27.10.2022, 23:04 ✶
Zdawała się nieco zesztywnieć – ale raczej nic w tym dziwnego. Ludzie z reguły nie lubili, gdy rzucało im się w oczy słowa świadczące o tym, że zostali przyłapani na kłamstwie. Choć teoretycznie w zasadzie nie skłamała, nie stwierdziła przecież tak, drogi mężu, jestem najszczęśliwszą osobą pod słońcem, pozostawiła pole do interpretacji, nawet jeśli rekwizyty na nim ustawiła tak, by sugerowały jedyną słuszną wersję.
Nieprawdziwą.
A teraz nie dość, że rzucił jej to w twarz, to jeszcze przypomniał, że utrzymywanie fasady będzie bardzo, bardzo trudne. O ile wręcz nie niemożliwe.
Przyjacielem.
Kącik ust drgnął, uniósł się w dość krzywym uśmiechu. Nawet się dobrze nie znali. Tak, obiecali sobie, ale czy te parę słów mogło sprawić, że w istocie ich relacja magicznie zaczęła spełniać kryteria przyjaźni? Ale pozwoliła mu na to, na ten drobny gest, nie odtrąciła go. Nawet jeśli to było nieco… dziwne, czuć jego dotyk. Bo przecież do tej pory jakoś średnio im to szło, taki bezpośredni kontakt, wykraczający poza kurtuazję. Ścisnęła lekko palce; dłoń miała wprawdzie nie zimną, ale jednak chłodnawą.
- Jaka? - spytała, powstrzymując się, by pytanie nie zabrzmiało jak wyzwanie. Zresztą, co to za uwaga w ogóle. Jaka niby miała być? Cała w skowronkach? Wieszająca się ramienia Perseusza? Zanurzyła wargi w trunku, odwracając swoją uwagę; w końcu wolała nie tracić nad sobą panowania i nie naskakiwać nagle na męża tylko dlatego, że zadał pytanie.
Na kłótnie właściwie mieli jeszcze całe swoje życia.
- Perseusz – wyrzekła, marszcząc brwi. Wino chyba uderzyło nie do końca tam, gdzie powinno, bo powróciła pewna natrętna myśl, której teraz jakoś nie mogła się pozbyć. Ciekawość naprawdę potrafiła być przekleństwem, a tak na dobrą sprawę…. Dlaczego miała nie sięgnąć i nie wziąć sobie odpowiedzi? Spojrzała na mężczyznę, przekrzywiając lekko głowę. - Czy coś jest ze mną nie tak? Uciekłeś na kanapę i do tej pory zdawałeś się unikać jakiegokolwiek kontaktu – tu na ułamek sekundy zacisnęła mocniej palce, dając do zrozumienia, o jaki kontakt dokładnie chodziło.
Nieprawdziwą.
A teraz nie dość, że rzucił jej to w twarz, to jeszcze przypomniał, że utrzymywanie fasady będzie bardzo, bardzo trudne. O ile wręcz nie niemożliwe.
Przyjacielem.
Kącik ust drgnął, uniósł się w dość krzywym uśmiechu. Nawet się dobrze nie znali. Tak, obiecali sobie, ale czy te parę słów mogło sprawić, że w istocie ich relacja magicznie zaczęła spełniać kryteria przyjaźni? Ale pozwoliła mu na to, na ten drobny gest, nie odtrąciła go. Nawet jeśli to było nieco… dziwne, czuć jego dotyk. Bo przecież do tej pory jakoś średnio im to szło, taki bezpośredni kontakt, wykraczający poza kurtuazję. Ścisnęła lekko palce; dłoń miała wprawdzie nie zimną, ale jednak chłodnawą.
- Jaka? - spytała, powstrzymując się, by pytanie nie zabrzmiało jak wyzwanie. Zresztą, co to za uwaga w ogóle. Jaka niby miała być? Cała w skowronkach? Wieszająca się ramienia Perseusza? Zanurzyła wargi w trunku, odwracając swoją uwagę; w końcu wolała nie tracić nad sobą panowania i nie naskakiwać nagle na męża tylko dlatego, że zadał pytanie.
Na kłótnie właściwie mieli jeszcze całe swoje życia.
- Perseusz – wyrzekła, marszcząc brwi. Wino chyba uderzyło nie do końca tam, gdzie powinno, bo powróciła pewna natrętna myśl, której teraz jakoś nie mogła się pozbyć. Ciekawość naprawdę potrafiła być przekleństwem, a tak na dobrą sprawę…. Dlaczego miała nie sięgnąć i nie wziąć sobie odpowiedzi? Spojrzała na mężczyznę, przekrzywiając lekko głowę. - Czy coś jest ze mną nie tak? Uciekłeś na kanapę i do tej pory zdawałeś się unikać jakiegokolwiek kontaktu – tu na ułamek sekundy zacisnęła mocniej palce, dając do zrozumienia, o jaki kontakt dokładnie chodziło.