Trzeba było ją jednak zostawić... Ta myśl pojawiła się w jego głowie kiedy usłyszał jak kobieta, której przybył z odsieczą, zaczęła mówić w tym barbarzyńskim języku zwanym również jako angielski. Nie do końca obchodził go fakt, że to w sumie przez niego (albo dzięki niemu), dziewczyna znalazła się w takiej sytuacji - wszystko przez jego upadek z drzewa. Nie miał sobie nic do zarzucenia. W końcu nie mógł przewidzieć, że z tego drzewa się spierdoli.
Tsaa... Nie zjem, a powinienem jak słyszę w jakim języku mówisz. Pokiwał głową ze zrezygnowaniem. Przez chwilę zastanawiał się czy by nie udawać, że nie zna mowy ludu Brytyjskiego. Był ciekawy do czego mogłoby to doprowadzić. Postanowił jeszcze przez moment, kilka chwil "nie potrafić" wysłowić się w tym języku. Koniec końców będzie musiał się ujawnić, ponieważ nie dawał tej podróżniczce zbyt dużych szans na przeżycie w tej dziczy w pojedynkę. Tym bardziej, że wszystko wskazywało na to, że jest niedzielną podróżniczką, a nie zapaloną w boju tarczowniczką, z których słynął niegdyś jego lud.
- Mhmm... - mruknął na jej tłumaczenie o poślizgnięciu się. W ogóle nie było widać tego strachu w jej oczach kiedy wyłonił się z kniei. Przecież była "ostoją spokoju" w tym momencie - zapewne nawet grom z jasnego nieba by jej teraz nie przestraszył.
Przyglądał się z zainteresowaniem jej kolejnym ruchom. Ciekawiło go, po kiego czorta, zabrała ze sobą tyle niepotrzebnego sprzętu. Jakieś plecaki, mapy czy tony zbędnego osprzętu, który w sytuacji zagrożenia życia jest po prostu nieprzydatny. Według Hjalmara, tej kobiecie wystarczyłby sam toporek do szczęścia. Pomógłby jej się obronić jak i utorować sobie drogę przez gęstwiny lasu, a w razie czego zdobyłby jej potrzebny opał i strawę na wieczór.
Zdziwił się kiedy po raz kolejny usłyszał człon swojego imienia. Zainteresowało go, który z jego kolegów był taki mądry, aby rozpowiadać niepoprawny skrótowiec od jego imienia. Najgorszy w tym wszystkim nie był fakt, że rozpowiadał złą wersję, a raczej to, że opowiadał to obcym osobom. Niech tylko znajdzie tego śmieszka, tak mu obije mordę, że go rodzona matka nie pozna.
- Przecież nigdzie nie idę - odparł w znanym ich dwójce języku, chowając przy tym swoją siekierę za pasek. Nie rozumiał dlaczego miał stać dalej w tym śniegu, nieopodal choinek. Ale skoro miał tam zostać, to czemu nie? Może coś zgubiła i nie mogła tego odnaleźć, a każdy jego krok mógł zakopać jej zgubę pod grubą warstwą śniegu. W takim przypadku, odzyskałaby swój przedmiot dopiero przy pierwszych roztopach. A na te trzeba było jeszcze trochę poczekać.
- Kto taki? Stary Rökkvi? - zapytał z ciekawości. Do gorącego źródła może i było szybciej przez las ale pod jednym warunkiem - znajomości tego lasu. A tego najwidoczniej brakowało tej turystce - Taki niski, łysy z siwą brodą? Prawa część twarzy w runach? - opisał pokrótce starca. Liczył, że może to jej pomoże zidentyfikować osobę, która wprowadziła ją w taki błąd. Bo to była przecież jego wina, a nie słońca - każdy wie jak krótkie potrafią być dnie o tej porze roku. Pewnie wszyscy poza stojącą przed nim turystką - ignorantką ich bogatej kultury i tradycji. Żeby policzyć takich jak ona to nie starczyłoby mu palców na dłoni. Przyjeżdżają wielce bogaccy i bawią się w najlepsze w ich domu. Później się gubią i trzeba ich szukać.
- Tak. Poradzisz sobie. Kompas i mapę masz, to brakuje Ci tylko guza do kolekcji - stwierdził odpowiadając uśmiechem. Nawet zabawna była w tej swojej całej nieporadności - Mogę się już ruszyć czy nadal coś masz do podniesienia? - zapytał. Wolał mieć pewność, że nic przez niego nie straci. Jeszcze by miała do niego jakieś problemy o to. A tylko tego mu brakowało dzisiaj - był już wystarczająco zdenerwowany, że nie udało mu się upolować tego zwierza.
- Chodź zanim Cię wilki dopadną w tym lesie - rzucił odwracając się za siebie w kierunku gęstwiny dobywając swój oręż. Miał zamiar zaprowadzić tę zagubioną duszyczkę do jej docelowego punktu wykorzystując do tego knieję - tą samą o której jej ktoś powiedział. Tym razem miał zamiar pokazać jej jak to się powinno poprawnie zrobić, czyli pójść na przełaj wprost do tego źródła. I wykorzystać do tego to co była niezbędne do przemierzania ośrodków leśnych - siekierę.