20.04.2023, 00:24 ✶
- Byłabyś więc czwartą osobą w ekipie, która za dużo gada i wnosi do niej pierwiastek chaosu – ocenił Cathal. Nie zapewniał jej ani, że na pewno tak nie jest, ani że lubi jej gadanie – nie miał w końcu jeszcze okazji tego w pełni ocenić. Chociaż rzeczywiście, zdawała się kimś, kto przepada za mówieniem: o różnych rzeczach, także o sobie.
Pechowość była już znacznie bardziej problematyczna, ale i tego nie mógł ocenić w tej chwili.
Shafiqowi przeszło przez myśl, że prawdopodobnie był najnormalniejszą osobą pośród tych, które miały pracować na tych wykopaliskach. Co bardzo, bardzo niedobrze świadczyło o ich ekipie, skoro to ktoś taki jak on miałby dostać łatkę tego normalnego.
- Myślę, że trafiłaś tylko po części – stwierdził, uśmiechając się ponownie, choć tym razem nie tak szczerze, jak poprzednio. Cathal nie uważał, że czegoś mu brakuje: wręcz przeciwnie, był człowiekiem, który miał szczęście nielicznych – mógł powiedzieć, że żyje dokładnie w taki sposób, jak chce. Nie sądził, że szuka jakiegoś człowieka albo zagadki istnienia.
Za to w pewnym sensie, jeśli nawet nie był naprawdę starą duszą, to taka zamieszkiwała jego umysł. Klątwa jego rodu – zdaniem niektórych błogosławieństwo – która niosła ze sobą podszepty i wspomnienia człowieka, który umarł tysiąc lat temu.
Milczał, kiedy Pandora pracowała. Prawie się też nie ruszał, obserwując uważnie jej ruchy i jednocześnie porównując każdy z nich z zapamiętanymi sekwencjami. Nie chciał jej rozpraszać, a przy okazji oceniał, w jaki sposób działała. Nie obawiał się też, że coś pójdzie nie tak – pudełko ciężko było uszkodzić, spoczywająca na jego dnie niegdyś klątwa dawno temu została dezaktywowana, a i Pandora nie mogła uwolnić na świat żadnych nieszczęść.
- Świadectwa Matki Ziemi, Morgany, Merlina i Ministra Magii niewielkie mają dla mnie znaczenie. Ale zajęło ci to trzynaście minut i dwie sekundy – powiedział, przyjmując od niej puszkę. Otwarcie wieczka zajęło jej dokładnie te trzynaście minut i dwie sekundy, i wynik był faktycznie bardzo dobry. Matka Ziemia i Morgana go nie przekonały, do referencji też nie podchodził jak do prawdy objawionej, za to ten czas sugerował, że warto dać Pandorze szansę. – Jeżeli dogadamy się co do warunków, umówmy się na okres próbny. My sprawdzimy, jak sobie radzisz, a ty, czy pasuje ci taka praca – oświadczył. Wstał, odłożył mechanizm z powrotem na półkę, a potem podszedł do jednej z szuflad i wyciągnął z niej plik papierów.
- To standardowa umowa, do przejrzenia dla ciebie odnośnie finansów, zakwaterowania, zakresu obowiązków, potencjalnych niebezpieczeństw oraz poufności… - powiedział, podchodząc do Pandory, by podać jej dokumenty. – Pewne rzeczy możemy przedyskutować. Ale w twojej umowie znajdzie się jeszcze jeden punkt, nie podlegający negocjacjom. Zobowiążesz się do tego, że nie zaprosisz naszego wywoływacza duchów do kasyn Prewettów. Nie mam ochoty znowu dowiedzieć się, że postawił czyjeś życie.
Żeby być precyzyjnym, nie postawił niczyjego życia. Ale i tak w ostatecznym rozrachunku okazało się, że to ono było stawką.
Pechowość była już znacznie bardziej problematyczna, ale i tego nie mógł ocenić w tej chwili.
Shafiqowi przeszło przez myśl, że prawdopodobnie był najnormalniejszą osobą pośród tych, które miały pracować na tych wykopaliskach. Co bardzo, bardzo niedobrze świadczyło o ich ekipie, skoro to ktoś taki jak on miałby dostać łatkę tego normalnego.
- Myślę, że trafiłaś tylko po części – stwierdził, uśmiechając się ponownie, choć tym razem nie tak szczerze, jak poprzednio. Cathal nie uważał, że czegoś mu brakuje: wręcz przeciwnie, był człowiekiem, który miał szczęście nielicznych – mógł powiedzieć, że żyje dokładnie w taki sposób, jak chce. Nie sądził, że szuka jakiegoś człowieka albo zagadki istnienia.
Za to w pewnym sensie, jeśli nawet nie był naprawdę starą duszą, to taka zamieszkiwała jego umysł. Klątwa jego rodu – zdaniem niektórych błogosławieństwo – która niosła ze sobą podszepty i wspomnienia człowieka, który umarł tysiąc lat temu.
Milczał, kiedy Pandora pracowała. Prawie się też nie ruszał, obserwując uważnie jej ruchy i jednocześnie porównując każdy z nich z zapamiętanymi sekwencjami. Nie chciał jej rozpraszać, a przy okazji oceniał, w jaki sposób działała. Nie obawiał się też, że coś pójdzie nie tak – pudełko ciężko było uszkodzić, spoczywająca na jego dnie niegdyś klątwa dawno temu została dezaktywowana, a i Pandora nie mogła uwolnić na świat żadnych nieszczęść.
- Świadectwa Matki Ziemi, Morgany, Merlina i Ministra Magii niewielkie mają dla mnie znaczenie. Ale zajęło ci to trzynaście minut i dwie sekundy – powiedział, przyjmując od niej puszkę. Otwarcie wieczka zajęło jej dokładnie te trzynaście minut i dwie sekundy, i wynik był faktycznie bardzo dobry. Matka Ziemia i Morgana go nie przekonały, do referencji też nie podchodził jak do prawdy objawionej, za to ten czas sugerował, że warto dać Pandorze szansę. – Jeżeli dogadamy się co do warunków, umówmy się na okres próbny. My sprawdzimy, jak sobie radzisz, a ty, czy pasuje ci taka praca – oświadczył. Wstał, odłożył mechanizm z powrotem na półkę, a potem podszedł do jednej z szuflad i wyciągnął z niej plik papierów.
- To standardowa umowa, do przejrzenia dla ciebie odnośnie finansów, zakwaterowania, zakresu obowiązków, potencjalnych niebezpieczeństw oraz poufności… - powiedział, podchodząc do Pandory, by podać jej dokumenty. – Pewne rzeczy możemy przedyskutować. Ale w twojej umowie znajdzie się jeszcze jeden punkt, nie podlegający negocjacjom. Zobowiążesz się do tego, że nie zaprosisz naszego wywoływacza duchów do kasyn Prewettów. Nie mam ochoty znowu dowiedzieć się, że postawił czyjeś życie.
Żeby być precyzyjnym, nie postawił niczyjego życia. Ale i tak w ostatecznym rozrachunku okazało się, że to ono było stawką.