07.04.2023, 15:30 ✶
- Istotnie… – opowiedziała, z o wiele większym przekonaniem wyczuwalnym w głosie, ale jej opinia nieszczególnie różniła się od tej, którą posiadał Travers. Macmillan o wiele bardziej chciała tańczyć razem ze swoimi kuzynkami, po prostu nie mogła przeskoczyć przez dosyć oczywiste ograniczenie, jakim była egzystencja tragikomicznej wręcz niezdary. Posłała mu kolejny niezręczny uśmiech, zaczesała włosy za lewe ucho, próbowała odgonić złe myśli, od których trzęsła jej się ręka. No a później…
Później było już tylko gorzej.
- Kląg życia klęgiem życia – powiedziała, po czym zacięła się na moment. Nie wiedziała do końca jak wytłumaczyć mu to, że to nie była szkoła kowenu – żaden z innych kapłanów nie podzielał jej opinii, to było po prostu jej. Nerwowo przygryzła paznokieć kciuka lewej dłoni, a potem zaśmiała się, ale w wyjątkowo nienaturalny sposób.
Sarah nikogo by kadzielnicą nie uderzyła… Nigdy. Może jakiś obiekt, gdyby go musiała rozbić. Ale na pewno nie kogoś, kto tutaj przyszedł. Nawet Śmierciożercy, chociaż ich sympatią nie darzyła i bywały dni, kiedy życzyła im bardzo źle, nie jawili się w jej oczach jako ktoś, kogo mogłaby choćby drasnąć paznokciem. W zetknięciu z kimś, kto chciałby ją zabić, jakkolwiek absurdalnie to nie brzmi, kapłanka po prostu zaakceptowałaby swój koniec. Z przeznaczeniem się nie dyskutowało... prawda?
Prawda? Nieprawda. Pamiętała wciąż scenę, z której uradowała ją Menodora. Scenę swojej prawie-śmierci i była pewna, że to nie jej wola życia, a bohaterstwo Crawley wyrwało ją ze szponów tego, co zapisano dla niej w gwiazdach. Ale nie mogła tak o tym myśleć. Nie mogła!
- To, że wszyscy kiedyś umszemy nie znaczy pszecież, że ktokolwiek z nas musi umielać przedwcześnie, jeżeli posiadamy jakąś altelnatywę. A oto ona – leży pszed panem, gotowa do spożycia. Inne smaki, bo to nie jest mięso, ale inne – nie golsze. Nolite interficere – oto święcenia, któlym się oddałam zgodnie ze swą wolą. Zaplaszam pana do tej pszygody, a jeżeli nie jest to pana klimat – ukryła gdzieś głęboko tętniącą w jej żyłach pogardę do osoby, która takie oferty odrzucała w ciemno – znajdzie pan tu wiele innych stoisk. – Machnęła różdżką, a dwa różne ciasta ułożyły się na przeuroczym talerzyku, po czym wzniosły na wysokość klatki piersiowej Trevora. Przy stoliku obok znajdowało się wolne krzesło. Mógł tu zostać – mógł skosztować tych wypieków, albo odejść, tu i teraz, zanim zmarszczą brwi o kilka razy za dużo, jak na spokojną rozmowę. Poza tym Macmillan dla bezpieczeństwa ich dobrego samopoczucia wolała odejść od niego i oddać się wesołym, nieco tanecznym krokom wśród rozstawionych stolików i krzeseł. – Oto i święto budzenia się do życia – rzuciła jeszcze śpiewnym głosem, wykonując dziwaczny obrót pomiędzy dwoma stolikami – świętujmy je więc pielęgnując życie! Największy dal Matki i Ojca.
I tym tanecznym krokiem się od niego oddaliła. Celowo, komicznie zapewnie, zaczęła nucić jakąś melodię, która miała zatkać jej uszy na ewentualną odpowiedź od „pana myśliwego”.
Później było już tylko gorzej.
- Kląg życia klęgiem życia – powiedziała, po czym zacięła się na moment. Nie wiedziała do końca jak wytłumaczyć mu to, że to nie była szkoła kowenu – żaden z innych kapłanów nie podzielał jej opinii, to było po prostu jej. Nerwowo przygryzła paznokieć kciuka lewej dłoni, a potem zaśmiała się, ale w wyjątkowo nienaturalny sposób.
Sarah nikogo by kadzielnicą nie uderzyła… Nigdy. Może jakiś obiekt, gdyby go musiała rozbić. Ale na pewno nie kogoś, kto tutaj przyszedł. Nawet Śmierciożercy, chociaż ich sympatią nie darzyła i bywały dni, kiedy życzyła im bardzo źle, nie jawili się w jej oczach jako ktoś, kogo mogłaby choćby drasnąć paznokciem. W zetknięciu z kimś, kto chciałby ją zabić, jakkolwiek absurdalnie to nie brzmi, kapłanka po prostu zaakceptowałaby swój koniec. Z przeznaczeniem się nie dyskutowało... prawda?
Prawda? Nieprawda. Pamiętała wciąż scenę, z której uradowała ją Menodora. Scenę swojej prawie-śmierci i była pewna, że to nie jej wola życia, a bohaterstwo Crawley wyrwało ją ze szponów tego, co zapisano dla niej w gwiazdach. Ale nie mogła tak o tym myśleć. Nie mogła!
- To, że wszyscy kiedyś umszemy nie znaczy pszecież, że ktokolwiek z nas musi umielać przedwcześnie, jeżeli posiadamy jakąś altelnatywę. A oto ona – leży pszed panem, gotowa do spożycia. Inne smaki, bo to nie jest mięso, ale inne – nie golsze. Nolite interficere – oto święcenia, któlym się oddałam zgodnie ze swą wolą. Zaplaszam pana do tej pszygody, a jeżeli nie jest to pana klimat – ukryła gdzieś głęboko tętniącą w jej żyłach pogardę do osoby, która takie oferty odrzucała w ciemno – znajdzie pan tu wiele innych stoisk. – Machnęła różdżką, a dwa różne ciasta ułożyły się na przeuroczym talerzyku, po czym wzniosły na wysokość klatki piersiowej Trevora. Przy stoliku obok znajdowało się wolne krzesło. Mógł tu zostać – mógł skosztować tych wypieków, albo odejść, tu i teraz, zanim zmarszczą brwi o kilka razy za dużo, jak na spokojną rozmowę. Poza tym Macmillan dla bezpieczeństwa ich dobrego samopoczucia wolała odejść od niego i oddać się wesołym, nieco tanecznym krokom wśród rozstawionych stolików i krzeseł. – Oto i święto budzenia się do życia – rzuciła jeszcze śpiewnym głosem, wykonując dziwaczny obrót pomiędzy dwoma stolikami – świętujmy je więc pielęgnując życie! Największy dal Matki i Ojca.
I tym tanecznym krokiem się od niego oddaliła. Celowo, komicznie zapewnie, zaczęła nucić jakąś melodię, która miała zatkać jej uszy na ewentualną odpowiedź od „pana myśliwego”.
she is passion embodied,
a flower of melodrama
in eternal bloom.
a flower of melodrama
in eternal bloom.