niż kogokolwiek innego. Problem z nimi był inny. A raczej problem, jaki Jamil mógł mieć. Mianowicie Prewettowie mieli kasyna, stadniny i tak dalej... Ich domeną był hazard. Jamil był nałogowym hazardzistą. W dodatku takim, który ciągle przegrywał. Nie mógł się równać z żadnym z Prewettów, tego Shafiq był pewien. Jeśli ten pójdzie z nimi grać, przekona się, że arabski czarnoksiężnik jest nikim przy angielskich rekinach biznesu hazardowego. Puszczą go nawet nie w skarpetkach, a bez nich.
Wreszcie - ostatnie nazwisko na liście. Również Jamilowi znane. Wprawdzie z dopiskiem, że szanse na śmierciożerców niskie, ale niech lepiej nie wchodzi z nimi w zbyt zażyłe kontakty, zwłaszcza, jeżeli pracują w Ministerstwie.
Brzmiało ono: Crouch.
W pewnym sensie Anwarowi właśnie kazano uważać na swojego szefa, klątwołamaczkę ekipy oraz konsultanta.
Przynajmniej na kartce nie znalazło się ani słowo o Bagshotach.
Jamil już teraz, przebywając w Egipcie, miał więc w ekipie dwie osoby z tych nazwisk, o jednej słyszał, a jedną znał z lat młodości. Cathal pechowo nie miał pojęcia, że los już wkrótce zetknie go z całą masą innych osób, których doradzał unikać. Ale Anwar był przecież dorosły, a on ostrzegał, prawda...?