27.10.2022, 22:56 ✶
Sam Perseus nie zamierzał mydlic jej oczu opowiesciami o wielkiej miłości; ich małżeństwo miało pozostać jedynie farsa, intratna umowa zawarta za zamkniętymi drzwiami, bez ich czynnego udziału (och, jeżeli głowy rodów Black oraz Malfoy tak za sobą przepadali, to dlaczego sami się nie pobrali? Wszystkim wokół byłoby znacznie łatwiej, a juz na pewno ich dzieciom, którym tak ciężko było odnaleźć się w nowych rolach). Jeszcze przed zaręczynami obiecał Eunice, że nie będzie wchodził jej w drogę i obietnicy tej - w swoim mniemaniu - dotrzymywał. Poza tym, nie mógł postąpić inaczej ze względu na relację, jaka onegdaj łączyła go z Elliotem. Dla osób postronnych, którym nieznane były losy tej dwójki niedługo po ukończeniu nauki w Hogwarcie, sytuacja ta mogla wydac sie co najmniej osobliwa. Perseusie, zenisz sie z siostra swojego przyjaciela. Zawsze byliście ze sobą blisko, a teraz oficjalnie zostaniecie rodzina! Nie cieszysz się z tego powodu?, pytały stare ciotki, a on tylko kiwał głową i nerwowo przegryzał ciasteczka serwowane do herbaty.
Z wdzięcznością ukryta w rachitycznym uśmiechu przyjął od niej naczynie, w ostatniej chwili powstrzymując się przed zapytaniem, czy aby na pewno nie jest za młoda na tego rodzaju trunki. Nie był jednak pewien, czy tego rodzaju żart nie zostanie odebrany przez Eunice jako uszczypliwy, więc uparcie milczał, wpatrując się w panoramę miasta.
— Dziękuję, już mi lepiej — odparł, nie patrząc na żonę. Być może i opanował sztukę mijania się z prawda to perfekcji, lecz nigdy nie wyzbył się towarzyszącego mu przy tym bagażu emocjonalnego. — Jutro ci wszystko wynagrodzę, obiecuję. Zabiorę cię do kawiarni nad Sekwaną, w której zbiera się bohema i do restauracji niedaleko Pont des Arts. A później przejdziemy na bulwary w pierwszej dzielnicy. Pokażę ci to wszystko, tylko… tylko… — umilkł, a następnie upił łyk wina. Château Margaux, dobry rocznik. Rzucił Eunice pośpieszne spojrzenie; czyżby jej nie docenił w kwestii znajomości alkoholi? A może chwyciła za pierwszą lepszą butelkę z hotelowego barku? — Muszę jeszcze odpocząć… Jeszcze trochę odpocząć…
Tak, odpocząć. Jutro z pewnością będzie lepiej, jutro na pewno noga nie będzie mu dokuczać. A nawet jeżeli, to nie zamierzał wychodzić na niesłownego; zrobi to, co robił zawsze, zaciśnie zęby, oprze się na lasce, zatrzyma się, aby podziwiać widoki.
— Eunice — rzucił, ni to do towarzyszącej mu kobiety, ni w eter. Zdawało się, że myślał nad czymś intensywnie, a myśli te nieświadomie wymsknęły się z jego ust w postaci słów. — Jesteś szczęśliwa?
Z wdzięcznością ukryta w rachitycznym uśmiechu przyjął od niej naczynie, w ostatniej chwili powstrzymując się przed zapytaniem, czy aby na pewno nie jest za młoda na tego rodzaju trunki. Nie był jednak pewien, czy tego rodzaju żart nie zostanie odebrany przez Eunice jako uszczypliwy, więc uparcie milczał, wpatrując się w panoramę miasta.
— Dziękuję, już mi lepiej — odparł, nie patrząc na żonę. Być może i opanował sztukę mijania się z prawda to perfekcji, lecz nigdy nie wyzbył się towarzyszącego mu przy tym bagażu emocjonalnego. — Jutro ci wszystko wynagrodzę, obiecuję. Zabiorę cię do kawiarni nad Sekwaną, w której zbiera się bohema i do restauracji niedaleko Pont des Arts. A później przejdziemy na bulwary w pierwszej dzielnicy. Pokażę ci to wszystko, tylko… tylko… — umilkł, a następnie upił łyk wina. Château Margaux, dobry rocznik. Rzucił Eunice pośpieszne spojrzenie; czyżby jej nie docenił w kwestii znajomości alkoholi? A może chwyciła za pierwszą lepszą butelkę z hotelowego barku? — Muszę jeszcze odpocząć… Jeszcze trochę odpocząć…
Tak, odpocząć. Jutro z pewnością będzie lepiej, jutro na pewno noga nie będzie mu dokuczać. A nawet jeżeli, to nie zamierzał wychodzić na niesłownego; zrobi to, co robił zawsze, zaciśnie zęby, oprze się na lasce, zatrzyma się, aby podziwiać widoki.
— Eunice — rzucił, ni to do towarzyszącej mu kobiety, ni w eter. Zdawało się, że myślał nad czymś intensywnie, a myśli te nieświadomie wymsknęły się z jego ust w postaci słów. — Jesteś szczęśliwa?