10.04.2023, 22:07 ✶
- Dobrze, nie powiem – odparł tylko Cathal, rzucając jej nieco bezczelne spojrzenie, a czy faktycznie tak było… tu już Cynthia mogła myśleć, co tylko zechciała.
Przypadek posągu okazał się dużo bardziej fascynujący niż Shafiq przypuszczał. Gdy okazało się, że kobieta znowu skamieniała, Cathal obszedł rzeźbę, oceniając jej obecną pozycję. Kiedy panna Flint oglądała naciętą niedawno nogę, on stuknął w posąg różdżką, raz, najpierw drugi, potem trzeci, wypowiadając kolejne zaklęcia. Takie, jakich rutynowo używał podczas prac wykopaliskowych, pozwalających ocenić, z czym ma się do czynienia. Skupiał się na tym przez dość długą chwilę i równie dobrze cały świat wokół niego mógłby teraz nie istnieć.
Żadne z nich nie przynosiło jednak rezultatów, jakich mógłby się spodziewać.
- Fascynujące… i przerażające – powiedział w końcu, może podsumowując wyniki swoich zaklęć, a może relację Cynthii. Skierował na nią w końcu spojrzenie, teraz już trochę mniej skupione, za to pełne zamyślenia. – To zależy od tego, jak długo tu stoi. Ten kamień, jeżeli jest rezultatem zaklęcia… nie musi być nowe. Może to nie magia ani środki otumaniające. Może po spędzeniu lat pod taką postacią… jej umysł się załamał. Wciąż tkwi w tamtym momencie nie z powodu zaklęć… a ponieważ oszalała.
Przeniósł znów wzrok na posąg.
Przeszło mu przez myśl, że jego zniszczenie mogłoby być dla tej dziewczyny błogosławieństwem.
Spoglądał to na rzeźbę, to na różdżkę, ale w końcu tę drugą opuścił i ukrył w kieszeni. Nie dlatego, że nie byłby gotowy rzucić zaklęcia, które roztrzaskałoby posąg. Raczej pomyślał, że jakieś plotki mogłyby dotrzeć do Ministerstwa i sprowadzić uwagę, której sobie nie życzył. Ba, był tutaj z Cynthią, której ostatecznie nie znał, więc nie było wykluczone, że sama by o tym opowiedziała. Co jeżeli okazałoby się, że tę klątwę da się jednak przełamać? Że ktoś już nad tym pracuje?
- Skoro tak stawiasz sprawę, masz rację. To randka – oświadczył, być może dość nieoczekiwanie wracając do słów, które wypowiedziała parę chwil wcześniej, a na które początkowo nie zareagował, nazbyt skupiony na oględzinach posągu i próbach rzucenia zaklęć, mogących dać odpowiedź na pytanie, co stało się z kobietą. Ale… nie umiał jej pomoc. Mimo całkiem sporej wiedzy o rozpraszaniu, o świecie, i niewiele mniejszej o nekromancji. Dla niego powrócenie do tematu sprzed pięciu minut nie było czymś specjalnie dziwnym, chociaż Cynthia miała pełne prawo za takie to uznać.– Nie jestem pewien, czy po takim początku zwykła kawa nie wypadnie nazbyt blado. Może powinienem znaleźć jakiś przeklęty grobowiec, pełen bardzo starych szczątków, żeby cię po nim oprowadzić?
Przypadek posągu okazał się dużo bardziej fascynujący niż Shafiq przypuszczał. Gdy okazało się, że kobieta znowu skamieniała, Cathal obszedł rzeźbę, oceniając jej obecną pozycję. Kiedy panna Flint oglądała naciętą niedawno nogę, on stuknął w posąg różdżką, raz, najpierw drugi, potem trzeci, wypowiadając kolejne zaklęcia. Takie, jakich rutynowo używał podczas prac wykopaliskowych, pozwalających ocenić, z czym ma się do czynienia. Skupiał się na tym przez dość długą chwilę i równie dobrze cały świat wokół niego mógłby teraz nie istnieć.
Żadne z nich nie przynosiło jednak rezultatów, jakich mógłby się spodziewać.
- Fascynujące… i przerażające – powiedział w końcu, może podsumowując wyniki swoich zaklęć, a może relację Cynthii. Skierował na nią w końcu spojrzenie, teraz już trochę mniej skupione, za to pełne zamyślenia. – To zależy od tego, jak długo tu stoi. Ten kamień, jeżeli jest rezultatem zaklęcia… nie musi być nowe. Może to nie magia ani środki otumaniające. Może po spędzeniu lat pod taką postacią… jej umysł się załamał. Wciąż tkwi w tamtym momencie nie z powodu zaklęć… a ponieważ oszalała.
Przeniósł znów wzrok na posąg.
Przeszło mu przez myśl, że jego zniszczenie mogłoby być dla tej dziewczyny błogosławieństwem.
Spoglądał to na rzeźbę, to na różdżkę, ale w końcu tę drugą opuścił i ukrył w kieszeni. Nie dlatego, że nie byłby gotowy rzucić zaklęcia, które roztrzaskałoby posąg. Raczej pomyślał, że jakieś plotki mogłyby dotrzeć do Ministerstwa i sprowadzić uwagę, której sobie nie życzył. Ba, był tutaj z Cynthią, której ostatecznie nie znał, więc nie było wykluczone, że sama by o tym opowiedziała. Co jeżeli okazałoby się, że tę klątwę da się jednak przełamać? Że ktoś już nad tym pracuje?
- Skoro tak stawiasz sprawę, masz rację. To randka – oświadczył, być może dość nieoczekiwanie wracając do słów, które wypowiedziała parę chwil wcześniej, a na które początkowo nie zareagował, nazbyt skupiony na oględzinach posągu i próbach rzucenia zaklęć, mogących dać odpowiedź na pytanie, co stało się z kobietą. Ale… nie umiał jej pomoc. Mimo całkiem sporej wiedzy o rozpraszaniu, o świecie, i niewiele mniejszej o nekromancji. Dla niego powrócenie do tematu sprzed pięciu minut nie było czymś specjalnie dziwnym, chociaż Cynthia miała pełne prawo za takie to uznać.– Nie jestem pewien, czy po takim początku zwykła kawa nie wypadnie nazbyt blado. Może powinienem znaleźć jakiś przeklęty grobowiec, pełen bardzo starych szczątków, żeby cię po nim oprowadzić?