[3 kwietnia 1972] Lycoris i Perseus / Dom Perseusa

Wszystkie bodźce docierały do niego z opóźnieniem, zupełnie tak, jakby od świata oddzielała go ściana wody. Zmysły powoli wybudzały się z letargu; słuch, dotyk, wzrok, jednak całe ciało Perseusa pogrążone było wciąż w rozkosznej bezradności, jaka owładnęła nim zeszłej nocy. Dopiero po chwili wystawiającej cierpliwość Lycoris na próbę, zdał sobie sprawę z tego, że ktoś jest w mieszkaniu. Vespera? Nie, ona wyślizgnęła się z jego objęć nad ranem - zszedł jeszcze za nią po schodach, aby zamknąć za nią drzwi na klucz, ale półprzytomny zapomniał w połowie drogi po co właściwie się obudził i nie mając siły na ponowną wspinaczkę po schodach, opadł bezradnie na pierwszy lepszy podłużny mebel, jakim okazała się kanapa w salonie.
Eunice? Zapomniała czegoś? Nie, głos brzmiał szorstko, to prawda, lecz zdaniem Perseusa nie kryły się w nim negatywne emocje. W gruncie rzeczy, to bardzo lubił ten dźwięczny mezzosopran, przy którym czuł się tak, jakby wszelkie troski spadły z jego barków. Jakby był w domu, ale nie tym na Grimmauld Place, którego nigdy zresztą nie postrzegał jako dom, lecz w miejscu zupełnie innym, w którym lato nigdy się nie kończyło. W ich zamku, jak mawiał ponad ćwierć wieku temu trzymajac w dziecięcej dłoni drewniany miecz, którym torował jej drogę przez pokrzywy nieopodal wiejskiej posiadłości Blacków. Właściwie, to posiadłość była słowem na wyrost - był to to dwupiętrowy domek myśliwski w Oxfordshire wniesiony w posagu przez prababkę Perseusa i Lycoris, której nie dane było im poznać.
Przeciągnął się z leniwym uśmiechem.
— Jeszcze pięć minut — wymamrotał ospale, a mimo to podniósł się zaraz do pozycji półsiedzącej i przetarł oczy. Przyjął od niej szklankę, nie od razu pojmując znaczenie jej słów. Dopiero widok własnej koszuli na podłodze noszącej ślady szminki sprowadził jego myśli na właściwe tory. A więc to nie był sen!
— Rozwodzę się — oświadczył ochryple z niepodobną do siebie obojętnością, a następnie jednym haustem opróżnił całą zawartość podanej mu szklanki. Nie smakowała jak zwykła woda, zatem domyślił się, że Lycoris musiała zmieszać je z jakimiś środkami, stanowiącymi remedium na jego stan, za co był jej niesamowicie wdzięczny. — Ale nie przez to, że ona tu była. Ona była tu, bo już nie muszę silić się na wierność.