Mieli chwilę, aby zapomnieć. Oderwać się od tego, co przytłaczało, chociaż na krótki moment. Bliskość siostry go uspokajała - od zawsze. Odetchnął głęboko, czuł jej zapach, nie potrafił sobie wyobrazić, że mogłoby jej kiedyś zabraknąć. Wiedział, że klątwa, która przejmowała władzę nad jej ciałem nie należała do łatwych do pokonania, jednak nie tracił nadziei - nigdy. Jakoś sobie poradzą, z tym, jak ze wszystkim. Musieli. On musiał - nie widział innej możliwości. Nie zamierzał niepokoić Jackie swoimi przemyśleniami, powie jej o wszystkim kiedy faktycznie znajdzie wyjście z tej sytuacji, musiało się to zdarzyć jak najszybciej. Poruszy niebo i ziemię, żeby znaleźć rozwiązanie.
Rozluźnił uścisk, gdy usłyszał dźwięk czajnika, choć nie chciał. Wiedział jednak, że nie mogą tak trwać w nieskończoność. Obudzą ojca, właściwie pewnie nie, jak pochlał to nic nie było w stanie go obudzić. Obserwował siostrę, kiedy odwróciła się do niego, aby podejść do kuchenki i zająć się herbatą. Brakowało mu jej, miał jednak świadomość, że nie może jej tu trzymać, zdecydowanie lepiej dla Jackie, że wyrwała się z tego domu, podróżowała. Nie wybaczyłby sobie gdyby jak on utknęła w tym świecie, który mu pozostał. Ona musiała osiagnąć więcej.
Sięgnął po kubek, ten bez ucha i przysunął do siebie. Przez krótką chwilę przyglądał się jak para wodna unosi się w powietrzu, przewrócił oczami, kiedy usłyszał kolejne słowa wypowiedziane przez siostrę. - Danielle jest dobra, to cudowna dziewczyna zgadzam się, ale nie dla mnie. - Nie zamierzał się z tego tłumaczyć. Longbottom była dla niego ważna, jednak uważał, że zasługuje na kogoś lepszego, kogoś kto będzie jej w stanie zapewnić godne życie, a on nie był taką osobą. Nie mógł jej zaoferować nic, powinna znaleźć mężczyznę, który będzie mógł jej dać wszystko, czego zapragnie. - Dzięki za błogosławieństwo chociaż się nie przyda. - Bardzo dobrze znał swoje miejsce w hierarchii, nie zamierzał przekraczać granic, komplikować życia Danielle. Wiedział, że na to nie zasługuje.
- Niewiele się zmieniło. - Właściwie co mógł jej powiedzieć? Nadal przepijał całe pieniądze, nadal Samuel robił co mógł, aby ich utrzymać, jednak to co zarabiał znikało. Powoli jednak już godził się z tym, że Ojcu nie pomoże. Żal, który zbierał się w nim przez te wszystkie lata wypełniał go do cna. Nie mogli nic na to poradzić. Przyzwyczaił się do tego, że wygląda to w ten sposób.
- Nie masz mnie za co przepraszać. Lepiej dla Ciebie. Nie czuj się zobowiązana, korzystaj, podróżuj, rozwijaj się. To Ty zawsze miałaś zostać kimś. - Powtarzał sobie całe życie, że musi zapewnić jej godny byt. Cieszył się ogromnie z tego, że wyfrunęła z gniazda, chociaż brakowało mu jej obecności. Był jednak świadom, że zdecydowanie lepszą opcją dla siostry będzie kolejny wyjazd. - Oczywiście to nie to, że Cię wyganiam. - Postanowił się wytłumaczyć. Nerwowo wyciągnął paczkę fajek, którą miał w tylnej kieszeni spodni. Nieco zmięta była, ale nic się nie stało z papierosami. Wyciągnął jednego i wsadził sobie w usta. Odpalił go i zaciągnął się dymem, głęboko. - Po prostu zasługujesz na więcej. - Rzekł starając się spojrzeć jej w oczy, jednak siostra uciekła wzrokiem.