11.04.2023, 20:40 ✶
Obserwował mimikę brata z pewną podejrzliwością, może nawet ze wstydem. Mellvyn wydawał się zupełnie nieoswojony z myślą, że ktoś mógł być szczególnie zadowolony z jego obecności. Ostatnie półtora roku spędził właściwie w samotności - kiedy psy zwinęły Dragana, sam natychmiast spieprzył do sąsiedniej Republiki, tracąc wszystkie znajomości. Owszem, dalej zaglądał do kieliszka z chłopakami z gajówki, ba!, nawet wpatrywał się z nimi w jego dno, ale to już nie było to samo, co kiedyś. Nic im nie mówił, bo nie mogli wiedzieć o nim za dużo. Nie ufał żadnemu z nich. I żaden z nich nie wydawał się taki, jak on albo Dragan - nie było między nimi prawdziwej więzi, najwyżej jakieś zasrane śmieszki.
Gorycz wywołana chaotycznymi ruminacjami mieszała mu się z rzeczywistymi bodźcami, z trudem słuchał Młodego. Kiedy ten zażartował, wpatrywał się w niego z niemrawym wyrazem twarzy przez parę dłużących się sekund. A "mniej nerwowy"? Kiedyś był mniej nerwowy? Tak. Tak, chyba był. Może jak miał 10 lat. Albo trochę później, jak dymił bagienne ziele? Na kilogramy dymił. Ale znowu - palił przez to, że chciał się expressis verbis zajebać i musiał czymś te myśli stłumić. To miażdżyło pozory spokoju.
Kiedy uśmiechnął się nareszcie, Dellian zdążył już zadać mu pytanie, dwa pytania nawet. Jedno proste, drugie trudne. Pierwsze co zrobił, to podniósł kubek do ust i posiorbał swoją bękarcią irish coffee, mieląc słowa brata w głowie.
Nie wiedział, jak zareaguje na wiadomość o Nocnej Marze. Była to choroba dziedziczna, podobno, więc pewnie zacząłby się bać o siebie i o ojca. Gdyby sam mógł wybierać, to wolałby o niczym nie wiedzieć, wolałby po prostu pewnego dnia obudzić się martwy. Spędziłby wtedy swoje ostatnie lata w spokoju, żyłby beztrosko, zamiast przechodzić przez te jebane tortury. Żył jak zwierzę w potrzasku, poniekąd, ale jego męka miała trwać dłużej, znacznie dłużej, niż standardowe wykrwawienie się lub zagłodzenie.
- Życie jest... uh, krótkie - mówił znad krawędzi kubka. - B-brakuje mi, brakuje mi... czegoś.
Jego spojrzenie powędrowało gdzieś w bok, szukało jakiejś dupy, na której mogłoby spocząć, ale żaden widok był w stanie go teraz zaangażować.
- Nie byłem trzeźwy od trzech miesięcy. Już mi się znudziło, nawet nie czuję haju. Nie mam w życiu nic, wiesz. - Czuł, że powoli zaczynał pierdolić i że jak tak dalej pójdzie, to Młody się domyśli, ale ciężko było mu zawrócić kurs. - Wszystko przychodzi i odchodzi. Raz na parę miesięcy mam taką, ooo..., epifanię, że już wiem wszystko, że już wiem co jest nie tak, że, że odkryłem Prawdę, że już więcej błędów nie popełnię. A później znowu je popełniam. A później znowu mam epifanię. Niby inną, ale taką samą. Nic się nie zmienia, przez lata nic się nie zmieniło.
Ah, amfetamina. Białe złoto. Białe ścierwo. Wczuł się w swoje własne łganie, wilgotniały mu oczy.
- Miałem już tyle dziewczyn, że nawet nie pamiętam ich imion. I to nic nie znaczyło, żadna nic nie znaczyła... Wiesz jak to jest. - Odstawił kubek, opierając się oboma łokciami na stole. - Coś jest nie tak. Coś jest ze mną nie tak. W życiu musi być coś więcej...
Gorycz wywołana chaotycznymi ruminacjami mieszała mu się z rzeczywistymi bodźcami, z trudem słuchał Młodego. Kiedy ten zażartował, wpatrywał się w niego z niemrawym wyrazem twarzy przez parę dłużących się sekund. A "mniej nerwowy"? Kiedyś był mniej nerwowy? Tak. Tak, chyba był. Może jak miał 10 lat. Albo trochę później, jak dymił bagienne ziele? Na kilogramy dymił. Ale znowu - palił przez to, że chciał się expressis verbis zajebać i musiał czymś te myśli stłumić. To miażdżyło pozory spokoju.
Kiedy uśmiechnął się nareszcie, Dellian zdążył już zadać mu pytanie, dwa pytania nawet. Jedno proste, drugie trudne. Pierwsze co zrobił, to podniósł kubek do ust i posiorbał swoją bękarcią irish coffee, mieląc słowa brata w głowie.
Nie wiedział, jak zareaguje na wiadomość o Nocnej Marze. Była to choroba dziedziczna, podobno, więc pewnie zacząłby się bać o siebie i o ojca. Gdyby sam mógł wybierać, to wolałby o niczym nie wiedzieć, wolałby po prostu pewnego dnia obudzić się martwy. Spędziłby wtedy swoje ostatnie lata w spokoju, żyłby beztrosko, zamiast przechodzić przez te jebane tortury. Żył jak zwierzę w potrzasku, poniekąd, ale jego męka miała trwać dłużej, znacznie dłużej, niż standardowe wykrwawienie się lub zagłodzenie.
- Życie jest... uh, krótkie - mówił znad krawędzi kubka. - B-brakuje mi, brakuje mi... czegoś.
Jego spojrzenie powędrowało gdzieś w bok, szukało jakiejś dupy, na której mogłoby spocząć, ale żaden widok był w stanie go teraz zaangażować.
- Nie byłem trzeźwy od trzech miesięcy. Już mi się znudziło, nawet nie czuję haju. Nie mam w życiu nic, wiesz. - Czuł, że powoli zaczynał pierdolić i że jak tak dalej pójdzie, to Młody się domyśli, ale ciężko było mu zawrócić kurs. - Wszystko przychodzi i odchodzi. Raz na parę miesięcy mam taką, ooo..., epifanię, że już wiem wszystko, że już wiem co jest nie tak, że, że odkryłem Prawdę, że już więcej błędów nie popełnię. A później znowu je popełniam. A później znowu mam epifanię. Niby inną, ale taką samą. Nic się nie zmienia, przez lata nic się nie zmieniło.
Ah, amfetamina. Białe złoto. Białe ścierwo. Wczuł się w swoje własne łganie, wilgotniały mu oczy.
- Miałem już tyle dziewczyn, że nawet nie pamiętam ich imion. I to nic nie znaczyło, żadna nic nie znaczyła... Wiesz jak to jest. - Odstawił kubek, opierając się oboma łokciami na stole. - Coś jest nie tak. Coś jest ze mną nie tak. W życiu musi być coś więcej...