1972, Wiosna - Beltane - W ogniu widzieli koniec V

Przeniesienie jednej osoby na miotle, która ma problem z samodzielnym się na nim utrzymaniu, już było trudne, a co dopiero dwójki. Wraz z Erikiem musieli odciągać od bezbronnych śmierciożerce tak długo, jak było to potrzebne. Nie mieli jednak gwarancji, że zaraz z którejś strony nie nadbiegną posiłki dla zamaskowanego przeciwnika. Rookwooda niesamowicie to martwiło, zwłaszcza, że akcja ratunkowa Heather nie odbywała się tak zwinnie, jakby wszyscy chcieli. W takich warunkach trudno było o gładki przebieg czegokolwiek, zdawał sobie z tego sprawę.
Wykrzywił usta w prześmiewczym uśmieszku, gdy usłyszał okrzyk poplecznika Voldemorta, a potem, jak z automatu, odpowiedź rudej. Sam pewnie użyłby słowa 'nie zesrał', ale w takich chwilach trudno o osiedlowe krasomówstwo, mógł to Wood wybaczyć.
- W tej masce to co najwyżej swoją możliwość zarywania do kogokolwiek zabijesz, nic dziwnego żeś taki zły po Beltane, typie - nie miał zamiaru pozostać w tyle, a humor się go trzymał nawet w najgorszych sytuacjach. 
Słowo 'zabić' od razu przywróciło chęci Charlesa, aby to samo zrobić z wykrzykującym do nich przeciwnikiem. Zacisnął rękę na różdżce mocniej, chcąc tym samym uświadomić sobie, że takie akcje mają konsekwencje, których nie byłby w stanie znieść. Nie byłby w stanie spojrzeć w oczy bliskim zamordowanego przez siebie człowieka, nie po tym, co sam przeżył; nie po stracie brata i Christie.
Zamiast tego wycelował różdżką w odrzuconego na pewną odległość czarodzieja rzucając zaklęcie, które miało go unieruchomić, a dokładniej mówiąc, spetryfikować, stworzyć z niego posąg na pewien okres czasu, aby mieli czas pomóc tym w potrzebie i ewentualnie poradzić sobie z nowymi przeciwnikami, którzy mogli nadejść.

Rzut Z 1d100 - 66
Sukces!

- Trzeba jakoś pomóc kapłanowi - zwrócił się do Erika, korzystając z chwili, którą mieli, bo wcześniejsze czary, odpychający i oślepiający, odpowiednio poradziły sobie z przeciwnikiem.
- Spróbuję, ale musisz krzyczeć jakbym miał dostać w dupę jakimś zaklęciem - to mówiąc, zrobił ze dwa kroki w kierunku kapłana, aby mieć lepsze prawdopodobieństwo wycelowania różdżką w tych chaotycznych warunkach. Rzucił na niego jedno z zaklęć uspokajających, którymi posługiwali się, jak pracował jeszcze w pogotowiu ratunkowym, gdy mieli do czynienia z bardzo roztrzęsionymi ofiarami czy przypadkowymi gapiami, którzy nie mogli się opanować. Czar miał zadziałać na umysł kapłana, sprawić, że poczuje się spokojniej, ze jego ręce nie będą się trząść, a pętającą ciało niemocą panikę zastąpi klarowniejsze myślenie.

Rzut N 1d100 - 41
Slaby sukces...