09.04.2023, 16:11 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.04.2023, 16:14 przez Cathal Shafiq.)
- Rozumiem, że była to karygodna nadinterpretacja z mojej strony, bo w istocie miałaś na myśli służbowe spotkanie? – odbił piłeczkę.
Jego wzrok wodził po posągu. Cathal nie był pewny, czy być rozczarowanym, czy wręcz przeciwnie. Spodziewał się czegoś wiekowego, a to wyglądało na nową rzeźbę. Z drugiej strony, była dużo bardziej… przedziwna niż sądził.
- Podejrzewam, że chciał sprawdzić, z czego ją wykonano. To wygląda na zupełnie zwykły kamień, a taki nie jest najlepszym materiałem rzeźbiarskim – wyjaśnił.
Gdy zażądała, by jej przyświecił, Shafiq wstał i uniósł różdżkę. A potem też brwi, gdy Cynthia jeszcze bardziej podwinęła i tak krótką już sukienkę. Przesunął spojrzeniem po nodze, potem po wyciągniętych zza paska skalpelach, by wreszcie wzrok skierować na jej twarz. Nie wydawał się zaskoczony, raczej chyba trochę rozbawiony. Przywykł do uzbrojonych kobiet, wszak każda w ekipie nosiła różdżkę i umiała sobie przynajmniej w niektórych dziedzinach magii radzić, najwyraźniej jednak panna Flint preferowała nieco inną formę obrony.
- Jak rozumiem, jesteś bardzo oddana pracy i zawsze gotowa do przeprowadzenia niespodziewanej sekcji – stwierdził, bo ten pokaz na moment zdołał nawet odciągnąć jego uwagę od posągu. – To chyba ja powinienem obawiać się chodzić po lesie w środku nocy z tobą?
Przesunął się nieco i teatralnym gestem wskazał na posąg, oddając Cynthii „honor” wykonania nacięcia. Niezbyt się martwił o to, że się skaleczy, ale były to jej narzędzia i na pewno potrafiła posługiwać się nimi lepiej od niego. A owszem, chciał sprawdzić, czy posąg faktycznie krwawi – bo właśnie to było najbardziej interesującą częścią historii Raviego.
I kiedy skalpel przejechał po kamieniu, faktycznie ukazała się krew.
Shafiq pochylił się, obserwując. Przesunął palcem po „ranie”, jakby chciał się upewnić, że krew to krew, ale tak, to była ona: żadna farba. W świecie czarodziejów widywało się dziwne posągi. Już zbroje w Hogwarcie potrafiły się czasem poruszać. Cathal milczał dość długo, szukając we wspomnieniach wzmianek o podobnych przypadkach… i było ich nawet parę, ale w większości w baśniach i legendach…
- Albo bardzo specyficzne zaklęcie… - powiedział w końcu powoli. – Albo to w istocie żaden posąg, a zaklęta kobieta. Zechcesz się odsunąć? – poprosił i wycelował różdżkę. Lumos wygasło, polanę znów pochłonął mrok. Ze względu na to, że do niedawna było tutaj dużo jaśniej, teraz, nim oczy nawykły do ciemności, mogli dostrzec tylko zarys rzeźby.
Poruszył różdżką. Za pierwszym razem nic się nie stało. Cathal wykonał więc kolejny, bardziej skomplikowany gest i tym razem…
Cofnął się gwałtownie, odruchowo przesuwając się i ustawiając między posągiem i Cynthią, kiedy w ich uszy uderzył kobiecy krzyk. Ale posąg nie rzucił się na nich. Nie, nie posąg – kobieta. Nim Shafiq zdążył choćby jeszcze drgnąć, ona już rzuciła się do biegu. Zdawała się ich nie dostrzegać: uciekała i krzyczała, a był to krzyk strachu i bólu.
Nie trwał jednak długo.
