27.10.2022, 23:23 ✶
Ukłucie irytacji. Co on miał z tym cholernym szczęściem? Wydawałoby się, że ktoś starszy od niej będzie świadomy, że świat tak nie działa. Że nie wystarczy włożyć sobie obrączki na palce i wyjechać gdzieś daleko, żeby osiągnąć stan szczęścia, jak za pstryknięciem palców. Tak, było to całkiem przyjemne; oderwanie się od codziennego życia, łapanie oddechu po ślubnym maratonie.
Ale klatka pozostawała klatką, o czym niezmiennie przypominał złoty krążek na palcu.
- A co z twoim szczęściem? – spytała cicho, odbijając piłeczkę – Zamknięto nas razem, bez pytania o zdanie... – westchnęła ciężko, odwracając spojrzenie, kierując gdzieś na horyzont. Kolejny łyk wina, niewielki, tym bardziej że niewiele zostało. - Myślisz, że możemy kiedyś osiągnąć ten stan?
Czy zbliżą się do siebie na tyle, by przestać być dla siebie jedynie obcymi ludźmi, których wiązała złożona przysięga – a wcześniej i obietnica, będąca wypaczeniem woli ich rodziców. Cóż, mogli sobie życzyć, żeby postąpili jak oni sami onegdaj, czyli natychmiast złączyli się w powinnościach małżeńskich i poświęcili powołaniu do życia nowych członków rodu. Tyle że jednak młodzi mieli nieco inną wizję przyszłości, woląc ją ukształtować tak, jak ją widzieli.
- No nie wiem. Nos nie ten, za niska, za wysoka, za chuda lub bądź przeciwnie, może jeszcze coś innego – wyliczyła na jednym oddechu, przywołując pierwsze możliwe opcje, jakie jej przyszły do głowy. Gdyby się zastanowiła, to pewnie mogłaby jeszcze pójść w stronę zgoła niefizyczną, szukając mniej uchwytnych przyczyn obecnego stanu rzeczy. Jak, chociażby, przymusowe małżeństwo.
- Jesteśmy małżeństwem – przypomniała cicho, jakby ten stan faktyczny tłumaczył dosłownie wszystko. Jakby złote obrączki stanowiły wystarczający powód, żeby nie zastanawiać się nad czymkolwiek, tylko… przejść do tego, co działo się między małżonkami nocą.
Cokolwiek to było.
Oczywiście jakąś tam wiedzę posiadała, była jednak mglista i mocno niekompletna, przepełniona raczej wyobrażeniami niż rzeczywistością.
Jeszcze jeden, ostatni łyk wina. Wbiła spojrzenie w pusty kielich, a policzki nabrały czerwieni.
- … i jestem ciekawa. Nie chcę czekać do momentu, kiedy stwierdzimy, że najwyższa pora, żeby dać rodzicom wnuka – dodała ciszej, uparcie przyglądając się kielichowi, jakby stał się najbardziej fascynującym przedmiotem we wszechświecie.
Ale klatka pozostawała klatką, o czym niezmiennie przypominał złoty krążek na palcu.
- A co z twoim szczęściem? – spytała cicho, odbijając piłeczkę – Zamknięto nas razem, bez pytania o zdanie... – westchnęła ciężko, odwracając spojrzenie, kierując gdzieś na horyzont. Kolejny łyk wina, niewielki, tym bardziej że niewiele zostało. - Myślisz, że możemy kiedyś osiągnąć ten stan?
Czy zbliżą się do siebie na tyle, by przestać być dla siebie jedynie obcymi ludźmi, których wiązała złożona przysięga – a wcześniej i obietnica, będąca wypaczeniem woli ich rodziców. Cóż, mogli sobie życzyć, żeby postąpili jak oni sami onegdaj, czyli natychmiast złączyli się w powinnościach małżeńskich i poświęcili powołaniu do życia nowych członków rodu. Tyle że jednak młodzi mieli nieco inną wizję przyszłości, woląc ją ukształtować tak, jak ją widzieli.
- No nie wiem. Nos nie ten, za niska, za wysoka, za chuda lub bądź przeciwnie, może jeszcze coś innego – wyliczyła na jednym oddechu, przywołując pierwsze możliwe opcje, jakie jej przyszły do głowy. Gdyby się zastanowiła, to pewnie mogłaby jeszcze pójść w stronę zgoła niefizyczną, szukając mniej uchwytnych przyczyn obecnego stanu rzeczy. Jak, chociażby, przymusowe małżeństwo.
- Jesteśmy małżeństwem – przypomniała cicho, jakby ten stan faktyczny tłumaczył dosłownie wszystko. Jakby złote obrączki stanowiły wystarczający powód, żeby nie zastanawiać się nad czymkolwiek, tylko… przejść do tego, co działo się między małżonkami nocą.
Cokolwiek to było.
Oczywiście jakąś tam wiedzę posiadała, była jednak mglista i mocno niekompletna, przepełniona raczej wyobrażeniami niż rzeczywistością.
Jeszcze jeden, ostatni łyk wina. Wbiła spojrzenie w pusty kielich, a policzki nabrały czerwieni.
- … i jestem ciekawa. Nie chcę czekać do momentu, kiedy stwierdzimy, że najwyższa pora, żeby dać rodzicom wnuka – dodała ciszej, uparcie przyglądając się kielichowi, jakby stał się najbardziej fascynującym przedmiotem we wszechświecie.