27.10.2022, 22:55 ✶
Nie była tak naiwna, żeby oczekiwać miłości, nie, zresztą to też był przedmiot ich umowy. Dzieliło ich zbyt wiele - wiek, zainteresowania, zapewne poglądy na życie. Dzieliła ich w końcu wzajemna nieznajomość siebie, sprawiająca, iż nie do końca była pewna, czy nieświadomie nie wbije szpili w nazbyt czułe miejsce, czyniąc szkody rozmiarów większych, niż by sobie życzyła. A życzyła zerowe, przynajmniej tu i teraz, w tych pierwszych dniach rozpoczynających wspólną resztę życia. Co do tego również nie miała złudzeń; prędzej czy później pojawią się jakieś różnice zdań. Tyle że wtedy mocniej okrzepną w swych rolach, poczują pewniejszy grunt pod nogami…
Tu i teraz, na balkonie przynależącym do zajmowanego przezeń apartamentu, nie wybiegała myślami aż tak bardzo wprzód, choć była pewna, że te powrócą, gdy tylko znajdzie się w łożu, na progu snu i jawy, nie pozwalające osunąć się całkiem w absolutną ciemność ot tak, jak za pstryknięciem palców. Tu i teraz… machnęła w dość niedbałym geście różdżką, odkorkowując butelkę wina. Bez słowa rozlała trunek do kieliszków, po czym zatknęła różdżkę z powrotem za pasek, by móc swobodnie ująć kielichy w dłonie. Nadal milczała, gdy zajęła miejsce obok mężczyzny, nie, męża, nie wypowiadała też żadnych słów, przy przekazywaniu naczynia.
Ze spojrzeniem wbitym przed siebie pociągnęła niewielki łyk wina. Widok zaiste piękny, wart zapamiętania, wyrycia wszystkich detali w mózgu tak, żeby nie został zapomniany do końca życia i dzień dłużej.
- Jak noga? Już lepiej się czujesz? - spytała cicho, w końcu zerkając na Perseusza. Kątem oka, ale zawsze coś.
I kolejna rzecz, jaka ich dzieliła, ta nieszczęsna noga. Była młoda, w pełni sprawna, nie miała takich ograniczeń jak pan Black… znaczy, Perseusz - do tego też musiała się przyzwyczaić, do innego miana, jakim powinna go określać - co sprawiało, że musiała ciągle się do niego dostosowywać. Co też czyniła, oczywiście, bez słowa skargi. W końcu nie jego wina, że nieszczęśliwe uległ wypadkowi… a przynajmniej taką miała wiedzę na temat zdrowia.
Cóż, jak na razie pokłady cierpliwości miała całkiem spore. Tylko ten cholerny cichy głosik z tyłu głowy… Jak długo?
Tu i teraz, na balkonie przynależącym do zajmowanego przezeń apartamentu, nie wybiegała myślami aż tak bardzo wprzód, choć była pewna, że te powrócą, gdy tylko znajdzie się w łożu, na progu snu i jawy, nie pozwalające osunąć się całkiem w absolutną ciemność ot tak, jak za pstryknięciem palców. Tu i teraz… machnęła w dość niedbałym geście różdżką, odkorkowując butelkę wina. Bez słowa rozlała trunek do kieliszków, po czym zatknęła różdżkę z powrotem za pasek, by móc swobodnie ująć kielichy w dłonie. Nadal milczała, gdy zajęła miejsce obok mężczyzny, nie, męża, nie wypowiadała też żadnych słów, przy przekazywaniu naczynia.
Ze spojrzeniem wbitym przed siebie pociągnęła niewielki łyk wina. Widok zaiste piękny, wart zapamiętania, wyrycia wszystkich detali w mózgu tak, żeby nie został zapomniany do końca życia i dzień dłużej.
- Jak noga? Już lepiej się czujesz? - spytała cicho, w końcu zerkając na Perseusza. Kątem oka, ale zawsze coś.
I kolejna rzecz, jaka ich dzieliła, ta nieszczęsna noga. Była młoda, w pełni sprawna, nie miała takich ograniczeń jak pan Black… znaczy, Perseusz - do tego też musiała się przyzwyczaić, do innego miana, jakim powinna go określać - co sprawiało, że musiała ciągle się do niego dostosowywać. Co też czyniła, oczywiście, bez słowa skargi. W końcu nie jego wina, że nieszczęśliwe uległ wypadkowi… a przynajmniej taką miała wiedzę na temat zdrowia.
Cóż, jak na razie pokłady cierpliwości miała całkiem spore. Tylko ten cholerny cichy głosik z tyłu głowy… Jak długo?