27.10.2022, 23:05 ✶
Tymczasem jadeit tęczówek błądził wciąż po napiętej jak struna sylwetce, po starannie ułożonych jasnych włosach, gęstym woalu rzęs trzepoczących nad wpatrzonym w dal błękitem oczu, na lekko zadarty nos i pełne wargi. W pierwszym odruchu pochwycić niesforny kosmyk i założyć go za ucho, wodzić opuszkami po gładkiej skórze wzdłuż szyi, aż po dekolt, objąć jej szczupłą talię i złożyć pocałunek nad obojczykiem, rozpiąć sukienkę i patrzeć jak materiał osuwa się po wzdłuż jej sylwetki i upada na podłogę.
Zdawszy sobie sprawę z bezwstydności własnych myśli, odwrócił wzrok. Nie mógł tego zrobić - obiecał jej przecież, że nie będzie od niej niczego wymagał. Że pozwoli jej iść własną ścieżką. Na Merlina, przecież była taka młoda! Wprawdzie znał starszych od siebie czarodziejów, którzy nawiązywali romanse z dziewczętami młodszymi niż Eunice, jednakże dla niego było to coś niezrozumiałego, nieprzyzwoitego i niedopuszczalnego.
Nie był jednym z tych miałkich mężczyzn, którzy nie potrafili konfrontować się z kobietami w swoim wieku, więc szukali ledwie odrośniętych od ziemi partnerek, by je sobie wychować. By nasiąkły tym samym co oni.
— Widzę, że daleko ci do szczęścia — odparł ze spokojem. Próżno było oczekiwać od Perseusa gwałtownych uniesień, podniesionego głosu i rzucaniu talerzami. Specyfikacja wykonywanego przez niego zawodu wymagała od niego odnajdywania w sobie niezwykłych pokładów cierpliwości. Nigdy zresztą nie był dobrym partnerem do kłótni.
Ciche westchnienie ulgi wyrwało się spomiędzy jego warg. A więc o to chodziło? Jeszcze przed chwilą był przekonany, że nieświadomie uczynił żonie jakiś afront, który teraz będzie kładł się cieniem na ich relacji. Tymczasem powód okazał się nieco bardziej… prozaiczny.
— Eunice — pokręcił głową z łagodnym uśmiechem, może nieco protekcjonalnym, lecz nie zdawał sobie z tego sprawy — Dlaczego cokolwiek miałoby być z tobą nie tak?
Dopił trunek i odstawił pusty kieliszek na stoliku obok, po czym nakrył chłodną dłoń Eunice swoją własną.
— Nie unikam cię. Chciałem jedynie dać ci trochę swobody — odparł ze spokojem — Przecież… Nie zrobię niczego bez twojej zgody. Chyba… Chyba, że sama byś tego chciała — dodał nieśmiało i zaraz zbeształ się w myślach. Oczywiście, że mu się podobała - filigranowa blondynka, w jego typie, ale potrafił kierować się w swoim życiu wartościami innymi niż zaspokojenie chuci. Nie był tak okrutny, by wymagać od niej rzeczy, na które nie miała ochoty. Poświęceń dla jego przyjemności.
Zdawszy sobie sprawę z bezwstydności własnych myśli, odwrócił wzrok. Nie mógł tego zrobić - obiecał jej przecież, że nie będzie od niej niczego wymagał. Że pozwoli jej iść własną ścieżką. Na Merlina, przecież była taka młoda! Wprawdzie znał starszych od siebie czarodziejów, którzy nawiązywali romanse z dziewczętami młodszymi niż Eunice, jednakże dla niego było to coś niezrozumiałego, nieprzyzwoitego i niedopuszczalnego.
Nie był jednym z tych miałkich mężczyzn, którzy nie potrafili konfrontować się z kobietami w swoim wieku, więc szukali ledwie odrośniętych od ziemi partnerek, by je sobie wychować. By nasiąkły tym samym co oni.
— Widzę, że daleko ci do szczęścia — odparł ze spokojem. Próżno było oczekiwać od Perseusa gwałtownych uniesień, podniesionego głosu i rzucaniu talerzami. Specyfikacja wykonywanego przez niego zawodu wymagała od niego odnajdywania w sobie niezwykłych pokładów cierpliwości. Nigdy zresztą nie był dobrym partnerem do kłótni.
Ciche westchnienie ulgi wyrwało się spomiędzy jego warg. A więc o to chodziło? Jeszcze przed chwilą był przekonany, że nieświadomie uczynił żonie jakiś afront, który teraz będzie kładł się cieniem na ich relacji. Tymczasem powód okazał się nieco bardziej… prozaiczny.
— Eunice — pokręcił głową z łagodnym uśmiechem, może nieco protekcjonalnym, lecz nie zdawał sobie z tego sprawy — Dlaczego cokolwiek miałoby być z tobą nie tak?
Dopił trunek i odstawił pusty kieliszek na stoliku obok, po czym nakrył chłodną dłoń Eunice swoją własną.
— Nie unikam cię. Chciałem jedynie dać ci trochę swobody — odparł ze spokojem — Przecież… Nie zrobię niczego bez twojej zgody. Chyba… Chyba, że sama byś tego chciała — dodał nieśmiało i zaraz zbeształ się w myślach. Oczywiście, że mu się podobała - filigranowa blondynka, w jego typie, ale potrafił kierować się w swoim życiu wartościami innymi niż zaspokojenie chuci. Nie był tak okrutny, by wymagać od niej rzeczy, na które nie miała ochoty. Poświęceń dla jego przyjemności.