18.04.2023, 20:10 ✶
- Powiedzmy, że mam całkiem przyzwoitą pamięć – skwitował Cathal krótko, bo odpowiedź w rodzaju „pamiętam każdego, włącznie ze sklepikarzem, który sprzedał mi bułkę na bazarze trzy lata temu” zabrzmiałaby jak nadmierne przechwalanie się.
Chociaż, tak naprawdę, Cathal tego sklepikarza i wielu innych wolałby nie pamiętać. O tym, czy Pandora była warta zapamiętania, jeszcze nie zdecydował.
- Nie wiem. Czytanie w myślach nie należy do moich talentów – przyznał.
Uśmiechnął się znowu, półgębkiem, kiedy spytała, czy wie, że imię określa człowieka. Rozbawiło go to po trochu, bo stara magia, płynąca w żyłach Shafiqów, rodu, który wciąż był w ruchu, sprawiała, że znał wszystkie języki, a z kolei zainteresowanie historią i pamięć – że poznał wiele opowieści. Znaczenia imion nie były mu obce, za to często tak mało miały wspólnego z człowiekiem, który je nosił. Milczał długą chwilę, mogłoby się wydawać, że pochłonięty referencjami, chociaż w rzeczywistości odruchowo obracał w głowach imiona znanych sobie ludzi.
Isabella. Imię wywodzące się od Elizabeth, a to z kolei od słowa oznaczającego Boga – Przysięgę…
Alethea. „Prawda” lub „uzdrawianie”.
Ulysses. Odysseus. Nienawiść.
Cathal. Walka.
Szeregi imion, przewijających się w głowie…
- Jeżeli kierować by się twoim imieniem… czy nie byłabyś pułapką albo nie przynosiła pecha? – spytał w końcu, podnosząc na nią wzrok. Jej gadulstwo niezbyt mu przeszkadzało, bo po prostu przywykł do tego, że w ekipie miał aż trzy rozgadane osoby. – Czy może chodzi ci o niepowstrzymaną ciekawość, która każe sprawdzić, co jest w środku? A może o nadzieję, uwięzioną na dnie puszki?
Podniósł się z miejsca i podszedł do regału, zastawionego pamiątkami. Zdjął z niej właśnie… puszkę. Wyglądała na dość starą, wykonaną prawdopodobnie przez jakiegoś specjalistę od drewnianych przedmiotów i, sądząc po znakach na jej wieku, mechanizmów. Cathal poprzestawiał je, aż coś szczeknęło: mechanizm się zamknął.
- A jak sądzisz, Pandoro? – odparł pytaniem na pytanie, kiedy zapytała, czy i on jest niespokojną duszą. Pominął milczeniem słowa o tym, czy wypadało o to pytać pracodawcę: na razie przecież nie została zatrudniona, więc nie było potrzeby wyjaśniać jej stosunków, jakie panowały w ekipie. (A te były dość luźne, ale zarazem bliższe niż w wielu innych miejscach, bo cztery osoby z ekipy spędziły ze sobą lata w obozowisku, oparte w dużej mierze na pracy, pomaganiu sobie, grożeniu. A, i Nell podsumowała to kiedyś jako „Oto Cathal i jego przedszkole”, siebie zaliczając do grona przedszkolaków. Cathal jednak nie zamierzał o tym wspominać, była to marna reklama.)
- Pokaż w takim wypadku, co potrafisz – powiedział, pochylając się, by postawić przed nią pudełko. – Otwórz ją w kwadrans, a praca jest twoja.
Jak wynikało z dotychczasowych testów, ktoś, kto nie znał się na mechanizmach, ale cechował się sporą inteligencją, potrzebował na jej otworzenie przynajmniej godziny. „Zwykła” osoba robiła to w trochę mniej niż półtorej godziny. Przeciętny specjalista od pułapek był w stanie poradzić sobie z nią w ciągu dwudziestu minut. Ale Cathal nie potrzebował przeciętności: nie kiedy od rozbrojenia danej pułapki mogło zależeć życie jego i ekipy. Boleśnie nauczył się, że w takich sytuacjach… drobny błąd zbyt wiele kosztuje.
