Samuel w ogóle nie dopuszczał do siebie informacji, że może być inaczej. Założył, że poradzą sobie z klątwą, jak z każdym innym problemem. Byli w tym razem. Musiał znaleźć rozwiązanie. Musiał pomóc siostrze. Nie przyjmował do siebie w ogóle wiadomości, że może ją stracić. Nie wybaczyłby sobie tego. Czuł się za nią odpowiedzialny, uważał, że to na nim leży odpowiedzialność za znalezienie rozwiązania. Tyle, że póki co, nie udało mu się znaleźć żadnego. Najgorsze było w tym wszystkim to, że nie posiadał umiejętności, które mogłyby jej pomóc. Szukał lekarstwa, jednak zbyt wolno. Wszystko zaczęło się sypać i wymykać mu z rąk. Nie znosił tego uczucia bezradności, od zawsze bowiem to na jego barkach leżała odpowiedzialność za nią. Ojciec nie był specjalnie zainteresowany tym wszystkim, walczył ze swoimi demonami. Samuel musiał radzić sobie z tym zupełnie sam.
- Och Jackie, dzisiaj, to wyjątkowy dzień, święto, przypadek. Ona jest dla mnie za dobra. Mogę na nią tylko patrzeć, to wszystko. - Nie uważał, że panna Longbottom powinna się nim interesować. Nie był dla niej odpowiednim kandydatem. Nie miał nic, co mógłby jej zaoferować. Na pewno znajdzie sobie kogoś, kto będzie w stanie zaoferować jej więcej niż on. Postawił sobie granice, których nie chciał przekraczać, bał się zaangażować, nie chciał, żeby Danielle później cierpiała. Zbyt wiele ich dzieliło, miał wrażenie, że są to różnice nie do przeskoczenia. W końcu ona pochodziła z szanowanej rodziny czystej krwi, a on... Cóż, nie warto nawet było tego komentować.
Kiedy Jackie podeszła do niego i przy nim przykucnęła coś w nim pękło. Poczuł, że zaczynają nim miotać różne emocje. Nie mógł jednak się rozkleić, powinien być jej ostoją. Spoglądał na nią uważnie. Brakowało mu jednak słów, jak w ogóle miał ubrać w słowa wszystkie swoje uczucia?
- Nie musisz mnie przepraszać. - Głos zaczął mu się łamać, jej słowa raniły go niczym ostry nóż. Jak mogła w ogóle tak mówić, dlaczego traciła nadzieję, że jeszcze będzie dobrze? - Wiesz, że Twoje życzenie jest moim rozkazem, jak zawsze? - Chociaż tego nie rozumiał, powinien spełnić prośbę siostry, jak zawsze, za każdym razem robił to, o co go prosiła. Zapewne nadal będzie szukał rozwiązania, tylko bardziej dyskretnie, aby ona nie czuła tej presji, którą sobie narzucił.
Nie mógł znieść jej płaczu, było to coś, co najbardziej go bolało. Powinien ją uratować przed całym złem tego świata, a nic nie poszło po jego myśli. Teraz jego siostra, stała przed nim i łkała. Dlaczego był w tym wszystkim taki beznadziejny? Nic mu się nigdy nie udawało, nieudacznik z niego - nic więcej. Przytulił ją mocno, chciał schować w swoich ramionach przed całym złem tego świata, chociaż wiedział, że za chwilę, gdy ją wypuści problemy wrócą i staną się jeszcze bardziej rzeczywiste.