10.04.2023, 21:23 ✶
W czerwonej sukience i szpilkach. W błękitnych oczach nie pojawiła się choćby najmniejsza iskra zrozumienia, a na wargi cisnęło się „co, miałam założyć worek z włosienicy?” - rzecz, oczywiście, wręcz niemożliwa. Bo jak by to wtedy wyglądało – córka Malfoyów w wybitnie rozmemłanym stanie? Nie, tak nie mogło być.
Powstrzymała się jednak jeszcze chwilę przed odpowiedzią – pamiętała wszak, że Ulysses był, jaki był i niekoniecznie znaczenie pierwszych słów było takie oczywiste; dopiero kolejne wyjaśniały odpowiednio sprawę na tyle, że dało się spojrzeć na nią w ten sam sposób, co mężczyzna. I tym samym – pojąć, co miał na myśli.
Tak było i teraz, choć chyba nadal umykało gdzieś sedno. Dlaczego miałaby wyglądać nieperfekcyjnie z powodu rozwodu? Dlaczego miałaby tym samym pokazywać światu, że w jakiś sposób ją to dotknęło – lub nawet, nie daj Matko – rozpaczała po zakończonym małżeństwie? Czy też wręcz biła się w pierś, że w ogóle do czegoś takiego doszło…
W każdym razie okazało się, iż Ulyssesowi po głowie chodziło coś zgoła innego niż odruchowo – w pierwszej chwili – założyła. I w zasadzie: całe szczęście, że tak było, bowiem jak na razie tej sfery życia miała bardzo mocno powyżej uszu i nieszczególnie przewidywała, że to się szybko zmieni.
Zwłaszcza że miała zgoła inne priorytety.
- Ach. Rozumiem – posłała blady uśmiech, po czym jeszcze dodała – Dziękuję – cóż, całkiem szczerze, w końcu miło zostać docenioną, nieprawdaż? Niezależnie od okoliczności, jakie miały przy tym miejsce. Na usta cisnęły się jeszcze wyjaśnienia, że rozwód to przecież nie koniec świata, że byłoby przecież błędem pozwolenie sobie na cokolwiek innego niż perfekcję – zwłaszcza teraz. Bo teraz musiała udowodnić, że wszystko jest w jak największym porządku i że wcale a wcale nie miała zamiaru rozpaczać.
Nawet jeśli w istocie nie do końca czuła się z tym w pełni dobrze.
- Doskonale. To dam ci znać, jak coś będę miała – skwitowała, przypieczętowując tym samym niepisaną umowę. Stronnicy Czarnego Pana będą mieli swoje eliksiry; nie od razu, ale jednak koniec końców zaczną do nich spływać, powiększając zapasy na czarną godzinę. Niby nic, ale takie zaplecze też było potrzebne w momencie, gdy naprawdę nie można było skorzystać z rozwiązań oczywistych dla przeciętnego czarodzieja.
- Przede wszystkim sypialnia i łazienka – stwierdziła bez wahania. Te pomieszczenia musiały być dopieszczone w każdym calu, skoro miała codziennie oglądać te ściany i sufit, nie mówiąc już o miejscu na wszystkie przedmioty potrzebne do codziennych rytuałów. Pewne nawyki pozostawały niezmienne i nie planowała czegokolwiek w nich zmieniać – Chociaż może po prostu wszystko za jednym zamachem? – zastanowiła się, marszcząc brwi – Bez bawienia się w odświeżanie po kawałku, zwłaszcza że spokojnie mogę ten czas spędzić w Rosemary House. Żadnych ekip kręcących mi się po domu, żadnych hałasów wtedy, gdy są najmniej potrzebne… Chyba najrozsądniejsza opcja? – ni to stwierdziła, ni to spytała, jakby szukała potwierdzenia u Rookwooda, że dobrze myśli.
Powstrzymała się jednak jeszcze chwilę przed odpowiedzią – pamiętała wszak, że Ulysses był, jaki był i niekoniecznie znaczenie pierwszych słów było takie oczywiste; dopiero kolejne wyjaśniały odpowiednio sprawę na tyle, że dało się spojrzeć na nią w ten sam sposób, co mężczyzna. I tym samym – pojąć, co miał na myśli.
Tak było i teraz, choć chyba nadal umykało gdzieś sedno. Dlaczego miałaby wyglądać nieperfekcyjnie z powodu rozwodu? Dlaczego miałaby tym samym pokazywać światu, że w jakiś sposób ją to dotknęło – lub nawet, nie daj Matko – rozpaczała po zakończonym małżeństwie? Czy też wręcz biła się w pierś, że w ogóle do czegoś takiego doszło…
W każdym razie okazało się, iż Ulyssesowi po głowie chodziło coś zgoła innego niż odruchowo – w pierwszej chwili – założyła. I w zasadzie: całe szczęście, że tak było, bowiem jak na razie tej sfery życia miała bardzo mocno powyżej uszu i nieszczególnie przewidywała, że to się szybko zmieni.
Zwłaszcza że miała zgoła inne priorytety.
- Ach. Rozumiem – posłała blady uśmiech, po czym jeszcze dodała – Dziękuję – cóż, całkiem szczerze, w końcu miło zostać docenioną, nieprawdaż? Niezależnie od okoliczności, jakie miały przy tym miejsce. Na usta cisnęły się jeszcze wyjaśnienia, że rozwód to przecież nie koniec świata, że byłoby przecież błędem pozwolenie sobie na cokolwiek innego niż perfekcję – zwłaszcza teraz. Bo teraz musiała udowodnić, że wszystko jest w jak największym porządku i że wcale a wcale nie miała zamiaru rozpaczać.
Nawet jeśli w istocie nie do końca czuła się z tym w pełni dobrze.
- Doskonale. To dam ci znać, jak coś będę miała – skwitowała, przypieczętowując tym samym niepisaną umowę. Stronnicy Czarnego Pana będą mieli swoje eliksiry; nie od razu, ale jednak koniec końców zaczną do nich spływać, powiększając zapasy na czarną godzinę. Niby nic, ale takie zaplecze też było potrzebne w momencie, gdy naprawdę nie można było skorzystać z rozwiązań oczywistych dla przeciętnego czarodzieja.
- Przede wszystkim sypialnia i łazienka – stwierdziła bez wahania. Te pomieszczenia musiały być dopieszczone w każdym calu, skoro miała codziennie oglądać te ściany i sufit, nie mówiąc już o miejscu na wszystkie przedmioty potrzebne do codziennych rytuałów. Pewne nawyki pozostawały niezmienne i nie planowała czegokolwiek w nich zmieniać – Chociaż może po prostu wszystko za jednym zamachem? – zastanowiła się, marszcząc brwi – Bez bawienia się w odświeżanie po kawałku, zwłaszcza że spokojnie mogę ten czas spędzić w Rosemary House. Żadnych ekip kręcących mi się po domu, żadnych hałasów wtedy, gdy są najmniej potrzebne… Chyba najrozsądniejsza opcja? – ni to stwierdziła, ni to spytała, jakby szukała potwierdzenia u Rookwooda, że dobrze myśli.