[23.03.72, Gabinet Vakela] Smak popiołu

- Naprawdę – powtórzył za nią. – Mówi panna, że jest wręcz przeciwnie, ja jednak pozostaję przy swoim. Moja szósta książka, nie wiem, czy panna po nią sięgnęła, czy nie, zatytułowana „Stałe punkty w czasie i przestrzeni”, mówi właśnie o takich momentach. Oprócz bycia wróżbitą i jasnowidzem pracuję jako badacz i teoretyk magii – i doktor nauk ścisłych, i filozof, mówca, pisarz, filantrop, celebryta, geodeta, działacz i aktywista społeczny, numerolog, znawca szyfrów, pasjonat zagadek logicznych, mąż, ojciec zagadkowej liczby dzieci, model (urwę tutaj, bo wypisanie tego zajęłoby cały czas przeznaczony reszcie świata) – i udało mi się kilka lat temu znaleźć dowody na poparcie stanowiska, jakoby magia bazowała na emocjach. Nie zaskoczy więc panny pewnie, że sztuka jasnowidzenia, podobnie jak i magia płynąca z naszych różdżek, opiera się na emocjach i intencjach. Można powiedzieć, że jasnowidz dostrzega nie to, co los zapisał nam w gwiazdach – na których nie chwaląc się oczywiście, Dolohov również znał się doskonale i mógłby polecić kilka artykułów podpisanych swoim nazwiskiem – lecz emocje i intencje ludzi związane z ich pojawieniem się. I tych emocji dostrzegamy ostatnio wiele, o wiele więcej, ale one niemal zawsze krążą wokół tematu tak, aby nie dać dosłownych odpowiedzi. Cokolwiek wydarzy się w przeciągu najbliższego miesiąca, jest stałym punktem w czasie. Czymś niezmiennym, czymś, co musi się wydarzyć, wzbudzi wiele emocji, czymś, czego nie możemy poznać już teraz, żeby nie zachwiać Wielkim Planem tego świata. – Karty zadźwięczały raz jeszcze, kiedy przetasował je ostatni raz. – Wciąż jednak możemy prosić o wskazówki. I ironicznie, im dalej od precyzyjnych pytań się trzymamy, tym bardziej trafne odpowiedzi uzyskamy.
Czy na pewno to czuła? Energię przepływającą przez tę scenę? On to czuł. Zawsze to czuł, to nieopisane napięcie, kiedy jego klienci sięgali do wyłożonego przed nich wachlarza kart. Widział zawahanie w ich oczach, to jak wpatrywali się w którąś z nich, ale nagle sięgali po drugą, czując od niej większe przyciąganie. Florence nie była jedną z takich osób. Jej ruchy były pewne i zdecydowane, Dolohov nie wątpił jednak w to, że wizja, jakiej tutaj doświadczą, będzie prawdziwa.

Sława nazwiska ją wyprzedzała.

- Przeszłość – ułożył jedną z kart na stole – cóż za nudy – spojrzał na nią na chwilę – ale tego chyba panna oczekiwała? Oto i panny szanse, wyzwania i porady, które dzielnie zagrały wokół tego co się wydarzy. Szanse, pierwsza karta, to panny przeszłość i to, co działa na panny korzyść. Druga karta, karta wyzwań, symbolizuje to, co działa przeciwko pannie. Trzecia karta to karta energii. Ta, która dostarcza narzędzia, na których powinna się panna skupić, aby wytyczyć sobie taką ścieżkę, jaką chce pani kroczyć, idąc naprzód. Pierwsza karta, pięć monet, to karta ostrożności, która radzi, aby człowiek zawsze szukał pomocy u innych i pomagał innym. To, jak tarot trafnie zauważył, mamy już za sobą, więc – wskazał na kolejną z kart – oto karta teraźniejszości, karta wyzwań – ósemka mieczy symbolizuje zamknięte, odosobnione miejsca i wewnętrzne blokady. Jako rada prosi pannę o cierpliwość i wytrwałość, wątpię jednak aby ich w tej historii brakowało… A ta – trzecia, ta, którą na pewno nie bez powodu ułożył na środku – to gwiazda, zarówno w tarocie jak i panny życiu, objawia się, aby zachęcić człowieka do podjęcia kroku, aby nie poprzestawał na małych i stabilnych rzeczach. Absolut musi mieć dla panny jakiś istotnie ciekawy plan, skoro próbuje ją do niego zachęcić w taki sposób… Gwiazda to symbol nadziei i spokoju, ale jako rada mówi, aby człowiek wypowiadał swoje życzenia i podążał za swoim szczęściem. Nie wydaje mi się więc, aby cokolwiek miało pannę do tej decyzji zmusić, jakąkolwiek ona będzie, zorientuje się panna zawczasu. – Podniósł się z miejsca i przeszedł po pokoju. – Wydaje mi się, że to może mieć związek z miejscem. Z terenami zielonymi, parkiem lub ogrodem, lub miejscem kultury, galerią, teatrem, może nawet operą…