Marsz Praw Charłaków (1969) Charlie i Heather

Ludzie uciekali w popłochu, gdzieś w tle znów słuchać było wybuchy, do tego stopnia, ze stojąca przed nimi grupka spojrzała po sobie, jakby zastanawiali się czy może nie wziąć nóg za pas.
- Co, strach was obleciał? Przyszliście narobić rabanu a okazało się, że możecie za mocno dostać w te puste łby cegłą? - parsknął, wyśmiewając swoich przeciwników. W tym momencie był już po prostu rozjuszony, widział, że Heather tak samo, więc nie próżnował. Żle zrobił, bo zaraz świsnęło w jego stronę zaklęcie i gdyby nie popchnęła go akurat przepychająca się tędy kobieta skończyłoby się gorzej niż rozcięciem na ramieniu.
Rzucony czar uderzył za to w budynek za nimi i sprawił, że witryna szyby rozbiła się w drobny mak, a szkło opadło na stojących najbliżej ludzi, którzy zaczęli krzyczeć i odsuwać się w popłochu.
Ktoś z impetem wpadł w jednego z przeciwników, porywając go z tłumem. Teraz byli 'na równi', dwójka przeciwko dwójce.
Charles nie uważał jednak, aby taka walka była jakkolwiek dobra i logiczna, ledwo był w stanie utrzymać się blisko Wood, jeżeli zaczęliby rzucać zaklęciami, unikać ich, nie dość, że mogliby trafić w niewinnych, uciekających protestujących, to jeszcze zapewne zgubiliby się w tłumie lub ten poniósłby ich w dwie przeciwne części ulicy.
- A co z tą twoją miotłą? Ona chyba się ciebie słucha jak pies gończy, co? - dopytał, bo to było jedyne, co przychodziło mu do głowy. Jednocześnie rzucił zaklęcie tarczy, osłaniające ich od kolejnych ataków.
Ich przeciwnicy wydawali się teraz zbyt zajęci bronieniem swoich czterech liter i chociaż Rookwood złapał jeszcze nienawistne, przepełnione chęcią zemsty spojrzenie jednego z nich, tak bardzo szybko stracił go z pola widzenia.
Ramie mu krwawiło, ale pulsująca w żyłach adrenalina powodowała, że mało zwracał na to uwagę. Przetarł je jedynie dłonią i wytarł czerwoną maź o materiał ciemnych spodni.
- Lubiłem tę koszulkę, znajdę tę mendę i rozedrę mu jego ulubioną - sarknął, jakby ubranie było w tym momencie najważniejsze.
Zaraz zmarszczył brwi.
- No co? Nie dlatego, że chce oglądać go nago! Może to trochę też, ale głównie chodzi o zemstę! - zaczął się tłumaczyć.
Huczało mu w uszach, odgłosy tłumu wydawały się przyćmione. Prawdopodobnie raniące go zaklęcie powodowało swoim świstem, w połączeniu z głośnymi wybuchami, że bębenki uszu średnio to wytrzymywały. Mówił bardzo głośno, gdy zwracał się do Heather, nawet krzyczał. Fakt, było to w tej sytuacji potrzebne, ale nie aż tak. Dziewczyna na pewno mogła się zorientować, że trochę przygłuchł.