Przyznanie się do błędu było sztuką. A Erik, chociaż zarówno przez samego siebie, jak i co poniektórych przyjaciół i znajomych mógł być postrzegany jako wirtuoz słów i miłośnik erudycji, wciąż szlifował swoje umiejętności w tej dziedzinie. Potrafił rozpoznać własne porażki i je zaakceptować, jednak często podobne przemyślenia zachowywał dla siebie. Otoczenie zaś otrzymywało przetworzoną wersję jego dywagacji, nierzadko wzbogacone o dość znamienną frazę „z pewnego punktu widzenia”, które mogło przerodzić się w przydługi monolog o tym, że ktoś faktycznie może mieć rację, jednak nie jest to opinia, której nie dało się, chociaż częściowo zdyskredytować.
— Nie, nie mógłbym — przyznał z powagą. — Trzymam ten komplement na bardziej podniosłą okazję. Coś w rodzaju przemowy weselnej lub wręczenie ci jakiegoś orderu za zasługi dla kraju i społeczności. Wtedy na dłużej zapadnie ci to w pamięci.
Zaśmiał się cicho, gdy Geraldine porównała ich trening do tańca. Cóż, nie myliła się. Było kilka punktów wspólnych między tymi dwoma formami spędzania wolnego czasu. Kontrola nad ciałem była kluczowa, podobnie jak intuicja pozwalająca na wyczucie ruchu przeciwnika i odpowiedzenie odpowiednim gestem. Tak jak partnerzy w tańcu, tak i pojedynkujący się musiały się dopełniać. Bez względu na to, czy w życiu prywatnym osoby te były rywalami, czy też przyjaciółmi. Oczywiście w przypadku walki z kimś obcym dochodził tutaj też element doświadczenia. Osoby na podobnym poziomie potrafiły zapewnić większe widowisko, niż takie, które zaledwie parę godzin wcześniej po raz pierwszy miały szpadę w dłoni.
— Przyda mi się — przyznał na odchodne z udawaną żałością. — Mam taki głupi zwyczaj nieodpowiadania na listy Brenny. A kto wie, może tym razem to ja będę musiał taki wypisać. Chyba że mnie uratujesz do tego losu...
Oczywiście był to żart. Umówili się na poważny pojedynek i tak właśnie Erik zamierzał podejść do sprawy. Nie potrafił się jednak powstrzymać się przed tym drobnym dowcipem. Bądź co bądź, w biurku miał pełno wiadomości od siostry, których treść po prostu akceptował i nie czuł, że może dodać coś więcej. Ale jeśli tutaj przegra... Oj, czeka go bardzo intensywna wymiana całych zwojów pergaminu. A kto wie, może do korespondencji dołączą się jeszcze inni Longbottomowie, chcąc skomentować jego porażkę w pojedynku? Lepiej, żeby postarał się jednak wygrać. Dla własnego dobra.
Jego kontratak był wyjątkowo nieudolny i to do tego stopnia, że Yaxley właściwie nie miała przed czym się bronić. Równie dobrze mogła odskoczyć w bok, jak i zastygnąć w miejscu jak posąg i nic by to nie zmieniło. Wytrącony z równowagi Erik po prostu machał bezsensownie bronią i pewnie robiłby tak przez dłuższy czas, gdyby nie atak ze strony Geraldine. Cóż, nie miał innego wyboru, jak tylko spróbować się obronić czyż nie? Unikanie swoich ciosów świadczyło o ich refleksie i zwinności, ale nie koniecznie umiejętnościach szermierskich. Jaki był tego wynik?
— AŁA! — syknął Erik, gdy czubek oręża przyjaciółki drasnął jego bark.
Zaklęcie ochronne narzucone na bluzę potwierdziło swoją obecność, migocząc białym, mglistym światłem. Czary broniły przed otrzymaniem ciężkich obrażeń, jednak uczucie nagłego odrętwienia i tak było szokujące. Zwłaszcza dla Erika. Cofnął się o kilka kroków, wbijając w Geraldine oskarżycielski wzrok. Cofnął rękę, jakby testował, czy bark na pewno nie został uszkodzony. W jego oczach zawitały ogniki rywalizacji. Zamierzał się za to odpłacić! Zrobił wymach szpadą i natarł na kobietę, celując w jej prawy bok.
Akcja nieudana
Slaby sukces...
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