Rzadko kiedy byłem... jednym z tych bardziej upierdliwych klientów.
Chociaż wygląd pudełka był czymś pozbawionym większego znaczenia, nie można powiedzieć, że byłem zachwycony tym, co w ramach drugiego wariantu zaproponowała blondynka. Nie traciłem jednak czasu nie zbędne komentarze. Po prostu skinąłem głową. Niech już będzie. Dużo z tego powodu nie stracę. O ile cokolwiek. Przez myśl przechodzi mi tylko, że Geraldine pewnie by się nieźle uśmiała widząc mnie z takim cudem w ręku.
I pewnie nie byłaby w tym osamotniona.
Rezygnuje z dalszych prób odczytania danych znajdujących się na wizytówce. Starczy tego pajacowania, skoro będę mógł na spokojnie zapoznać się z nimi już po opuszczeniu sklepu. Nie wyjdę wtedy na aż tak dużego dziwaka. Dociera do mnie, że chyba muszę być dla kobiety nieco osobliwym klientem, choć pewnie zdarzało jej się obsługiwać znacznie większe... indywidua. Tak, to powinno być lepszym określeniem.
- Matka była zafascynowana starożytną Grecją. - Odpowiadam, kolejny raz dzieląc się z nią czymś, co nie jest w żadnym razie nieprawdziwe. Drugie imiona, Apollo i Artemis, które zostały nadane mi i Geraldine, nie były przypadkowe. Na pewno nie do końca. Zresztą nawet moje pierwsze imię, gdyby się tym zainteresować, korzenie posiada greckie i stanowi angielski odpowiednik imienia Theónas.
Czekam, na tyle spokojnie na ile jestem w stanie, przyglądając się temu, jak umieszcza jakieś informacje w swoim notesie. Nie pośpieszam, czekając aż dokończymy transakcję. Kiedy ponownie się do mnie zwraca, oczywiście składam podpis. Czy da się zauważyć, że tym imieniem i nazwiskiem robię to po raz pierwszy? Każdą literkę zapisuje powoli, starając się nie popełnić błędu. Z rozpędu nie podpisać się tymi właściwymi danymi. Wreszcie odkładam pióro, przesuwam w jej stronę notes. Kobieta może zauważyć, że pierwsza litera wygląda trochę dziwnie, jakby przerobiona została z innej. O ile rzecz jasna zdecyduje się zwrócić na to uwagę.
- Czekoladek? - Pytam, chyba nie do końca nadążając. Następnie kiwam głową. - Niech będzie.
Odpowiednią ilość galeonów wygrzebuje z kieszeni swoich spodni. Upewniam się, że wszystko się zgadza, umieszczam je na blacie. Jeśli jest na to wyznaczone odpowiednie miejsce, to właśnie z niego korzystam. Nie podaje monet prosto do ręki kobiety. To zresztą byłoby ciężko zrobić, skoro w tym czasie zajęta jest ona pakowaniem wina do pudełka. Czarnego, matowego. Prostego. Tego samego, które przygotowała na początku. I nie, nie zwracam na to żadnej uwagi, nie proszę ponownie o jego zamianę. W zasadzie... to nawet jej na tę chwilę nie rejestruje. Myślami jestem już poza sklepem, gdzie - oczywiście w odpowiedniej odległości od wejścia do lokalu - sprawdzam dane znajdujące się na wizytówce.
- Dziękuje, do widzenia. - Wypowiadam jeszcze te słowa, już po tym jak odbieram zakupione wino i ruszam do wyjścia. Chociaż staram się z tym kontrolować, możliwe że poruszam się nieco szybciej, niż byłoby to konieczne. Jakby mnie goniło jakieś stado wilków, albo inna cholera? Może nie do końca, ale bardzo podobnie.