[Wiosna 1972] Theodore Lovegood & Avelina Paxton

- A czy może oprócz artefaktów przywieźli też greckie wina? Moglibyśmy porównać smak do tego od Abbottów – zarzucił pomysłem po chwili namysłu. Był w takim nastroju, że ze wszystkich wspaniałych rzeczy z hellenistycznego kraju to właśnie z alkoholem chciał najbardziej poeksperymentować. Jako że miał trochę większe doświadczenie w piciu i miał większą posturę, był bardziej odporny na upojenie niż Avelina, ale i tak już wypite wino dawało mu się we znaki. Wydawało mu się, że jego umysł jest rozbudzony i ostry, ale tak naprawdę nadawał na dziwnych, wolniejszych niż zwykle falach. Uśmiechał się głupio, a następnie pochylił się do przodu tak, jakby chciał ją pochwycić i uratować przed upadkiem. Zrobił to jednak z kilkusekundowym opóźnieniem i nawet gdyby dziewczyna sama sobie nie pomogła, to na pewno nie zdążyłby z ratunkiem.
- Na pewno! Tato w księgarniach czasami urządzą wieczorki autorskie gdy wydaje nowe książki, pewnie się uwielbiają! Będę musiał się go spytać, czy był kiedyś tutaj – odparł pewnie, święcie przekonany, że skoro Avelina była super, to jej rodzice też musieli tacy być, więc w takim razie z pewnością byli najlepszymi przyjaciółmi. Przechylił radośnie butelkę, trochę przy tym wylewając czerwonego trunku po tym, jak nie do końca trafił do swojej buzi. Napój skapnął na ziemię, na szczęście dla nich nie wylądował na żadnej cennej własności Paxtonów.
- Gdybyś wyszła na scenę, zmieniłabyś zdanie – zapewnił i podał jej butelkę – Uwierz mi, wszystko inaczej wygląda, gdy jest się w centrum wydarzeń. Wszystko inne znika. Nie ma żadnego strachu, ani obaw, ani oceniania. Zostaje tylko sztuka. To uczucie nie do opisania. Wystarczy trochę odwagi, by wyjść zzza kociołka i się otworzyć – rozgadał się, przed oczyma mając cały czas wielką scenę i olbrzymią, wielotysięczną widownię. Tak dobrze szło mu wyobrażanie sobie tego, że aż poczuł dreszcz szalonej ekscytacji towarzyszącej występom na żywo. Chwycił z regału jedną z książek i otworzył ją mniej więcej na środku. Zawierała tłumaczenie dramatu ze starożytności.
- Och, miłość – siła, co serca unosi ku niebu! - przeczytał głośno i wyraźnie, jakby nie tylko przemawiał do tłumu ludzi, ale tak, jakby również dzielił się jakąś głęboką prawdą, odkrytą dzięki swoim doświadczeniom życiowym. Spojrzał na chwilę dramatycznie w górę, jakby coś głęboko przeżywał, po czym zerknął z powrotem na księgę. Nie spodobała mu się kontynuacja przemowy, więc przewrócił stronę i poszukał jakiegoś innego ciekawego kawałka.
-Bo miłość zwycięża wszystko, choć czasem zraniona, pozostaje z nami na wieczność! – przemówił ponownie, tym razem z dużo większą powagą wypisaną na twarzy. Machnął szeroko ręką, obrócił się dynamicznie, po czym złapał się za serce, jakby wskazywał, gdzie się znajdowała owa wieczna miłość. Wszystko po to, by pokazać jak najwięcej dramatyzmu. Opuścił dłoń, gdy postanowił podać książkę Avelinie. Kochał aktorzyć, kochał być w centrum uwagi, ale każda sztuka potrzebowała więcej niż jednego aktora.
- Twoja kolei – zachęcił ją przystawiając książkę pod jej nos.