08.01.2023, 22:02 ✶
Nie pamiętał już, w jakich okolicznościach ją poznał.
Czy było to pod koniec dusznego lata w Wiltshire, podczas pierwszych urodzin bliźniąt, na jakie został zaproszony? Czy rzucił jej przelotne spojrzenie, gdy trzymała się kurczowo matczynej spódnicy na King's Cross? Czy kiedykolwiek zostali sobie oficjalnie przedstawieni? Nie, chyba nie; istnienie Eunice było dla niego tak oczywiste, jak nadejście wiosny po długiej zimie, świt po zmierzchu oraz to, że na zawsze było bardzo płytkim słowem. Widywali się rzadko (za każdym razem dziwił się, jak bardzo się zmieniła), ich spotkania trwały krótko, zaś wymiana nielicznych zdań nie sprzyjała bliższemu poznaniu. Zaledwie trzech rzeczy był pewien: była młodszą siostrą Elliotta, podobnie jak on pragnęła zostać uzdrowicielem, a ponadto wkrótce miał wsunąć obrączkę na jeden z jej smukłych palców.
Fakt numer jeden sprawiał, że żołądek podchodził mu do gardła, pot skraplał skronie, zaś krawat zamieniał się w konopny sznur. Jakaś część jego podświadomości krzyczała bowiem, że to niewłaściwe żenić się z siostrą byłego kochanka, zwłaszcza po tym, w jak tchórzliwy sposób zakończył ich romans. I chociaż relacja z Elliottem w ostatnich miesiącach uległa poprawie - głównie za sprawą umieszczenia Simone w Lecznicy Dusz - to wciąż w milczącej niepewności obserwował odcienie jego aury, instynktownie wycofując się, gdy zmierzały niebezpiecznie blisko poirytowania. Wolał stronić od konfliktów.
Fakt numer dwa wnosił światełko nadziei. Sugerował, że Eunice była osobą empatyczną i ciepłą; możliwe zatem, że także wyrozumiałą dla odmienności Perseusa. Przyszła uzdrowicielka, do tego szkoląca się w Mungu! To znacznie poszerzało pulę tematów do rozmów - wymiana doświadczeń, wspólni znajomi, zmiany, jakie zaszły w magimedycynie na przełomie ostatnich lat - od czegoś musieli zacząć. A później powoli, po nitce do kłębka...
Natomiast fakt numer trzy absolutnie go przerażał i nie chciał nawet o nim myśleć. Jednak zamykanie oczu nie sprawiało, że problem znikał, dlatego postanowił wziąć wreszcie sprawy w swoje ręce. Wola rodziców przecież nie mogła być w stanie dosięgnąć wszystkich aspektów jego życia! Liczył, że jedną z nich będzie właśnie jego relacja z Eunice.
— Tak, jest ich zdecydowanie więcej niż w ostatnich latach. Zapewne przez to, że w tym roku dopisuje pogoda — pokiwał głową, a zaraz potem skarcił się w myślach, że rozmawia ze swoją przyszłą żoną o temperaturze i zachmurzeniu! Czy całe ich małżeństwo będzie wyglądało w ten sposób? Będą skrępowani oscylować wokół tematów neutralnych?
Nie chciał tego. Nie wiedział wprawdzie jak jeszcze z nią rozmawiać, ale bardzo chciał się tego nauczyć. — Rozmawiałaś już z ojcem? — zapytał wreszcie, gdy odgłosy zabawy za ich plecami nieco ucichły.
Czy było to pod koniec dusznego lata w Wiltshire, podczas pierwszych urodzin bliźniąt, na jakie został zaproszony? Czy rzucił jej przelotne spojrzenie, gdy trzymała się kurczowo matczynej spódnicy na King's Cross? Czy kiedykolwiek zostali sobie oficjalnie przedstawieni? Nie, chyba nie; istnienie Eunice było dla niego tak oczywiste, jak nadejście wiosny po długiej zimie, świt po zmierzchu oraz to, że na zawsze było bardzo płytkim słowem. Widywali się rzadko (za każdym razem dziwił się, jak bardzo się zmieniła), ich spotkania trwały krótko, zaś wymiana nielicznych zdań nie sprzyjała bliższemu poznaniu. Zaledwie trzech rzeczy był pewien: była młodszą siostrą Elliotta, podobnie jak on pragnęła zostać uzdrowicielem, a ponadto wkrótce miał wsunąć obrączkę na jeden z jej smukłych palców.
Fakt numer jeden sprawiał, że żołądek podchodził mu do gardła, pot skraplał skronie, zaś krawat zamieniał się w konopny sznur. Jakaś część jego podświadomości krzyczała bowiem, że to niewłaściwe żenić się z siostrą byłego kochanka, zwłaszcza po tym, w jak tchórzliwy sposób zakończył ich romans. I chociaż relacja z Elliottem w ostatnich miesiącach uległa poprawie - głównie za sprawą umieszczenia Simone w Lecznicy Dusz - to wciąż w milczącej niepewności obserwował odcienie jego aury, instynktownie wycofując się, gdy zmierzały niebezpiecznie blisko poirytowania. Wolał stronić od konfliktów.
Fakt numer dwa wnosił światełko nadziei. Sugerował, że Eunice była osobą empatyczną i ciepłą; możliwe zatem, że także wyrozumiałą dla odmienności Perseusa. Przyszła uzdrowicielka, do tego szkoląca się w Mungu! To znacznie poszerzało pulę tematów do rozmów - wymiana doświadczeń, wspólni znajomi, zmiany, jakie zaszły w magimedycynie na przełomie ostatnich lat - od czegoś musieli zacząć. A później powoli, po nitce do kłębka...
Natomiast fakt numer trzy absolutnie go przerażał i nie chciał nawet o nim myśleć. Jednak zamykanie oczu nie sprawiało, że problem znikał, dlatego postanowił wziąć wreszcie sprawy w swoje ręce. Wola rodziców przecież nie mogła być w stanie dosięgnąć wszystkich aspektów jego życia! Liczył, że jedną z nich będzie właśnie jego relacja z Eunice.
— Tak, jest ich zdecydowanie więcej niż w ostatnich latach. Zapewne przez to, że w tym roku dopisuje pogoda — pokiwał głową, a zaraz potem skarcił się w myślach, że rozmawia ze swoją przyszłą żoną o temperaturze i zachmurzeniu! Czy całe ich małżeństwo będzie wyglądało w ten sposób? Będą skrępowani oscylować wokół tematów neutralnych?
Nie chciał tego. Nie wiedział wprawdzie jak jeszcze z nią rozmawiać, ale bardzo chciał się tego nauczyć. — Rozmawiałaś już z ojcem? — zapytał wreszcie, gdy odgłosy zabawy za ich plecami nieco ucichły.