[wiosna 1972, Dom Carrowów] Po Beltane - Sekretów kres - Jackie & Samuel

Jackie właśnie takiej reakcji Samuela najbardziej się obawiała. Wiedziała, że będzie chciał ją chronić, pocieszyć i wesprzeć. Kiedy po raz pierwszy dowiedzieli się o klątwie, powtarzał jej „wszystko będzie dobrze” tak wiele razy, że jego głos odbijał się echem w jej głowie do późnych godzin nocnych. Mimo to klątwa nadal nad nią ciążyła, i tak naprawdę wsparcie Danielle i Nory Figg dużo bardziej pomogło jej zmierzyć się z rzeczywistością, niż pocieszenia brata. Mimo to wiedziała, że to co mówił i robił wynikało z miłości i doceniała to, że zawsze był gotów być przy niej - na dobre i złe.
— Nie jesteś sam... Przecież widziałam jak patrzyliście na siebie z Dani dzisiaj. — zaoponowała, częściowo dlatego, że nie chciała myśleć o tym, że Sam jest... sam. Częściowo zaś dlatego, że sama myśl o sympatii, która najwidoczniej pojawiła się między tym dwojgiem, kiedy ona była z dala od domu, przywoływała do jej serca ciepłe uczucie i uspokajała ją. W odruchu chwili podeszła do niego i kucnęła przed nim, opierając swoje ramiona na jego kolanach i spoglądając w górę w jego oczy. Jej własne częściowo przysłoniły niesforne kosmyki włosów.
— Sammy, zawsze będę twoją małą siostrzyczką. Przepraszam... Przepraszam, że jestem taka. Zasługujesz na kogoś kto będzie kiedyś zabawiał twoje dzieci... Komu będziesz dokuczał kiedy zmarszczki pokryją nasze ciała... Ale nie chcę stracić ostatnich lat, na czepianiu się złudnych nadziei. — mówiła szybko i nerwowo, jakby bała się, że słowa uciekną jej niczym stado spłoszonych nieśmiałków, kiedy tylko zamilknie. Głos lekko jej się łamał i widać było, że jest niedaleka od łez. Czuła w sercu rozdzierający ból na myśl o tym, że już niedługo te piękne, niebieskie oczy, blond czupryna i szczery uśmiech staną się dla niej na zawsze obce.
— Przytul mnie. — wydusiła jeszcze, zanim łzy pociekły po jej piegowatych policzkach, a łkanie zdławiło słowa w jej gardle.