04.04.2023, 01:19 ✶
Murtagh nigdy nie był uzdolniony muzycznie, odebrał jednak podstawową edukację właściwą dobrze urodzonym i znał gamę. Potrafiłby ją zagrać na pianinie, tak samo jak potrafił być uprzejmy, a nawet zdobyć się na uśmiech. Nie znaczyło to jednak, że którakolwiek z tych czynności przychodziła mu naturalnie. To, co teraz działo się między nim a Lorettą - ciche ścieranie się charakterów, słowa, które mogły ranić a jednak na nich działały jak benzyna na i zapałki na kupę chrustu - było dla niego o wiele bardziej naturalne.
Wiedział, jak na nią działa, a dotyk jej paznokci na skórze, który zamieniał czułe nachylenie się do ucha, w zgoła odmienną, o wiele mniej niewinną formę bliskości, sprawił, że i on poczuł nieco przyśpieszone bicie serca. Niemal chciał, aby te niewielkie igiełki zatopiły się w jego skórze mocniej, zostawiły namacalny ślad chemii, która między nimi istniała.
— Cóż więc, wygląda na to, że będę musiał złożyć ci wizytę któregoś wieczora. Ale, jak zapewne wiesz, moja droga, nic w życiu nie jest za darmo. Cóż możesz mi zaoferować, w zamian za pracę modela? — droczył się z nią, niczym lew, który nie zabija swoje zdobyczy natychmiast, aby potem jej mięso - nabiegnięte krwią po morderczym wysiłku i pościgu - lepiej smakowało.
— Tutaj masz rację. — dodał, w głowie planując już, aby po powrocie do domu napisać list do pewnego osobnika, który mógłby pomóc mu zajrzeć pod „powłokę” Loretty. — Może więc zaproponuję formę zapłaty? Będę dla ciebie pozował, ale tak długo jak pozostanę w bezruchu, będę mógł zadawać ci pytania, a ty na nie odpowiesz. — Dla niego była to transakcja, na której oboje skorzystają. Miał również nadzieję, że skupiona na pracy Loretta będzie bardziej skłonna odpowiedzieć zgodnie z prawdą na bardziej personalne pytania. Czy mógłby z niej wyrwać siłą te informacje? Prawdopodobnie tak. Czy jednak uważałby ją wówczas za kogoś wartego jego zachodu? Możliwe, że gdyby tak łatwo ją poznał, znudziłby się nią, tak jak to już kilka razy w jego przeszłości miało miejsce. Zwykle nie przeszkadzało mu to, uważał bowiem większość kobiet za słabe, i raczej tylko jako środek do zaspokojenia swoich własnych potrzeb. Ją jednak, z jakiegoś powodu, chciał poznać na jej zasadach.
Wiedział, jak na nią działa, a dotyk jej paznokci na skórze, który zamieniał czułe nachylenie się do ucha, w zgoła odmienną, o wiele mniej niewinną formę bliskości, sprawił, że i on poczuł nieco przyśpieszone bicie serca. Niemal chciał, aby te niewielkie igiełki zatopiły się w jego skórze mocniej, zostawiły namacalny ślad chemii, która między nimi istniała.
— Cóż więc, wygląda na to, że będę musiał złożyć ci wizytę któregoś wieczora. Ale, jak zapewne wiesz, moja droga, nic w życiu nie jest za darmo. Cóż możesz mi zaoferować, w zamian za pracę modela? — droczył się z nią, niczym lew, który nie zabija swoje zdobyczy natychmiast, aby potem jej mięso - nabiegnięte krwią po morderczym wysiłku i pościgu - lepiej smakowało.
— Tutaj masz rację. — dodał, w głowie planując już, aby po powrocie do domu napisać list do pewnego osobnika, który mógłby pomóc mu zajrzeć pod „powłokę” Loretty. — Może więc zaproponuję formę zapłaty? Będę dla ciebie pozował, ale tak długo jak pozostanę w bezruchu, będę mógł zadawać ci pytania, a ty na nie odpowiesz. — Dla niego była to transakcja, na której oboje skorzystają. Miał również nadzieję, że skupiona na pracy Loretta będzie bardziej skłonna odpowiedzieć zgodnie z prawdą na bardziej personalne pytania. Czy mógłby z niej wyrwać siłą te informacje? Prawdopodobnie tak. Czy jednak uważałby ją wówczas za kogoś wartego jego zachodu? Możliwe, że gdyby tak łatwo ją poznał, znudziłby się nią, tak jak to już kilka razy w jego przeszłości miało miejsce. Zwykle nie przeszkadzało mu to, uważał bowiem większość kobiet za słabe, i raczej tylko jako środek do zaspokojenia swoich własnych potrzeb. Ją jednak, z jakiegoś powodu, chciał poznać na jej zasadach.