Pandora miała w sobie coś z dziecka. Wystarczyło kilka wilków, a otrzymywała tyle szczęścia co Hjalmar przez rok chyba nie był w stanie uzyskać. Oczy świeciły jej się niczym diamenty na jakimś pierścieniu. Sama zdawała się być chyba przejęta całym wydarzeniem - swego rodzaju pewnym osiągnięciem nawet.
- Powiedzmy, że nie ma problemu - uśmiechnął się pod nosem. Mimo swojego wstępnie rozsierdzenia jej osobą, postawą i latającym obiadem to nawet ją polubił. Oczywiście na tyle na ile można kogoś polubić po kilku godzinach wspólnie spędzonego czasu - Jak Cię zabije to nigdy się nie nauczysz tego islandzkiego, więc lepiej zrób swoją pracę porządnie - polecił jej. Tylko tego by brakowało, aby jego dzisiejszy trud poszedł na marne bo jakiś śmieszny klient byłby wkurzony o swoją pracę.
Powstrzymanie się przed tradycją nie było zbytnio ciężkie. Jego docelowy plan nie zakładał polowania na żadną zwierzynę. Hjalmar chciał po prostu wykorzystać fakt, że zwierzyna przyszła sama do niego. Nie był więc koniec końców jakoś bardzo zawiedziony, że sprawy się tak potoczyły. Wszak spełnił swoje główne założenie - poszedł na "krótki" spacer do lasu, który przerodził się w niemałą ekspedycję.
Nie pozwolił jednak Pandorze aby zabrała mu plecak. Ten nie był dla niego żadnym ciężarem, a Nordgersim nadal czuł, że ma pewien dług do spłacenia wobec swojej "przetrąconej" koleżanki, która okazała się całkiem normalna (o ile można ją tak określić oczywiście - nadal się nad tym zastanawiał). Kiedy otrzymał zapewnienie, ruszyli dalej. Mieli jeszcze kawałek do pokonania, a noc zbliżała się w nie ubłaganym tempie - musieli się sprężać.
Sama droga nie była bardziej uciążliwa niż trasy, które pokonali do tej pory. Wyglądały dokładnie tak samo. Śnieg niemal po pas, zabójcze choinki po bokach, które za wszelką cenę starały się zatrzymać ich pochód oraz pohukiwania sów, które próbowały ich przestraszyć i zmusić od odwrotu.
- Tylko żeby Cię nie zjadł przypadkiem jak podrośnie - ostrzegł Pandorę na temat dorosłych wilków. Powiedział to w ramach żartu - wilk w końcu należał do grupy psowatych, szło go oswoić. Zapewne dorosły futrzak, który byłby wychowywany od młodego przez nią, nie chciałby jej pożreć. Ale kto mógł o tym wiedzieć?
Stary Rökkvi nie kłamał. Droga przez las była krótsza i rzeczywiście prowadziła do punktu widokowego przy gorących źródłach. Kto by mógł się tego spodziewać Sam Hjalmar był w szoku. Podchodził do tego starca z pewną dozą nieufności, a tutaj takie heca - nie skłamał.
Cała okolica tworzyła piękną i spójną całość. Gorące źródła, wokół pełno śniegu, drobne płatki padające na twarz... Sceneria jak z jakiegoś romantycznego filmu co najmniej. Gdyby sytuacja była inna oraz pogoda, młody kowal za pewnie skusiłby się na kąpiel w tej jakże przyjemnej wodzie. Popadł na chwilę w zadumę z tego całego widoku.
Oddał Pandorze plecak, który założyła sobie na plecy - Wcale się nie dziwie. Ja się w niej zakochałem od razu po urodzeniu. Tutaj chciałbym żyć, mieszkać, pracować i umrzeć - stwierdził. Czy człowiek potrzebował czegoś więcej do szczęścia? Islandia zapewniała mu wszystko czego tylko pragnął.
- Jeżeli bym został to za pewnie nie narysowałabyś tej mapki czy kij wie co tam potrzebujesz zrobić - odpowiedział kiedy dziewczyna sięgnęła do swojego plecaka po obiecaną nagrodę - Skończylibyśmy pewnie pijani w trupa w tym śniegu. Wszak ten trunek mógłby powalić nawet niedźwiedzia po takim wysiłku - stwierdził zgodnie z prawdą. Kilka łyków za dużo, a sam nord spałby tutaj w najlepsze bez żadnego znaku życia. I tylko choroby mu brakowało do kompletu po dzisiejszym spotkaniu.
- Może być i to. Alkohol to alkohol, nie ma co się nad nim za bardzo rozwodzić. Jego należy pić - przyznał ze szczerym uśmiechem kiedy odebrał butelkę - Þakka þér fyrir - podziękował po islandzku. Nie ma taryfy ulgowej - tak się chciała uczyć jego języka to proszę. Ma kolejny zwrot podany na tacy, który tylko czeka na zapamiętanie.
- Dasz sobie radę. Jakby co to wołaj Marę. Stąd do osady droga prosta, więc na pewno sobie poradzi - powiedział pewnie. Jakby nie patrzeć ta cała Mara to było istotnie magiczne stworzenie - Jak się kiedyś jeszcze spotkamy to gwarantuję Ci, że będziemy mogli obalić taką butelkę przy bardziej przyzwoitych warunkach - zapewnił ją. W końcu nie rzucał słów na wiatr. Masz słowo Nordgersima...
Przetarł twarz ze śniegu, a następnie się lekko ukłonił by po chwili odwrócić się na pięcie i ruszył w kierunku choinek - dokładnie tych samych z których chwilę temu się wyłonili - Heilsu! - krzyknął do Pandory, odkorkowując butelkę i biorąc solidnego łyka. Przetarł buzię oraz złożył usta w dzióbek aby wypuścić parę. Całkiem niezłe jak na nienordycki produkt Zakręcił, a następnie schował za pas. Moment później już zniknął gęstwiną lasu.
Dotarł do swojego domu po kilkudziesięciu minutowym marszu w akompaniamencie Raki. Jego stan można by określić na "porządnie zrobiony" dlatego czym prędzej udał się do spania po przekroczeniu progu domostwa. I z taką myślą odleciał w błogi sen - To był szalony wieczór...