Zdążyła wykonać zaledwie kilka kroków nim ponownie skamieniała, w podobnej, ale nie identycznej pozycji jak wcześniej.
rozproszenie
2próba
Jego wzrok wodził po posągu. Cathal nie był pewny, czy być rozczarowanym, czy wręcz przeciwnie. Spodziewał się czegoś wiekowego, a to wyglądało na nową rzeźbę. Z drugiej strony, była dużo bardziej… przedziwna niż sądził.
- Podejrzewam, że chciał sprawdzić, z czego ją wykonano. To wygląda na zupełnie zwykły kamień, a taki nie jest najlepszym materiałem rzeźbiarskim – wyjaśnił.
Gdy zażądała, by jej przyświecił, Shafiq wstał i uniósł różdżkę. A potem też brwi, gdy Cynthia jeszcze bardziej podwinęła i tak krótką już sukienkę. Przesunął spojrzeniem po nodze, potem po wyciągniętych zza paska skalpelach, by wreszcie wzrok skierować na jej twarz. Nie wydawał się zaskoczony, raczej chyba trochę rozbawiony. Przywykł do uzbrojonych kobiet, wszak każda w ekipie nosiła różdżkę i umiała sobie przynajmniej w niektórych dziedzinach magii radzić, najwyraźniej jednak panna Flint preferowała nieco inną formę obrony.
- Jak rozumiem, jesteś bardzo oddana pracy i zawsze gotowa do przeprowadzenia niespodziewanej sekcji – stwierdził, bo ten pokaz na moment zdołał nawet odciągnąć jego uwagę od posągu. – To chyba ja powinienem obawiać się chodzić po lesie w środku nocy z tobą?
Przesunął się nieco i teatralnym gestem wskazał na posąg, oddając Cynthii „honor” wykonania nacięcia. Niezbyt się martwił o to, że się skaleczy, ale były to jej narzędzia i na pewno potrafiła posługiwać się nimi lepiej od niego. A owszem, chciał sprawdzić, czy posąg faktycznie krwawi – bo właśnie to było najbardziej interesującą częścią historii Raviego.
I kiedy skalpel przejechał po kamieniu, faktycznie ukazała się krew.
Shafiq pochylił się, obserwując. Przesunął palcem po „ranie”, jakby chciał się upewnić, że krew to krew, ale tak, to była ona: żadna farba. W świecie czarodziejów widywało się dziwne posągi. Już zbroje w Hogwarcie potrafiły się czasem poruszać. Cathal milczał dość długo, szukając we wspomnieniach wzmianek o podobnych przypadkach… i było ich nawet parę, ale w większości w baśniach i legendach…
- Albo bardzo specyficzne zaklęcie… - powiedział w końcu powoli. – Albo to w istocie żaden posąg, a zaklęta kobieta. Zechcesz się odsunąć? – poprosił i wycelował różdżkę. Lumos wygasło, polanę znów pochłonął mrok. Ze względu na to, że do niedawna było tutaj dużo jaśniej, teraz, nim oczy nawykły do ciemności, mogli dostrzec tylko zarys rzeźby.
Poruszył różdżką. Za pierwszym razem nic się nie stało. Cathal wykonał więc kolejny, bardziej skomplikowany gest i tym razem…
Cofnął się gwałtownie, odruchowo przesuwając się i ustawiając między posągiem i Cynthią, kiedy w ich uszy uderzył kobiecy krzyk. Ale posąg nie rzucił się na nich. Nie, nie posąg – kobieta. Nim Shafiq zdążył choćby jeszcze drgnąć, ona już rzuciła się do biegu. Zdawała się ich nie dostrzegać: uciekała i krzyczała, a był to krzyk strachu i bólu.
Nie trwał jednak długo.
Zdążyła wykonać zaledwie kilka kroków nim ponownie skamieniała, w podobnej, ale nie identycznej pozycji jak wcześniej.
rozproszenie
Rzut PO 1d100 - 22
Akcja nieudana
Akcja nieudana
2próba
Rzut PO 1d100 - 63
Sukces!
Sukces!