1972 / Wiosna / 1 maja - Prawa Czasu

W pierwszym odruchu dziewczyna wzdrygnęła się, słysząc jak Vakel obraca jej słowa i przyjmuje całą winę na siebie, podczas gdy ona w całym swoim roztrzęsieniu chciała miotać gromami na prawo i lewo. po równo, bo im więcej celu było w zasięgu wzroku, tym bardziej mogłaby się wyżyć. Szybko jednak dotarło do niej, że w tym geście nie było niczego szlachetnego - Dolohov nie zachowywał się jak ktoś, kto z pełną odpowiedzialnością dostrzegał swoje błędy i był w stanie przyjąć wiadomości, że jego dziecko cierpiało przez niego. Nie, zachowywał się jak ktoś, kto w obliczu bycia pociąganym do zbiorowej odpowiedzialności, zastanawiał się czemu on sam musiał być potraktowany tak niesprawiedliwie. Ale miał rację, bogu ducha winny Peregrinus nie miał z tym wszystkim nic wspólnego. Nie był jej bratem, dalekim krewnym, a tym bardziej ojcem. Był tylko jego asystentem i robił to, czego Vakel od niego wymagał.
Z jakiegoś też powodu, to właśnie Trelawney i jego troskliwy, a jednocześnie tak prosty gest, sprawił że w Lyssie zawrzało. Przyjęła chusteczkę, zaciskając palce na białym materiale i spojrzała na jego dłoń, którą oparł na jej ramieniu, a potem też i na niego, nie mówiąc jednak nic. Była wystraszone, ale przede wszystkim rozczarowana i zraniona. Nie tylko Beltane. Starała się odrobinę chociaż zdusić wszystkie przykre słowa, które cisnęły jej się do gardła. Kiedy jednak jej ojciec założył rękawiczkę, żeby jej dotknąć, wzdrygnęła się.
- Nie dotykaj mnie - rzuciła ostro, zbijając jego dłoń, marszcząc przy tym z niezadowoleniem brwi. Uzmysławiając sobie jednak to, co właściwie chciał zrobić, z furią sięgnęła wolną dłonią do włosów, zaczynając przeczesywać je palcami i wyciągać pozostałe tam dary lasu. - Zielone? Białe? - zapytała, czując jak łzy spływały jej po policzkach i jak już od tego wszystkiego zaczyna wilgotnieć jej też nos. Gardło tylko, zdawało się nie pod wpływem żalu, a gniewu, bo zamiast ściskać się od wzbierającego szlochu, gładko przepuszczało kolejne słowa. Lyssa znała te techniki; znajdź kolory, określ faktury, zidentyfikuj zapachy. Wszystko to, co osadzało człowieka w rzeczywistości i nie pozwalało umysłowi latać i obijać się w panice niczym dzikie ptaszysko, które wleciało przez okno pokoju. Problem jednak polegał na tym, że nie miała absolutnie ochoty na to, żeby w tym konretnym momencie bawić się w podobne rozrywki. - Mogę wymienić co najwyżej jedną czarną - odpowiedziała, patrząc na niego znacząco i uśmiechając się brzydko, z całym żalem i rozczarowaniem, jakie w tym momencie do niego żywiła.
- Zostawiłeś mnie samą - rzuciła dobitnie. Co takiego zrobił? Dokładnie to. - Nie mogłeś poświęcić tych paru godzin i chociaż poudawać, że ci zależy? - zapytała z wyrzutem, będąc jednocześnie świadomą, że to przecież nie tak, że mu nie zależało. Gdyby tak było, to wystawiłby ją za drzwi, chociaż to w jaki sposób odnosił do niej, czasem w jej mniemaniu pozostawało wiele do życzenia. Lyssa miała wiele żalu do swojej matki za to, że ta ją zabrała z Anglii, ale równie wielkie jego pokłady miała do ojca, który jej zdaniem nie próbował nawet jakkolwiek znaleźć z nią kontaktu. Jej problem nie rozciągał się na tylko tu i teraz, ale szedł o wiele dalej. Wciąż jednak część niej była wygłodniała po tych wszystkich latach. Głodna jego uwagi i aprobaty, najlepiej w formie którą sobie wymarzyła. - Miałeś miesiące na ty, by bawić się w przeglądanie książek, przekładanie kart i szukanie odpowiedzi gdzie tylko się dało, na temat anomalii na Beltane i co się tam może stać. Ale wiesz co? Do czegokolwiek nie doszedłeś, chyba niewiele to zmieniło, bo jakaś banda oszołomów postanowiła wywołać spod ziemi światło, nic nie działało tak jak powinno i jestem całkowicie przekonana, że parę osób nie wróci dzisiaj szczęśliwie do domu - mówiła coraz głośniej i głośniej, to uśmiechając się, to ściągając znowu brwi, jakby sama nie mogła się zdecydować, co właściwie czuje, albo jak poradzić sobie z emocjami. Kiedy jednak wreszcie skończyła, usta zadrgały jej lekko, uświadamiając sobie faktycznie znaczenie jej ostatnich słów i jakie miała szczęście. Jedne z ostatnich słów, które ktoś rzucił na polanie, były nad wyraz znaczące. On, nie brzmiał na osobę, która specjalnie by się rozdrabniała. Tak samo jak i jego poplecznicy. Lyssa odwróciła twarz w kierunku Trelawneya, który wrócił z kocem i herbatą, odbierając od niego to drugie i owijając się nim, znowu nieco rozżalona jego zachowaniem. Usiadła, zajmując miejsce w wygodniejszym fotelu i wyciągając do niego ręce po filiżankę z herbatą, bezgłośnie tylko szepcząc do niego dziękuję.