Gdyby miała być jakimś zwierzakiem, zdecydowanie wolałaby być pieskiem. Goldenem najlepiej, takim jasnym z puchatym, merdającym ogonem, który nie do końca ogarnia życie, ale w sumie można mu to wybaczyć i wszyscy go lubią.
- Gdybym wiedziała, że masz smaka na robaka, nie prosiłabym Malwy o Wellingtona, a o jakąś potrawę z chrząszczami w roli głównej. - wypaliła, szybciej niż powinna. - To znaczy, ja jej o nic nie prosiłam. Poza pomocą w przejęciu władzy nad Doliną Godryka. - dodała szybko. Bo tak właśnie było. I taki miała plan. Była przebiegła niczym wonsz rzeczny. Niebezpieczny? Tak, jeżeli zaskroniec może zostać uznany za niebezpiecznego.
Zmrużyła oczy, posyłając mu krótkie spojrzenie. Oczywiście, że wiedziała, że byle ogarnięta osoba jest w stanie ją rozgryźć. Dani była niczym otwarta książka i to w dodatku bez tekstu, a z samymi obrazkami.
- No wiesz? Mógłbyś chociaż udawać zaskoczonego. I przerażonego. W końcu planuję stopniowo przejmować władzę. Najpierw twój warsztat, potem reszta Doliny... Później Hogsmeade, Londyn, a na końcu cały świat. - nawijała, bez większego sensu. Jak to ona.
- Ha, tak się chwaliłeś, że jesteś w stanie mnie przejrzeć, a nie wiedziałeś, że lubię tu siedzieć? Czyli jednak umiem Cię zaskoczyć! - odezwała się, a na jej twarzy pojawił się triumfalny uśmiech. W międzyczasie ukłoniła się, być może nieco zbyt teatralnie. - Jeden punkt dla mnie, póki co prowadzę. - dodała, z wyraźnym zadowoleniem. Oczywiście, żadnej rywalizacji pomiędzy nimi nie było. Rywalizująca Dani specjalnie zwolniłaby tuż obok mety, by ścigający się z nią przeciwnik miał szansę na zwycięstwo.
- Na co dzień też ich używają? No wiesz, na przykład jadąc do pracy. Taka jazda wrotkami na pewno jest znacznie szybsza od spaceru czy chociażby biegu. - biedny mugole pozbawieni cuda teleportacji. Była absolutnie zafascynowana, że radzą sobie tak dobrze. Wrotki pozwalały ominąć te okropnie zatłoczone ulice, zwłaszcza rano i popołudniu. Nad zagadnieniem podrzuconym przez Samiego zastanowiła się przez chwilę. Faktycznie, łowienie ryb i płoszenie ich dźwiękiem nie szło w parze . - Nie ma szans na wyciszenie ich? Lub zminimalizowanie drgań na tafli wody? - zamilkła na chwilę, jakby nad czymś bardzo intensywnie myślała. Niemal podskoczyła w miejscu, a jej twarz rozświetlił uśmiech. - Ooooh, wiem kogo mogę zapytać o poradę! Mój kumpel, Alastor, jest fanatykiem wędkarstwa! Wyślę do niego sowę jeszcze dziś. Oczywiście, nie zdradzę twojego genialnego pomysłu, jeszcze by ukradł patent.
Uśmiech nie znikał z jej twarzy ani na moment.
- Naprawdę byłbyś w stanie to zrobić? Przecież Brenna oszaleje z zachwytu. A Mav? Ona sama jeździ na tym, no... Motocyklu, to na wrotkach na pewno też będzie chciała! Jak duży jest to koszt? Chociaż nie, nieistotne! W razie potrzeby zapożyczę się u Erika - na wieczne nieoddanie. - Powiedz tylko ile potrzebujesz. Mugolskie pieniądze też jestem w stanie załatwić.
Nie widziała jego konsternacji na twarzy, gdy czytał wręczoną mu kopertę. Była zbyt skupiona na rozgladaniu się dookoła w poszukiwaniu tych śmiesznych butów w kółkami.
Pytanie Samuela na moment sprawiło, że przestała się rozglądać i posłała mu krótkie, pełne wahania spojrzenie.
- W sumie... W sumie to nie. - odezwała się. - To znaczy mogę obiecać, że spróbuję niczego nie rozwalić ani nie zrobić sobie krzywdy! Ale nie mogę obiecać, że mi się uda. Może lepiej będzie wyjść na zewnątrz...? - no bo mówili o jeździe na wrotkach, prawda?
beauty and terror
just keep going
no feeling is final