29.10.2022, 14:06 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.11.2022, 00:59 przez Morgana le Fay.)
To nie był dobry dzień.
Dla wielu osób usłyszenie takich wieści oznaczałoby zapewne pełnię szczęścia, ale nie dla Eunice – czuła się, jakby dostała obuchem prosto w łepetynę. Nie była nawet w stanie zająć się niczym konstruktywnym, pozwalając, by to wypracowane nawyki przejęły kontrolę nad jej poczynaniami, odkąd tylko przekroczyła próg domu. Obowiązkowa herbata, chwila siedzenia nad notatkami – choć tych nawet nie czytała, jedynie zamarła, wpatrując się tępo w kartkę zapisaną drobnymi literami.
To nie miało sensu.
Stąd też doszła do wniosku, że już może lepiej się utopić – może nawet dosłownie; kwestia zdecydowanie do rozważenia – i powędrowała na górę. Gorąca kąpiel – tego zdecydowanie potrzebowała, nawet jeśli nie powinna; choć tak po prawdzie miała też rozpaczliwą nadzieję, że w ten sposób problem rozwiąże się sam. Jeśli nie dziś to jutro, pojutrze, może w końcu za tydzień.
Ale ciepła woda i mrok panujący w pomieszczeniu – rozświetlany przez wonne świece – nie pomagały. Była ze swoimi myślami sam na sam, choć też miała wrażenie, że nawet tego nie potrafiła – myśleć.
Pustka, bezdenna pustka.
Zastał ją zanurzoną w wodzie po szyję, z wysoko upiętymi włosami, żeby nie zostały zamoczone – i żeby nie wplątały się w nie wonne płatki kwiatów, dodatek do kąpieli. Chłodno, coraz chłodniej, ale jakoś nie chciała, nie potrafiła zebrać się do tego, by wynurzyć się z wody, otulić szlafrokiem, przejść do kolejnego rytuału.
Może lepiej całkiem się zanurzyć?
Myśl ta stawała się coraz bardziej natrętna, ale pierzchła, gdy drzwi się otworzyły. Och, Perseus, oczywiście nie mógł poczekać, pozwolić jej na prywatność; musiał wejść – nie pierwszy zresztą raz - przeszkodzić jej w samotności i nieśmiało klujących się zamiarach. Jednakże w oczach nie pojawił się błysk irytacji, twarzy nie wykrzywiła złość.
Zmęczenie.
- Czy to może poczekać, aż się ubiorę? – spytała cicho, nie wykonując jednak żadnego ruchu sugerującego, że ma zamiar opuścić tę niewielką przestrzeń, w której schowała się przed światem.
Dla wielu osób usłyszenie takich wieści oznaczałoby zapewne pełnię szczęścia, ale nie dla Eunice – czuła się, jakby dostała obuchem prosto w łepetynę. Nie była nawet w stanie zająć się niczym konstruktywnym, pozwalając, by to wypracowane nawyki przejęły kontrolę nad jej poczynaniami, odkąd tylko przekroczyła próg domu. Obowiązkowa herbata, chwila siedzenia nad notatkami – choć tych nawet nie czytała, jedynie zamarła, wpatrując się tępo w kartkę zapisaną drobnymi literami.
To nie miało sensu.
Stąd też doszła do wniosku, że już może lepiej się utopić – może nawet dosłownie; kwestia zdecydowanie do rozważenia – i powędrowała na górę. Gorąca kąpiel – tego zdecydowanie potrzebowała, nawet jeśli nie powinna; choć tak po prawdzie miała też rozpaczliwą nadzieję, że w ten sposób problem rozwiąże się sam. Jeśli nie dziś to jutro, pojutrze, może w końcu za tydzień.
Ale ciepła woda i mrok panujący w pomieszczeniu – rozświetlany przez wonne świece – nie pomagały. Była ze swoimi myślami sam na sam, choć też miała wrażenie, że nawet tego nie potrafiła – myśleć.
Pustka, bezdenna pustka.
Zastał ją zanurzoną w wodzie po szyję, z wysoko upiętymi włosami, żeby nie zostały zamoczone – i żeby nie wplątały się w nie wonne płatki kwiatów, dodatek do kąpieli. Chłodno, coraz chłodniej, ale jakoś nie chciała, nie potrafiła zebrać się do tego, by wynurzyć się z wody, otulić szlafrokiem, przejść do kolejnego rytuału.
Może lepiej całkiem się zanurzyć?
Myśl ta stawała się coraz bardziej natrętna, ale pierzchła, gdy drzwi się otworzyły. Och, Perseus, oczywiście nie mógł poczekać, pozwolić jej na prywatność; musiał wejść – nie pierwszy zresztą raz - przeszkodzić jej w samotności i nieśmiało klujących się zamiarach. Jednakże w oczach nie pojawił się błysk irytacji, twarzy nie wykrzywiła złość.
Zmęczenie.
- Czy to może poczekać, aż się ubiorę? – spytała cicho, nie wykonując jednak żadnego ruchu sugerującego, że ma zamiar opuścić tę niewielką przestrzeń, w której schowała się przed światem.
306