14.04.2023, 14:19 ✶
- Nie jestem dzieckiem – odpowiedział Cathal krótko. Jego myśli czasem odpływały, owszem, ale miał swoje lata i wiedział, w jakich sytuacjach musi zachować pełne skupienie.
To na pewno była jedna z nich. Między innymi dlatego mocno trzymał się chwili obecnej, odpychając od siebie wszystkie myśli o czerwonym, pulsującym świetle oraz niosącym się po lesie krzyku. Uciekajcie. To on.
Tak mało brakowało, aby wpadł na swojego… nomen omen… kuzyna. A może wuja? Słyszał od matki o „skandalu” z Meropą, ale wciąż nie był pewny, czy to o tego człowieka chodziło. Nie miał kogo o to spytać i po prawdzie nawet nie szukał odpowiedzi…
Nie odpowiedział Salome. Zignorował jej słowa, tak, jakby ich nie słyszał… lub nie miały dla niego znaczenia. Co nie oznaczało, że ignorował ją samą. Przypatrywał się Jamilowi nieustannie, a palce zaciskał na różdżce. Wbrew pozorom też wyłapywał każde wypowiedziane zdanie… i wyciągał wnioski.
- Witaj, Sebastianie – powiedział, gdy w drzwiach stanął Macmillan, a zza niego wyłoniła się Nell. Cathal nie był pewien, czy Sebastian się pojawi, choć liczył na to, że skłoni go ku temu fakt pokrewieństwa z ofiarą opętania. Trochę mu ulżyło, bo poradzenie sobie z Francuską mroczną wiedźmą w ciele Anwara... było kłopotliwe. – Wybacz, że ściągamy cię o tak późnej porze, ale… obawiam się, że chociaż nie znaleźliśmy żadnego artefaktu, to podczas Beltane wydarzyły się złe rzeczy. To jedna z nich.
Wskazał przy okazji ręką na Anwara. Skrępowanego więzami. Z nieco dziwnym wyrazem twarzy: o tyle, że Jamil dość rzadko robił właśnie takie miny. Nie wspominał, że Sebastian jest egzorcystą… Nie miał ochoty wysłuchiwać wrzasków tej kobiety, które niechybne rozpoczną się, gdy zrozumie, co chcą zrobić.
Nie wyjaśniał też Sebastianowi, co dokładnie stało się na Beltane. Uznał, że zajmą się jednym problemem na raz. Zwłaszcza, ze przy zakłóceniach teleportacji Macmillan i tak nie miał szans tam dotrzeć, nawet jeżeli na miejscu pozostał ktoś z jego rodziny.
- Sądziłem, że to śmierciożerca… czy raczej śmierciożerczyni. Najwyraźniej jednak mamy tutaj zwolenniczkę Grinewalda – sprostował Cathal, wskazując różdżką na Anwara. – Francuzka. Musiała umrzeć między rokiem 39 a 45. Czy to ci wystarczy?
– I no, zawisł na rynnie – dodała jeszcze Nell. – Coś się stało z teleportacją. Wypuściłam go po drodze. I tak miał farta, że rąbnął na rynnę. Leta teleportowała się do kosza na śmieci. Do kosza, wyobrażasz sobie? Leta, w ogóle to śmierdzisz. Idź do łazienki albo przepraszam bardzo, bo potraktuję cię tutaj chłoszczyć – oświadczyła medyczka, celując różdżką w Letę i czekając na jej decyzję – czy woli wziąć normalną, szybką kąpiel, czy też spróbować pozbyć się choć części brudu i smrodu, jakie na niej osiadły, dzięki zaklęciu Nell.
Sam Shafiq poruszył się, aby napełnić za pomocą aquamenti jedną z ozdobnych czarek wodą dla Sebastiana. Do kuchni po zwykłą szklankę i zwykłą wodę ani myślał w tej chwili iść.
To na pewno była jedna z nich. Między innymi dlatego mocno trzymał się chwili obecnej, odpychając od siebie wszystkie myśli o czerwonym, pulsującym świetle oraz niosącym się po lesie krzyku. Uciekajcie. To on.
Tak mało brakowało, aby wpadł na swojego… nomen omen… kuzyna. A może wuja? Słyszał od matki o „skandalu” z Meropą, ale wciąż nie był pewny, czy to o tego człowieka chodziło. Nie miał kogo o to spytać i po prawdzie nawet nie szukał odpowiedzi…
Nie odpowiedział Salome. Zignorował jej słowa, tak, jakby ich nie słyszał… lub nie miały dla niego znaczenia. Co nie oznaczało, że ignorował ją samą. Przypatrywał się Jamilowi nieustannie, a palce zaciskał na różdżce. Wbrew pozorom też wyłapywał każde wypowiedziane zdanie… i wyciągał wnioski.
- Witaj, Sebastianie – powiedział, gdy w drzwiach stanął Macmillan, a zza niego wyłoniła się Nell. Cathal nie był pewien, czy Sebastian się pojawi, choć liczył na to, że skłoni go ku temu fakt pokrewieństwa z ofiarą opętania. Trochę mu ulżyło, bo poradzenie sobie z Francuską mroczną wiedźmą w ciele Anwara... było kłopotliwe. – Wybacz, że ściągamy cię o tak późnej porze, ale… obawiam się, że chociaż nie znaleźliśmy żadnego artefaktu, to podczas Beltane wydarzyły się złe rzeczy. To jedna z nich.
Wskazał przy okazji ręką na Anwara. Skrępowanego więzami. Z nieco dziwnym wyrazem twarzy: o tyle, że Jamil dość rzadko robił właśnie takie miny. Nie wspominał, że Sebastian jest egzorcystą… Nie miał ochoty wysłuchiwać wrzasków tej kobiety, które niechybne rozpoczną się, gdy zrozumie, co chcą zrobić.
Nie wyjaśniał też Sebastianowi, co dokładnie stało się na Beltane. Uznał, że zajmą się jednym problemem na raz. Zwłaszcza, ze przy zakłóceniach teleportacji Macmillan i tak nie miał szans tam dotrzeć, nawet jeżeli na miejscu pozostał ktoś z jego rodziny.
- Sądziłem, że to śmierciożerca… czy raczej śmierciożerczyni. Najwyraźniej jednak mamy tutaj zwolenniczkę Grinewalda – sprostował Cathal, wskazując różdżką na Anwara. – Francuzka. Musiała umrzeć między rokiem 39 a 45. Czy to ci wystarczy?
– I no, zawisł na rynnie – dodała jeszcze Nell. – Coś się stało z teleportacją. Wypuściłam go po drodze. I tak miał farta, że rąbnął na rynnę. Leta teleportowała się do kosza na śmieci. Do kosza, wyobrażasz sobie? Leta, w ogóle to śmierdzisz. Idź do łazienki albo przepraszam bardzo, bo potraktuję cię tutaj chłoszczyć – oświadczyła medyczka, celując różdżką w Letę i czekając na jej decyzję – czy woli wziąć normalną, szybką kąpiel, czy też spróbować pozbyć się choć części brudu i smrodu, jakie na niej osiadły, dzięki zaklęciu Nell.
Sam Shafiq poruszył się, aby napełnić za pomocą aquamenti jedną z ozdobnych czarek wodą dla Sebastiana. Do kuchni po zwykłą szklankę i zwykłą wodę ani myślał w tej chwili iść.