[10.04.1972] Ogary poszły w las

adnotacja moderatora

Rozliczono - Atreus Bulstrode - osiągnięcie Piszę, więc jestem

10/04/1972
suma Oriona: Stanie Zoi

Nie wiedział w sumie, czy powinien patrzeć się bardziej przed siebie, czy może jednak pod nogi. Kiedy jednak miękka ściółka kolejny raz zapadła mu się pod stopą, ujawniając skrytą pod sobą dziurę, zaklął siarczyście, z wyrzutem unosząc stopę i oceniając jak dużo będzie musiał zapłacić za czyszczenie.
Nie pisał się na to. Nie za ganieniem wiatru w lesie, który wydawał się skrywać sobie nie tajemnice, a nadnaturalną ilość wykrotów i nor. Kluczyli tutaj już dobry kawałek czasu i Atreus poważnie zaczynał zastanawiać się nad tym, czy ich informator przypadkiem nie potrzebował, żeby go zamknąć na kontrolne 24 godziny, żeby mu się przypomniało, że nie należy marnować czasu aurorów.
Mieli tu trafić jak po sznurku. Atreus westchnął i mimowolnie zaczął dłońmi klepać się po kieszeniach, szukając zapalniczki. Kiedy wreszcie ją znalazł, wyciągnął ją i zaczął bawić się nić, otwierając i zamykając wieczko. Klik, klik.
- Przysięgam, jeśli zaraz nie znajdziemy tej skrytki... - zaczął, ale zatrzymał się i w pół zdania i w pół kroku, mrużąc oczy i spoglądając  przed sobą w knieję, gdzieś między drzewa. Instynktownie też, jego dłoń powędrowała do rękojeści różdżki, a głowa skinęła znacząco, naprowadzając Oriona na to, co właściwie zwróciło jego uwagę.
- Czy mi się wydaje czy... czy ktoś biegnie, ale jednak nie? - zaryzykował, patrząc na postać znajdującą się między drzewami. Postać? A może posąg? Bo nikt przecież nie wytrzymałby w tak energicznej pozycji, jaką zdawało się prezentować dzieło sztuki. Spojrzał na brata jeszcze raz, kiwając głową porozumiewawczo i ruszając znowu do przodu. W stronę posagu i  automatycznie zamykając zapalniczkę po raz ostatni, by wsunąć ją do kieszeni, nie potrzebują dłużej bawić się nią w rozdrażnieniu.