[10.1971 Paryż] Eunice&Perseus

Być może był nieco bardziej przywiązany do wzniosłych idei niż powinna być osoba w jego wieku; być może zdarzało mu się wpatrywać przed siebie i solić herbatę. Być może praca z szaleńcami pchnęła go na skraj delirium, skoro wierzył w istnienie szczęścia. Nie chciał jednak dopuszczać do siebie myśli, że ich los został przesądzony, że oto czeka ich jedynie cierpienie, a złoto obrączek (swoją drogą, wciąż nie mógł przyzwyczaić się do jej ciężaru, zerkał więc od czasu do czasu na serdeczny palec i nie mógł się nadziwić, że to jego własna dłoń), jakie przed kilkoma dniami włożyli sobie na palce, było uderzeniem sędziowskiego młota.
Oczywiście, że byli małżeństwem. Perseus był jednak zdania, że w niczym  ich to nie ograniczało, wręcz przeciwnie – otwierało nowe możliwości i odsuwało wszelkie podejrzenia. Zdawało mu się, że w pewnych kwestiach mężatkom wypadało więcej, niźli pannom.
— Jestem szczęśliwy — odparł bez większej refleksji, spoglądając na panoramę Paryża, po czym przeniósł spojrzenie na żonę. — Musisz zrozumieć, Eunice, że szczęście nie jest ranną zwierzyną, a ty nie jesteś psem myśliwskim. Za nim się nie rzuca w pogoń, ono jest wokół nas. To całe dobro, które nas otacza.
W gruncie rzeczy uważał, że dzień ich ślubu był całkiem przyjemny. Była muzyka, tańce i dobre jedzenie, przybyła rodzina oraz przyjaciele – czuł się wprawdzie nieco niezręcznie, gdy cała uwaga skupiała się na nim oraz Eunice, lecz gdy o świcie znaleźli się na promie na La Manche, gdy brzdęk łyżeczki obijanej o brzeg szkła i gwar głosów przy toastach oddalały się wraz z brytyjskim lądem, gdy morska bryza go nieco otrzeźwiła, doszedł do wniosku, że to przecież nie koniec świata. Pewnego etapu w życiu, owszem, lecz przecież nie oznaczało to, że od teraz zawita w nim tylko mrok.
Pewien pacjent o przerzedzonych włosach przypominających górskie szczyty i drżących dłoniach, powiedział mu kiedyś, że dla mężczyzny prawdziwym szczęściem jest ożenek. Kiedy go wypisano, dowiedział się, że był starym kawalerem.
Wysłuchał jej, z trudem powstrzymując się od śmiechu poruszającym kąciki ust. Och tak, kompleksy były poważnym problemem, lecz dla niego Eunice zwyczajnie przesadzała. Lubił jej nos, wzrost idealny do składania pocałunków na czubku głowy, lubił sukienki falujące wokół szczupłych łydek.
— Jesteśmy — powtórzył za nią, choć niekoniecznie rozumiał jej ciąg myślowy. Dał jej przecież wolną rękę i pozwolił wiązać się z kim czarownica tylko zechce. On zamknie oczy, odwróci się, będzie udawał, że niczego nie widzi. Był nawet przygotowany na to, by wychowywać owoce romansów swej żony jak własne (przynajmniej niech będą chociaż trochę do niego podobne!) i zgrywać szczęśliwą rodzinę.
Nagle poczuł, jak cała krew odpływa mu z twarzy.
— I oczekujesz ode mnie, abym zaspokoił twoją ciekawość? — wychrypiał.