Chociaż, tak naprawdę, Cathal tego sklepikarza i wielu innych wolałby nie pamiętać. O tym, czy Pandora była warta zapamiętania, jeszcze nie zdecydował.
- Nie wiem. Czytanie w myślach nie należy do moich talentów – przyznał.
Uśmiechnął się znowu, półgębkiem, kiedy spytała, czy wie, że imię określa człowieka. Rozbawiło go to po trochu, bo stara magia, płynąca w żyłach Shafiqów, rodu, który wciąż był w ruchu, sprawiała, że znał wszystkie języki, a z kolei zainteresowanie historią i pamięć – że poznał wiele opowieści. Znaczenia imion nie były mu obce, za to często tak mało miały wspólnego z człowiekiem, który je nosił. Milczał długą chwilę, mogłoby się wydawać, że pochłonięty referencjami, chociaż w rzeczywistości odruchowo obracał w głowach imiona znanych sobie ludzi.
Isabella. Imię wywodzące się od Elizabeth, a to z kolei od słowa oznaczającego Boga – Przysięgę…
Alethea. „Prawda” lub „uzdrawianie”.
Ulysses. Odysseus. Nienawiść.
Cathal. Walka.
Szeregi imion, przewijających się w głowie…
- Jeżeli kierować by się twoim imieniem… czy nie byłabyś pułapką albo nie przynosiła pecha? – spytał w końcu, podnosząc na nią wzrok. Jej gadulstwo niezbyt mu przeszkadzało, bo po prostu przywykł do tego, że w ekipie miał aż trzy rozgadane osoby. – Czy może chodzi ci o niepowstrzymaną ciekawość, która każe sprawdzić, co jest w środku? A może o nadzieję, uwięzioną na dnie puszki?
Podniósł się z miejsca i podszedł do regału, zastawionego pamiątkami. Zdjął z niej właśnie… puszkę. Wyglądała na dość starą, wykonaną prawdopodobnie przez jakiegoś specjalistę od drewnianych przedmiotów i, sądząc po znakach na jej wieku, mechanizmów. Cathal poprzestawiał je, aż coś szczeknęło: mechanizm się zamknął.
- A jak sądzisz, Pandoro? – odparł pytaniem na pytanie, kiedy zapytała, czy i on jest niespokojną duszą. Pominął milczeniem słowa o tym, czy wypadało o to pytać pracodawcę: na razie przecież nie została zatrudniona, więc nie było potrzeby wyjaśniać jej stosunków, jakie panowały w ekipie. (A te były dość luźne, ale zarazem bliższe niż w wielu innych miejscach, bo cztery osoby z ekipy spędziły ze sobą lata w obozowisku, oparte w dużej mierze na pracy, pomaganiu sobie, grożeniu. A, i Nell podsumowała to kiedyś jako „Oto Cathal i jego przedszkole”, siebie zaliczając do grona przedszkolaków. Cathal jednak nie zamierzał o tym wspominać, była to marna reklama.)
- Pokaż w takim wypadku, co potrafisz – powiedział, pochylając się, by postawić przed nią pudełko. – Otwórz ją w kwadrans, a praca jest twoja.
Jak wynikało z dotychczasowych testów, ktoś, kto nie znał się na mechanizmach, ale cechował się sporą inteligencją, potrzebował na jej otworzenie przynajmniej godziny. „Zwykła” osoba robiła to w trochę mniej niż półtorej godziny. Przeciętny specjalista od pułapek był w stanie poradzić sobie z nią w ciągu dwudziestu minut. Ale Cathal nie potrzebował przeciętności: nie kiedy od rozbrojenia danej pułapki mogło zależeć życie jego i ekipy. Boleśnie nauczył się, że w takich sytuacjach… drobny błąd zbyt wiele kosztuje.