Od zawsze silnie empatyzowała z osobami, które z jakiegoś powodu w swoim życiu doznawały cierpienia. Nic dziwnego więc, że jej poirytowanie wcześniejszym zachowaniem Marty ulotniła się bezpowrotnie, ustępując współczuciu oraz... cienia zaintrygowania. Nie na co dzień spotykało się duchy nastolatków i to w miejscu, które uchodziło za jedno z najbezpieczniejszych na świecie.
Poczuła szturchnięcie przyjaciółki - posłała jej pytające, pełne niezrozumienia spojrzenie, dodatkowo wzruszając ramionami co oznaczać mogło jedynie "O co chodzi? Przecież mam rację!".
- Uh, niech Ci będzie. Przepraszam. - mruknęła cicho do Lestrange. Postanowiła nie poruszać ponownie tematu życia w toalecie oraz tego, że nic nie stoi na przeszkodzi, żeby zmienić miejsce urzędowania na umywalkę - wszak nic nie wskazywało, by umywalki okupywane były przez inne duchy.
Jeżeli pominąć aspekt życia w toalecie, historia Marty wydawała się naprawdę przygnębiająca. Jeżeli to, co mówiła Amanda było prawdą, zmarła nastolatka musiała w trakcie swojego życia był nieszczęśliwą osobą, a jej śmierć była tylko dopełnieniem jej cierpienia. Zachowanie Marty nie sugerowało jednak, by samodzielnie postanowiła zakończyć swój żywot.
- Nie, zdecydowanie. Nie rzucamy książkami w nikogo. Za to raz książkę rzucono we mnie... i to w dodatku z najwyżej półki w bibliotece, wyobrażasz to sobie? I nie zrobił tego uczeń, a Irytek. Wyobrażasz sobie? - zaczęła nawijać. Szybko uświadomiła sobie, że w taki sposób nie da rady ułaskawić ducha, a Amanda się na nią obrazi, bo bezpowrotnie stracą możliwość dowiedzenia się, co się wydarzyło. Odchrząknęła.
- Jestem Danielle, ale większość ludzi mówi na mnie Dani. A to Amanda...- lekkim ruchem dłoni wskazała na Krukonkę. - Może chcesz spotykać się częściej? Mogłybyśmy na przykład... zaszyć się gdzieś w bibliotece i wspólnie czytać książki, albo przygotowywać referat z eliksirów. - rzuciła pomysłem, posyłając duchowi lekki uśmiech. Marta zdawała się obserwować je z cieniem zainteresowania.
- Ja też trafiłam do Ravenclaw.- odezwała się, najwyraźniej dostrzegając Krukoński emblemat na szacie Amandy. - Kiedy otrzymałam list z Hogwartu, to było jak spełnienie marzeń. A potem...- urwała, przelatując nad ich głowami. -... potem poznałam tą okropną Olivię, która śmiała się ze mnie i moich okularów. Schowałam się tutaj w jednej z kabin, żeby nie widziała jak płaczę, a potem...
beauty and terror
just keep going
no feeling is final