Przewrócił wymownie oczami, jednak wzniósł wzrok ku niebu, jak gdyby musiał dłuższą chwilę zastanowić się nad odpowiedzią.
— Mam nadzieję, że to pytanie retoryczne — parsknął z przekorą w głosie. Mina szybko mu zrzedła, gdy Geraldine wspomniała o liście do Brenny. Momentalnie wziął się pod boki w akcie oburzenia. — Jesteś dzisiaj bardzo pewna siebie. To niebezpieczne, wiesz?
Brawura bywała zgubna i zapewne oboje byli tego świadomi. On pracował na co dzień w terenie, miał na koncie całkiem sporo śledztw, ale przy tym starć z przestępcami. Brak planu i pędzenie na oślep nie było specjalnie odpowiedzialne. U Yaxley pewnie było podobnie; raczej nie rzucała się na magiczne stworzenia, gdy te znajdowały się w jej polu widzenia. W jej fachu potrzeba było nieco... wyczucia. Erik w spokoju czekał, aż przyjaciółka przygotuje się do pojedynku.
— Och, naprawdę? — Uniósł brew. — Chcesz powiedzieć, że wizja pojedynku jest tak nęcąca, że byłabyś gotowa... Walczyć na ulicy, tak przy wszystkich? — Uśmiechnął się niepewnie. Przypominało mu to te wszystkie sceny pojedynków w sztukach, które zdarzało mu się oglądać w teatrze Selwynów. Zawsze wydawały się takie dramatyczne! — Na przykład przy tej fontannie na Horyzontalnej? — Bez wątpienia zostaliby okrzyknięci wydarzeniem dnia. Preludium do istnych szaleństw na Ostarze. Kto wie, może ktoś nawet by wezwał brygadzistów.
To by dopiero było, pomyślał, ponownie tracąc rezon. Momentalnie zaczął myśleć o tym, jak by to było, gdyby to Brennie przypadł ten przydział. Albo Mavelle. Albo Thomasowi. Albo Heather! Chyba nawet by mu to nieco urągało, że jedna z najmłodszych brygadzistek musiałaby mu wypisać mandat. I to taki od którego trudno byłoby się pewnie odwołać. Horyzontalna była praktycznie dzielnicą mieszkalną, tam się mogły bawić małe dzieci, które jeszcze nie dorosły do nauki w Hogwarcie. Machanie żelastwem, nawet jeśli były nim szpady szermiercze raczej nie było zbyt dobrym pomysłem.
— Przy rewanżu dam szansę ci się wykazać. — Mrugnął do niej porozumiewawczo.
Powłóczył wzrokiem po sylwetce kobiety, gdy ta zakładała kolejne ochraniacze. Skinął ledwo zauważalnie głową z aprobatą. Korciło go, żeby jeszcze dopytać, czy na pewno ma nałożone na bluzę odpowiednie zaklęcia obronnego, jednak uznał, że musi je mieć. Przecież nie mogła latać w niezabezpieczonym stroju! Gdyby Geraldine nie miała takowego, Longbottom prawdopodobnie odmówiłby pojedynku z nią z obawy, że zrobi jej krzywdę. Nie czuły się dobrze z tym, jakby sieknął przyjaciółkę lub nabił jej jakieś siniaki tuż przed samym sabatem. Należało świętować, a nie cierpieć w łóżku!
— To co... Skromniejszy i bardziej ułożony zaczyna? — spytał, śmiejąc się pod nosem. To naturalne, że miał na myśli siebie!
Gdy już oboje byli gotowi do walki, Erik rozpoczął „oficjalną” część tego typu starć. Ukłonił się w pas, a następnie zaprezentował swoją broń. Najpierw wyprostował ramię, kierując czubek szpady ku Geraldine, a następnie uniósł koniec broni w górę i zbliżył ją do swojej twarzy. Nie chciał poddawać się już na początku chęci zdominowania przeciwnika, toteż postanowił zacząć spokojnie. Natarcie powinno się udać; zaczepny ruch. Kto wie, może ją dzięki temu sprowokuje i popełni błąd? Zrobił kilka kroków w przód, wykonując pierwszy atak.
Slaby sukces...
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