– Jasne – jak już mówiła: nie chciała być tu żadną wyrocznią, ani go oceniać, ani mówić, co ma robić. Miał tutaj prawo podjąć własną decyzję, a ona mogła jedynie zaoferować inny punkt widzenia i odrobinę uśmiechu. Tak jak teraz. Jej słowa miały być tylko sugestią, a nie żadnym pchnięciem do działania.
– Wcześniej… Swoją pracę zaczęłam jako restaurator i amnezjator w Czarodziejskim Pogotowiu Ratunkowym. W sumie pracowałam tam jakieś cztery lata… Zresztą z twoim kuzynem, Ulyssesem – to tak jakby miał wątpliwość czy go też znała. Tak, znała. A teraz pracowała z jego ojcem, jakże rodzinnie. – Tam zauważono moje zdolności i zasugerowano, że przydałabym się aurorom. A żeby zostać aurorem trzeba najpierw co najmniej dwa lata przepracować w BUMie jako brygadzista, więc to była moja druga praca. Później w ramach awansu starałam się o szkolenie na aurora, to też swoje trwa – dwa lata w BUMie, szkolenie trzy lata – to pięć lat w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów. A teraz była już pełnoprawnym aurorem. – Już w szkole nie umiałam się zdecydować co bym chciała robić w przyszłości, bo miałam zawsze zbyt dużo pomysłów i za dużo rzeczy mnie interesowało. Ale moi znajomi z roku zawsze mówili, że widzą mnie jako sędzinę Wizengamotu – uśmiechnęła się do Sauriela. To był jeden z jej planów na przyszłość; cóż, z jej wiedzą, pamięcią i skrupulatnością, teraz jeszcze z doświadczeniem z BUMu i aurorów, na pewno byłaby nieocenionym dodatkiem do składu sędziowskiego.
Nie miała pojęcia, dlaczego Sauriel tak się spiął na jej słowa. Znaczy… domyślała się. Pewnie dawno tego nie słyszał… albo nigdy. Zakładała, że w domu mu mówili co ma robić, a gdy tego nie robił, bo się buntował (to jej akurat mówił), to było lanie. Więc pewnie zaskoczyło go, że Victoria ma do tego tak luźne podejście.
Czy była świadoma? Tak, była świadoma. Powiedział jej to sam, nie do końca wprost, ale miała czas, by przeanalizować jego słowa. Wtedy, kiedy przyszedł ją przeprosić za swoje zachowanie, kiedy powiedział coś w stylu, że jest piękną kobietą, ale jest martwy i przez to nie odczuwa podniecenia. A potem zaczął ją przepraszać jeszcze za to. Mówił, że gdyby miała jakieś pytania, to żeby pytała, ale wtedy jeszcze musiała to sobie przepracować i poukładać w głowie sama.
– Jestem – przyznała. – Mówiłeś to pomiędzy wierszami jakiś czas temu. Domyśliłam się reszty – dodała. Tak, to miała być dla niej bardzo trudna relacja. Z tym, że nie będzie z tego dzieci się w miarę pogodziła. Nie bardzo tylko wiedziała co z… resztą małżeńskich obowiązków i potrzebami ciała, jakie ludzie przecież odczuwali. Poniekąd dlatego była ciekawa dokąd Sauriel pociągnie tę rozmowę. Nie zmieniało to jednak faktu, że Rookwood był miły dla jej oka, że jej się podobał. I że przyjemność cielesną można wywołać na kilka różnych sposobów. – Sama byłam ciekawa jak daleko tę rozmowę pociągniesz – w końcu przecież sobie żartowała, a to on wziął to na poważnie i ewidentnie to rozważał. I najwyraźniej wyszło mu, że pieniądz nie śmierdzi. – I jaki wnioski? – gdzie było jego poczucie własnej wartości?