27.10.2022, 17:14 ✶
Beltane, och, Beltane. Krew szybciej krążyła w żyłach, a mimo dość wczesnej pory roku, nie odczuwało się chłodu. Nie tu, nie wśród tych wszystkich ognisk, gwaru dobiegającego ze wszystkich stron. Beltane! Magiczna noc, w trakcie której, zdawałoby się, spełniają się marzenia. Beltane! Podszyte w tym roku nostalgią. Ostatnie już takie święto, podczas którego mogła jeszcze zaznać swobody. Niewsunięty jeszcze na palec pierścień ciążył, przypominając, iż prędzej niż później całe dotychczasowe życie ulegnie zmianie. Zmianie niekoniecznie pożądanej. Dlatego też krążyła lekkim krokiem pomiędzy wszystkimi, starając się czerpać garściami z obecnych chwil. Tu odwzajemnić uśmiech w stronę gładkolickiego młodzieńca, tam zanurzyć wargi w słodkim trunku, grzejącym od środka. Zapominała. Zapominała o otaczającej rzeczywistości, o tym, że poza tutejszymi łąkami istniało życie, które uderzy ze zdwojoną mocą, gdy nastanie nowy dzień. Zapominała, że w ogóle miało być jakieś jutro; po prostu… … gdyby mogła, zatrzymałaby czas. Na tej nocy, na tych ulotnych chwilach, uciekających tak szybko, jak niewinność młodości. Księżyc wchodził powoli w pierwszą kwadrę, subtelnie zasrebrzając okolicę. Choć do pełni jeszcze dobra chwila, to już teraz wpatrywanie się w ten rogal na nieboskłonie wywoływał bliżej nieokreśloną tęsknotę. Za czymś, po co nie mogło się sięgnąć, za czymś, co pozostawało nienazwane, nieokreślone. Za czymś, co koniec końców wywiodło młodą Malfoyównę poza kręg ognisk, poza cały ten gwar.
Mogła odetchnąć, zaczerpnąć chłodnego powietrza, ukoić ogień w żyłach, który już zanadto się rozbuchał i niemiłosiernie zaczął spalać. Uczucie w tej chwili z jednej strony pożądane, z drugiej... z drugiej potrzebowała przerwy. Choć na moment.
Nie spodziewała się, bynajmniej, iż opuszczając cały ten tłum wpadnie niczym z deszczu pod rynnę.
Głos wołający jej imię. Perseusz. Jeszcze nie narzeczony, nie oficjalnie, lecz jako takiego już go w myślach traktowała. Ten, który został jej przeznaczony przez rodziców, bez choćby zapytania, jakie ma zdanie o ich wybranku. Serce zdało się zatrzymać na chwilę, a w gardle poczuła nieprzyjemny uścisk, gdy zatrzymała się, rzucając spojrzenie w stronę mężczyzny. Ich wspólne życie zaczynało się już teraz; już teraz musiała wygładzać wszelkie fałdy, żeby po ostatecznym przypieczętowaniu ich związku dało się żyć. Nawet jeśli nie razem, to obok siebie, bez wzajemnej, wyniszczającej wrogości. Bez nieustannej walki, w każdej minucie, sekundzie, oddechu.
- Pan Black – odparła po kilku sekundach milczenia. Imię jakoś nie przeszło jej przez gardło; choć w obecnej sytuacji może należałoby już porzucić te grzecznościowe formy, utrzymujące dystans. Ale wciąż, pozostawał od niej o tyle lat starszy, tak boleśnie obcy... – Raczej… potrzebowałam chwili na złapanie oddechu. - przyznała. Podsunięte ramię jawiło się niczym wąż Slytherina, ale nie dała po sobie niczego poznać. Zmusiła się tylko do przywołania na twarz skądinąd życzliwego uśmiechu i skorzystania z podsuniętego ramienia.
- Choć nie da się ukryć, mam wrażenie, że w tym roku wyjątkowo wiele osób ściągnęło na Beltane – dodała, być może nie chcąc pozwolić, by zapanowała niezręczna cisza.
Mogła odetchnąć, zaczerpnąć chłodnego powietrza, ukoić ogień w żyłach, który już zanadto się rozbuchał i niemiłosiernie zaczął spalać. Uczucie w tej chwili z jednej strony pożądane, z drugiej... z drugiej potrzebowała przerwy. Choć na moment.
Nie spodziewała się, bynajmniej, iż opuszczając cały ten tłum wpadnie niczym z deszczu pod rynnę.
Głos wołający jej imię. Perseusz. Jeszcze nie narzeczony, nie oficjalnie, lecz jako takiego już go w myślach traktowała. Ten, który został jej przeznaczony przez rodziców, bez choćby zapytania, jakie ma zdanie o ich wybranku. Serce zdało się zatrzymać na chwilę, a w gardle poczuła nieprzyjemny uścisk, gdy zatrzymała się, rzucając spojrzenie w stronę mężczyzny. Ich wspólne życie zaczynało się już teraz; już teraz musiała wygładzać wszelkie fałdy, żeby po ostatecznym przypieczętowaniu ich związku dało się żyć. Nawet jeśli nie razem, to obok siebie, bez wzajemnej, wyniszczającej wrogości. Bez nieustannej walki, w każdej minucie, sekundzie, oddechu.
- Pan Black – odparła po kilku sekundach milczenia. Imię jakoś nie przeszło jej przez gardło; choć w obecnej sytuacji może należałoby już porzucić te grzecznościowe formy, utrzymujące dystans. Ale wciąż, pozostawał od niej o tyle lat starszy, tak boleśnie obcy... – Raczej… potrzebowałam chwili na złapanie oddechu. - przyznała. Podsunięte ramię jawiło się niczym wąż Slytherina, ale nie dała po sobie niczego poznać. Zmusiła się tylko do przywołania na twarz skądinąd życzliwego uśmiechu i skorzystania z podsuniętego ramienia.
- Choć nie da się ukryć, mam wrażenie, że w tym roku wyjątkowo wiele osób ściągnęło na Beltane – dodała, być może nie chcąc pozwolić, by zapanowała niezręczna cisza.