Hjalmar miał wrażenie, że jeżeli Pandora powie jeszcze słowo o jakichs chmurach, gwiazdach czy innych księżyca to będzie zmuszony zrobić jej krzywdę. Albo jej albo temu wilkowi do którego znalezienia przecież dążyli. Nadal nie rozumiał rozwodzenia się nad tą całą owcą.
- Nie zastanawiałem się nigdy nad tym. I raczej nie będę. Mam ciekawsze rzeczy do roboty niż porównywanie futra owcy z chmurami - to brzmiało niedorzecznie ale skoro ona chciała to robić - żaden problem. W końcu to nie on się ośmieszał w tej sytuacji. Inni Islandczycy zapewne by się przewrócili ze śmiechu jakby usłyszeli to o czym dziewczyna tutaj prawi. Młody Nordgersim jednak już się trochę przyzwyczaił to jej 'inności'. Ale w tych jej dziwactwach stawała się swego rodzaju unikatową osobistością, które nie występowały w tej części globu.
- Dlaczego nie wilk? - zdziwił się. To że polowali na nie, nie musiało oznaczać, że ich nie lubią. A nawet wręcz przeciwnie - Pewnie on i w dodatku niedźwiedź. Tę dwójkę bym wymienił jeżeli bym musiał. Każdy z nich ma w sobie coś świetnego, nietuzinkowego, niespotykanego... - zamyślił się na chwilę, zbyt długo przyglądając się Pandorze. W miarę szybko jednak się ocknął.
Taa... Jak się jeszcze kiedyś spotkamy. Może lepiej nie? Pokiwał głową na tę wiadomość - Nie pozostaje mi życzyć nic innego jak owocnej nauki - uniósł lekko kącik ust. Wiedział, że to będzie dla niej droga przez mękę. Ale skoro była taka pewna siebie. Taka zawzięta. To droga wolna - niech się męczy.
- A skąd ja mam wiedzieć? Nie interesuje mnie to całkowicie. Hjalmar znaczy Hjalmar. Nic mniej. Nic więcej. Nie będę się doszukiwać jakiegoś drugiego dna w swoim imieniu. Aż tak mi jeszcze nie odbiło - stwierdził. Całkowicie nie rozumiał pociągu do szukania jakichś znaczeń swoich imion. Równie dobrze mógłby się nazywać 'Brzoza' albo 'Trzy'. Wtedy też by się doszukiwano jakiegoś ukrytego znaczenia czy Merlin jeden, sam wie czego? To była po prostu nazwa po której ludzie się do siebie zwracali aby odróżniać się od innych...
- Oby. Ja już się Twojego nauczyłem Pandoro - teraz sobie nie zdawał z tego pewnie sprawy. Ale kwestią czasu raczej było kiedy do tej Pandory, będzie musiał dodać 'puszkę'.
- Pewnie to jakieś europejskie siki. Ale może być. Przyjmuje taki dar - palnął głupotę, a wyszło oryginalnie. No proszę, toż ze mnie taki poeta, że się nie spodziewałem W życiu by się nie spodziewał, że taki tekst mógłby się komukolwiek spodobać, a jednak. Zaskakiwał sam siebie z dnia na dzień.
Czy nie pozwoliłby wilkowi aby ten zjadł tę dziewczynę? Pewnie nie. No chyba, że zaczęłaby znowu mówić o tych wszystkich odklejonych rzeczach. Wtedy to sam by ją tu pociął i żaden wilk nie byłby potrzebny.
Śnieg padał w najlepsze i nie przestawał chociaż na sekundę. Co kilka bądź kilkanaście sekund, Hjalmar musiał sobie przecierać twarz aby móc cokolwiek widzieć. O ile nie było to jakimś ciężkim o wymagającym zadaniem, tak podchodziło już jako irytacja. Zwłaszcza kiedy mieli bardzo ważną misję do wykonania.
Teraz jednak tkwiki w bezruchu, oglądając cały majestat tego futrzanego czterołapa, o którego tak bardzo zabiegała Pandora. Chciała - dostała. I pomyśleć, że w tym momencie ten wilk mógłby już być martwy, a jego gorąca krew zaczęłaby topić lodowaty puch.
To się jednak nie stało, ponieważ Nordgersim obiecał jej, że dzisiaj się powstrzymać i zwierzę będzie mogło odejść spokojnie. W takim wypadku nie pozostało mu nic innego jak dalsza obserwacja z ogromnym bólem serca.
Kiedy Hjalmar miał zamiar już się zbierać do dalszej podróży, bo przecież ile można siedzieć w krzakach i oglądać dzikiego wilka, na polanę wszedł drugi, a następnie trzeci wilk. Po kolejnej krótkiej chwili przed ich oczami znajdowało się już co najmniej kilka jak nie kilkanaście zwierząt. Wprawne oko dopatrzyłoby się nawet kilku młodych, które kręciły się niedaleko większych osobników.
Kiedy cała wataha się zebrała i utworzyła kolumnę marszową, ruszyła dalej w swoją podróż, znikając po kilkudziesięciu sekundach w gęstwinie choinek, pozostawiając po sobie tylko ślady łap, które zaczęły powoli być przysypywane przez płatki śniegu.
- Zadowolona? - zapytał, puszczając swoje gałęzie i spoglądając na nią. Dla niego to nie był jakiś nowy widok, a już na pewno nie szczególny - Możemy ruszać w kierunku tych źródeł czy jeszcze coś chcesz tutaj zrobić? Pobiec za nimi czy coś? - parsknął lekko śmiechem. Jakby się uparła to zapewne byłaby w stanie coś takiego zrobić i to tylko po to aby porównać futro żywego wilka i przerobionego na płaszcz.